II SA/Sz 1068/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1068/13, stwierdzającego w części nieważność zaskarżonej przez Spółkę A. uchwały Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 18 grudnia 2012 r., nr XXIV/268/2012 w przedmiocie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasta Stargard Szczeciński postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1068/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi Spółka A. w [...] , przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej, stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 18 grudnia 2012 r., nr XXIV/268/2012 w przedmiocie uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasta Stargard Szczeciński, w części obejmującej § 6 ust. 12, § 8 ust. 5, § 10 ust. 2 oraz § 11 pkt 3 uchwały w zakresie wyrażenia "wyglądem i". Powyższy wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony Prokuratorowi Prokuratury Okręgowej w dniu 16 stycznia 2014 r. W piśmie opatrzonym datą [...] r., złożonym w biurze podawczym Sądu w dniu [...] r., Prokurator wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r., poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem § 11 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 18 grudnia 2012 r., nr XXIV/268/2012. Prokurator zauważył, że przytoczony wyrok zapadł w sprawie, w której obok zarzutów skargi Spółka A.. w [...] , postulującej stwierdzenie nieważności § 10 ust. 2 wymienionej uchwały, Prokurator podniósł dalsze zarzuty, a mianowicie poza § 10 ust. 2, również § 6 ust. 12, § 8 ust. 5, § 11 pkt 3 w zakresie wyrażenia "wyglądem i" oraz § 11 pkt 4 uchwały, żądając stwierdzenia ich nieważności, wobec wydania z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem wnioskodawcy, mając na uwadze treść przywołanego wyżej wyroku, Sąd nie orzekł o całości skargi, tj. o całości podniesionych przez Prokuratora zarzutów zawartych w piśmie z dnia 20 listopada 2013 r., pominął bowiem rozstrzygnięcie w zakresie § 11 pkt 4 uchwały. Z uzasadnienia wyroku wynika co prawda, iż Sąd nie podzielił stanowiska Prokuratora i uznał, że § 11 pkt 4 uchwały nie narusza prawa w sposób rażący i nie wymaga stwierdzenia nieważności, to brak wyraźnego orzeczenia w tym przedmiocie odbiera mu możliwość kwestionowania stanowiska Sądu w drodze skargi kasacyjnej (brak przedmiotu zaskarżenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Biorąc pod uwagę, że Prokuratorowi biorącemu udział w niniejszym postępowaniu sądowym przysługują prawa strony postępowania (art. 8 § 1 P.p.s.a.) oraz fakt doręczenia mu orzeczenia wraz z uzasadnieniem w dniu 16 stycznia 2014 r., wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r., Sąd uznał za wniesiony skutecznie. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności przedmiotowego wniosku Prokuratora, Sąd zobligowany jest ustalić, czy żądanie zamieszczenia w sentencji wyroku formuły proponowanej przez wnioskodawcę, mieści się w ustawowych przesłankach zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku, wskazanych w art. 157 § 1 P.p.s.a. Powyższą kwestię należy rozważyć mając na uwadze charakter sprawy wywołanej skargą na akt prawa powszechnie obowiązującego oraz ustawowo określone formy wyroku uwzględniającego skargę na uchwały lub akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdzając nieważność jedynie części zaskarżonego aktu uznał, że w przypadku tylko częściowego uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego, brak było potrzeby zamieszczenia w sentencji wyroku rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. Właściwym miejscem do odniesienia się do nieuwzględnionych zarzutów skargi jest w takiej sytuacji uzasadnienie wyroku. Sąd podziela w pełni pogląd prezentowany w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt II SA/GL 740/11 (opubl. w Lex nr 1138437), że podstawę rozstrzygania w takiej, jak przedmiotowa sprawie, stanowi art. 147 § 1 P.p.s.a., który przesądza o treści rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku uwzględnienia skargi na uchwałę na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. Powołane przepisy nie rozstrzygają jednak, w jakich przypadkach sąd administracyjny uwzględniając skargę orzeka o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a kiedy tylko w części. Przesądzają o tym przepisy stanowiące podstawę proceduralną i materialną jej podjęcia. Fakt, że akt prawa powszechnie obowiązującego jest adresowany do bliżej nieokreślonej liczby adresatów powoduje, że w przeciwieństwie do aktu indywidualnego, nie sposób użyć formuły o oddaleniu skargi "w pozostałym zakresie" bez konsekwencji prawnych dla innych, niż skarżący adresatów uchwały. W niniejszej sprawie Sąd zakwestionował przepisy zaskarżonej uchwały: § 6 ust. 12, § 8 ust. 5, § 10 ust. 2 oraz § 11 pkt 3 w zakresie wyrażenia "wyglądem i", jako wydane z naruszeniem art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391, poz. 951). Sąd ograniczył się w sentencji wyroku do rozstrzygnięcia o bycie prawnym tylko tej części uchwały, kierując się właśnie treścią art. 147 § 1 P.p.s.a., a także charakterem prawnym regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, jako aktu prawa powszechnie obowiązującego na terenie Gminy Miasta Stargard Szczeciński. Reasumując Sąd uznał, iż brak jest podstaw do podzielenia poglądów Prokuratora, że wystąpiła konieczność uzupełnienia wyroku poprzez negatywne rozstrzygnięcie w zakresie zgodności z prawem sygnalizowanego przezeń przepisu uchwały. Wydany w dniu 12 grudnia 2013 r. wyrok zawiera wszystkie elementy, które wyrok kończący sprawę na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. powinien posiadać. Jeżeli strona upatruje zasadność wniosku o uzupełnienie orzeczenia w nierozpoznaniu przez sąd wszystkich jej zarzutów, to wykracza poza wskazaną instytucję uzupełnienia orzeczenia i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co też może uczynić, ale jedynie w drodze środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 467/09, opubl. w Lex nr 564204). Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.