II SA/Sz 1070/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 6 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skarga D.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W skardze tej zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, podał, iż " wniosek o wstrzymanie uzasadniony jest faktem wątpliwych przewidywań na ostanie się decyzji po weryfikacji przed sądem administracyjnym, a także groźbą niepowetowanej szkody związanej z utratą płynności finansowej przez skarżącego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za ugruntowany należy uznać pogląd, iż wskazane wyżej przesłanki należy rozumieć w ten sposób, iż brak ochrony tymczasowej doprowadzi do powstania takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz - Wyd. Prawnicze LexisNexis 2006, s. 190 i powołane tam orzecznictwo). Pamiętać przy tym trzeba, że wspomniane przesłanki należy rozumieć ściśle, gdyż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi odstępstwo od generalnej zasady jej wykonalności (por. art. 61 § 1 ww. ustawy). Ciężar uprawdopodobnienia wymienionych na wstępie przesłanek spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Okolicznościami uznawanymi w orzecznictwie za wysoce szkodliwe i zarazem trudne do odwrócenia w ujęciu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest między innymi pozbawienie wnioskodawcy jedynego źródła utrzymania (por. post. NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W ocenie sądu, nie można uznać, że skarżący spełnił przesłanki z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzenie, że "wniosek o wstrzymanie uzasadniony jest faktem wątpliwych przewidywań na ostanie się decyzji po weryfikacji przed sądem administracyjnym, a także groźbą niepowetowanej szkody związanej z utratą płynności finansowej przez skarżącego" nie dowodzi jeszcze zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Przymusowa realizacja nałożonych na stronę kar ([...],- zł ) ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., I FSK 450/09). Ponadto skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, nie przedstawił dokładnie w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nie wskazał na żadne dowody, które obrazowałyby jego sytuację materialną. Samo ogólne stwierdzenie, że wykonanie decyzji może spowodować utratę płynności finansowej przez skarżącego, czy też odczucie, że wydana decyzja jest wadliwa, nie jest wystarczające w tym względzie. Dopiero bowiem zestawienie nałożonych kar pieniężnych z danymi obrazującymi aktualny stan majątku skarżącego i prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa (zakład kamieniarski), z uwzględnieniem źródeł i wysokości generowanego dochodu, umożliwiłoby dokonanie oceny sytuacji finansowej skarżącego pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( patrz: wyroki NSA sygn.akt II FSK 1134/11, I KSK 1693/10- dostępne w LEX). W tym stanie rzeczy, sąd orzekł jak w sentencji.