II SA/Sz 1077/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta S. orzekł, na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1d i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r., poz. 978), o zatrzymaniu R. B. prawa jazdy kat. [...] na okres 3 miesięcy, licząc od dnia zatrzymania prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że w dniu [...] r. wpłynęło z Komisariatu Policji S.-D. zawiadomienie, iż w dniu [...] r. o godzinie 20:56 funkcjonariusz Policji zatrzymał do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...], poruszający się na ul. [...] w S.. Powodem kontroli było przekroczenie dopuszczalnej prędkości o 57 km/h w terenie zabudowanym. Kierującym pojazdem okazał się R. B.. Pomiar prędkości został wykonany przyrządem Videorapid 2A ze świadectwem legalizacji ważnym do dnia 30 września 2017 r. Z uwagi na popełnienie wykroczenia o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierującemu zostało zatrzymane prawo jazdy. W dniu 26 kwietnia 2017 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy. W dniu 17 maja 2017 r. R. B. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego oraz o zawieszenie postępowania, które organ oddalił postanowieniami wydanymi w tym samym dniu. Zawiadomieniem z dnia 18 maja 2017 r. strona została powiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Ponieważ kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym, wydanie decyzji na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami było zasadne. Art. 102 ust. 1c tej ustawy nakazuje nadanie takiej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na bezpieczeństwo użytkowników dróg, przez niezwłoczne wyeliminowanie z ruchu kierującego karygodnie naruszającego przepisy ruchu drogowego. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter związany, oznacza to, że przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym skutkuje nakazem zatrzymania prawa jazdy, a obowiązkiem starosty jest wydanie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Starosta jest przy tym związany domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, jakim jest informacja Policji. Organ wydający decyzję jest związany informacją uzyskaną od organu kontroli ruchu drogowego, nie ma możliwości prowadzenia postępowania w celu ustalenia prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ kontroli ruchu drogowego. Dokonanie oceny prawidłowości tych ustaleń może nastąpić w odrębnym postępowaniu, niezależnym od tego prowadzonego przez starostę. Po otrzymaniu informacji o popełnieniu naruszenia starosta jest zobowiązany wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła jej wydanie z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 1 oraz 108 § 1 K.p.a., poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, brak oceny zebranego materiału dowodowego, oraz brak uzasadnienia dla nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co uniemożliwia zweryfikowanie decyzji w tej części. Odwołujący się podniósł, że z decyzji nie wynika, by organ I instancji prowadził jakiekolwiek postępowanie dowodowe w sprawie, co za tym idzie, nie mógł ustalić stanu faktycznego sprawy, a bez tego wydanie jakiejkolwiek decyzji jest niedopuszczalne. Z uzasadnienia decyzji wynika jedynie, że starosta otrzymał informację o przekroczeniu przez odwołującego się dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Nie wiadomo jednak czym owa informacja była oraz przez kogo i jak została przekazana. Nie wykazano, aby skarżący kierując pojazdem istotnie przekroczył prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Uzasadnienie decyzji nie zawiera odniesienia do jakichkolwiek możliwych do zweryfikowania dowodów, na podstawie których można by przyjąć, że ta okoliczność została udowodniona. Nie wskazano, za pomocą jakiej metody ustalono, że skarżący przekroczył dopuszczalną prędkość. Sama informacja o przekroczeniu prędkości nie może być wystarczającą podstawą do zatrzymania prawa jazdy, uniemożliwia to kontrolę prawidłowości takiej decyzji. Podstawą zatrzymania prawa jazdy jest dopuszczenie się wykroczenia i okoliczność ta powinna być ponad wszelką wątpliwość weryfikowalna. Wobec braku określenia sposobu przekazania informacji i braku możliwości kontroli, czy informacja ta znajduje pokrycie w rzeczywistości, wydanie decyzji ograniczającej prawa obywatela jawi się jako naruszające jego prawa. Skarżący powinien mieć możliwość weryfikacji informacji o przekroczeniu prędkości. Organ nie ustalił, czy popełnił on wykroczenie. Sama informacja o przekroczeniu dozwolonej prędkości nie może być podstawą do zatrzymania prawa jazdy, ponieważ nie została zweryfikowana. Ponadto, pomiar został wykonany ze zbyt dużej odległości, przy obniżającej się prędkości pojazdu, co czyni pomiar niewiarygodnym. Starosta nie uzasadnił też powodu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co uniemożliwia ocenę trafności decyzji w tym zakresie. Ponadto, decyzja organu I instancji narusza art. 2 Konstytucji RP, ponieważ za jedno naruszenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości odwołującemu się zatrzymano prawo jazdy oraz nałożono na niego mandat karny, co oznacza dwukrotną karalność tego samego czynu. Stoi to w sprzeczności z art. 2 Konstytucji RP. Aktualnie obowiązujące przepisy stwarzają możliwość podwójnego stosowania środka represyjnego wobec tej samej osoby za ten sam czyn. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wyjaśniło w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, że podstawą wydania decyzji organu I instancji był przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Starosta wydaje decyzję na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami). Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.), zwanej dalej "ustawą nowelizującą", w obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 3 czerwca 2018 r. brzmieniu, podstawą wydania decyzji o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja, o której mowa odpowiednio w art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy nowelizującej podmiot, który ujawnił naruszenia, o których mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest wymieniona informacja. Trafnie wskazał organ I instancji w wydanej decyzji, że nie ma on uprawnień, ani instrumentów, aby w tym zakresie prowadzić własne ustalenia faktyczne, jest związany informacją przesłaną mu przez odpowiedni organ Policji, która obliguje go do wydania decyzji o zatrzymaniu dokumentu. W niniejszej sprawie, organ I instancji w dniu 24 kwietnia 2017 r. otrzymał informację pochodzącą od funkcjonariusza Komisariatu Policji S.-D., iż R. B. w dniu 15 kwietnia 2017 r. o godz. 20:56 na ul. [...] w S., kierując pojazdem osobowym marki [...] popełnił czyn, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, dopuszczając się przekroczenia prędkości o 57 km/h. Z akt sprawy wynika, że prawo jazdy zostało kierującemu pojazdem zatrzymane przez funkcjonariusza Policji. Kolegium wyjaśniło, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że starosta jest zobowiązany do jej wydania w przypadku wystąpienia przesłanki z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Organ ten w takim postępowaniu nie może powoływać z urzędu, ani na wniosek strony, dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w uzyskanej informacji. Argumenty podniesione w odwołaniu dotyczące oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na uzyskanej informacji, a także braku jej weryfikacji, nie były więc trafne. Jeżeli chodzi o nieuzasadnione nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, obowiązek taki wynika wprost z treści art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami. Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut odwołania dotyczący niezgodności wydanej decyzji z Konstytucją, z uwagi na dopuszczenie do stosowania za ten sam czyn podwójnego karania. Kolegium wskazało, że inna jest funkcja sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy, a inna sankcji karnej. Sankcja administracyjna jest wymierzana za naruszenie porządku prawnego, niezależnie od okoliczności tego naruszenia, co świadczy o prewencyjnej roli tej sankcji. Sankcja karna za wykroczenie z założenia ma charakter represyjny. W wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim przewidują stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisania w Nowym Jorku 19 grudnia 1996 r. Trybunał zaznaczył jednocześnie, że jedynie w zakresie w jakim przepis ten nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających kierowanie pojazdem z przekroczeniem prędkości, z uwagi na stan wyższej konieczności, jest on niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Powyższa decyzja została zaskarżona przez R. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji wydanej w I instancji, z uwagi na wydanie ich z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1, 107 § 1 oraz art. 108 § 1 K.p.a. Ponownie podniósł, że samo uzyskanie przez starostę informacji od organów kontroli ruchu drogowego o przekroczeniu przez kierowcę dopuszczalnej prędkości nie może stanowić wystarczającej podstawy do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Podstawą do wydania takiej decyzji jest popełnienie wykroczenia, przy czym czy do takiego naruszenia doszło powinno zostać wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zaskarżona decyzja została wydana jedynie w oparciu o pewnego rodzaju założenia wyciągnięte ze zbyt daleko idących przypuszczeń, które nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy. Możliwość weryfikacji uzyskanej informacji o przekroczeniu prędkości, tj. wskazanie sposobu pomiaru oraz ustalenie prawidłowości pomiaru prędkości stanowić powinno przesłankę umożliwiającą wydanie decyzji. W przedmiotowej sprawie brak było tego rodzaju możliwości, zatem decyzja pozbawiona jest jakichkolwiek podstaw, które mogłyby wskazywać na jej zasadność. Organ nie ustalił, czy skarżący popełnił wykroczenie, a swoje rozstrzygnięcie oparł jedynie na informacji, której nie zweryfikował. Skarżący wskazał, że na skutek wniosku o ukaranie skierowanego przez Komisariat Policji S.-D. do Sądu Rejonowego [...] w S. wszczęte zostało postępowanie w celu ustalenia, czy doszło do popełnienia wykroczenia. Od wydanego wyroku nakazowego z dnia 17 lipca 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw. Pomiędzy tym postępowaniem, a obecnie ocenianym postępowaniem administracyjnym, istnieje ścisły związek, ponieważ wynik postępowania przed sądem powszechnym wpłynie na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji przyjęcie przez organy za bezsporne, że skarżący popełnił wykroczenie drogowe, mimo, że kwestia ta będzie dopiero przedmiotem ustaleń Sądu Rejonowego, prowadzi do sytuacji, w której odmienne ustalenia skutkować będą bezpodstawnością zatrzymania prawa jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, że zawiera ona te same zarzuty, które zostały podniesione w odwołaniu od decyzji, do których Kolegium odniosło się w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Przeprowadzone w wyżej określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że odpowiada ona prawu. Okolicznością niesporną w sprawie jest to, że w dniu 24 kwietnia 2017 r. do Prezydenta Miasta S. wpłynęła informacja z Komisariatu Policji S.-D. o popełnieniu przez skarżącego wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Otrzymanie powyższej informacji zobowiązywało organ do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978) stanowi bowiem, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy, określa art. 102 ust. 1c tej ustawy, który stanowi, że decyzję w powyższym przedmiocie wydaje się na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Z powyższej regulacji wynika, że o zatrzymaniu prawa jazdy organ orzeka obligatoryjnie w razie spełnienia określonych przesłanek. Ustawodawca jasno wskazał, co stanowi podstawę ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541), podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten przesądza, że jedyną, wyłączną i wystarczającą okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja. Jak wskazały organy orzekające w sprawie, starosta nie ma ani uprawnień, ani instrumentów, aby prowadzić w tym przedmiocie własne ustalenia faktyczne, pozostając związany informacją przesłaną przez odpowiedni organ Policji, obligującą go do wydania decyzji o zatrzymaniu dokumentu. Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 215/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 192/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1052/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 483/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1106/16). Organ właściwie więc ustalił stan faktyczny opierając się na informacji przedstawionej przez funkcjonariusza Policji, skoro własnych ustaleń weryfikujących ustalenia funkcjonariuszy starosta czynić nie może. Z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia dokładnej prędkości z jaką poruszał się skarżący, a także wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego odpowiedzialności za wykroczenie. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu, że popełnienie wykroczenia nie zostało udowodnione, ponieważ od wydanego w dniu 17 lipca 2017 r. wyroku nakazowego skarżący wniósł sprzeciw należy stwierdzić, że jak wskazano wyżej z treści art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy nowelizującej wynika, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja pochodząca od organu, który ujawnił popełnione naruszenie. Podstawą sformułowania informacji do Prezydenta Miasta S. był fakt stwierdzenia przez dokonującego kontroli drogowej funkcjonariusza Policji przekroczenia prędkości przez skarżącego w obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h, co wynikało z zawiadomienia, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 24 kwietnia 2017 r. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący uzyskał orzeczenie sądu kwestionujące prawidłowość czynności podejmowanych przez funkcjonariusza Policji, czy zgodność z prawdą informacji zamieszczonych w zawiadomieniu. Jednakże ocena legalności działań policjanta i rzetelności sporządzonego dokumentu leży poza kontrolą zarówno starosty, jak i sądu administracyjnego, co wynika z wprost z powołanych powyżej przepisów prawa. Jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy ma charakter związany i jeśli starosta otrzyma informację sporządzoną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieniającej, to ma obowiązek wydać decyzję, o której mowa w art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Należy zauważyć, że ustawodawca dopuścił sytuację, w której w stosunku do kierowcy wydano decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h w obszarze zabudowanym, a jednocześnie sprawa dotycząca kary za to wykroczenie została przekazana do rozpoznania przez sąd. Z treści art. 102 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że jeżeli takie postępowanie nie zakończy się w okresie trzech miesięcy od zatrzymania prawa jazdy, dokument ten zwraca się kierowcy. W realiach niniejszej sprawy dokument uprawniający do kierowania pojazdami został zatrzymany w dniu 15 kwietnia 2017 r. podczas kontroli drogowej, a więc do dnia 15 lipca 2017 r. Do tego dnia nie zostało wydane prawomocne rozstrzygnięcie stwierdzające, że wykroczenia nie popełniono. Przyjęcie stanowiska skarżącego, że dopiero prawomocne orzeczenie stwierdzające, że kierowca popełnił wykroczenie przekraczając dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o więcej niż ponad 50 km/h, umożliwiałoby eliminowanie z ruchu drogowego, na pewien czas, kierowców, którzy swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem stwarzają realne niebezpieczeństwo dla innych użytkowników dróg, jest nieprawidłowe. Postępowanie dotyczące wykroczenia oraz postępowanie administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dotyczą wprawdzie tego samego zdarzenia, ale ich cel jest inny. Zatrzymanie prawa jazdy ma odnieść skutek natychmiastowy, dlatego decyzji takiej obligatoryjnie nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.