II SA/Sz 1078/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania w terminie nieruchomości po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] Spółka A., reprezentowana przez A.T., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania w terminie nieruchomości. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z cytowanego wyżej art. 61 § 3 ustawy, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym powyższe przesłanki, mogące uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że dany akt nadaje się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II FZ 631/08, Lex nr 551927). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. Paweł Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Niewątpliwie wykonaniu podlegają akty ustalające dla adresatów nakazy lub zakazy powinnego zachowania bądź akty na podstawie, których określony podmiot uzyskuje uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że będąca przedmiotem rozpoznawanego wniosku decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania w terminie nieruchomości, nie nadaje się do wykonania, ani w drodze dobrowolnej, ani w drodze postępowania egzekucyjnego. Zawiera bowiem wyłącznie negatywne stanowisko właściwego organu do podjętych przez Spółkę starań o wzruszenie w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej, które to stanowisko nie wykreowało dla strony skarżącej nowej sytuacji w sferze jej praw, czy obowiązków. Organ II instancji na mocy tego orzeczenia nie tylko nie nałożył na skarżącą nowych obowiązków, ale i nie zmienił wysokości powstałego wcześniej zobowiązania z tytułu opłaty rocznej. Decyzja ta nie jest dla Spółki źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów. Nie wywołuje zatem skutków materialnoprawnych jak i w żaden sposób nie oddziałuje na decyzję o stwierdzenie nieważności której wniesiono, skoro decyzja ta pozostaje nadal w obrocie prawnym i wywołuje skutek (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2648/12, postanowienie dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując stwierdzić należy, że skoro zaskarżone rozstrzygnięcie z uwagi na swój odmowny charakter nie podlega wykonaniu, zatem brak jest podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu jego wykonania. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w ogóle nie uzasadniła wniosku, a tym samym nie wykazała zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., przemawiających za udzieleniem tymczasowej ochrony. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.