II SA/Sz 1078/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po stwierdzeniu przystąpienia do użytkowania stacji transformatorowej [...], wybudowanych w obrębie ul. [...], w miejscowości D. na działkach o nr ew. gruntu [...] D. bez dopełnienia obowiązku zawiadomienia o zakończeniu budowy, postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane wymierzył Spółce A. karę z tytułu nielegalnego użytkowania ww. obiektów w wysokości [...] zł. Na postanowienie Spółka A złożyła zażalenie, zarzucając naruszenie: - art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749) w zw. z art. 59g ust. 5 oraz art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego, polegające na nieuwzględnieniu przedawnienia obowiązku finansowego z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego bez zgłoszenia; - art. 59f ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez naliczenie kary w zawyżonej wysokości; - art. 107 § 3 w zw. z 126 K.p.a., polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i przyjęciu, że do użytkowania obiektu budowlanego przystąpiono w 2008r., w sytuacji, gdy przedmiotowy obiekt budowlany był użytkowany de facto nieprzerwanie już w trakcie prac budowlanych, a tym samym użytkowanie obiektu jako całości rozpoczęto najpóźniej z końcem 2006 r.; - zasad ogólnych postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7, 8, 9 oraz 11 K.p.a., polegające na tym, że organ nie dokonał istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, dotyczących daty przystąpienia do użytkowania przedmiotowych obiektów budowlanych bez zgłoszenia. Zdaniem Spółki, obowiązek uiszczenia kary uległ przedawnieniu na podstawie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż przystąpienie do użytkowania nastąpiło już co najmniej 13 stycznia 2009 r., tym samym przedawnienie obowiązku finansowego z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego nastąpiło z dniem 13 stycznia 2012 r. (przy przyjęciu 3-letniego terminu przedawnienia), ewentualnie z dniem 1 stycznia 2014r. (przy przyjęciu 5-letniego terminu przedawnienia). Ponadto strona kwestionuje wysokość wymierzonej kary, albowiem cała inwestycja, polegająca na wybudowaniu w D. stacji transformatorowej [...] oraz powiązanych z nią linii kablowych średniego i niskiego napięcia, była realizowana na podstawie jednego pozwolenia na budowę. Inwestor całą powyższą inwestycję prowadził jako jeden projekt. Wszystkie wybudowane urządzenia są ściśle powiązane ze sobą i funkcjonują jako całość, zatem kara powinna być jedna. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jego uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył ustalenia dotyczące sprawy, wskazując, iż decyzją nr [...], z dnia [...] r. znak: [...], Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę, obejmującego wykonanie obiektów budowlanych: stacji transformatorowej [...], w obrębie ul. [...], w miejscowości D. Warunek 5 tej decyzji zobowiązuje inwestora do zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, co najmniej 21 dni przed zamierzonym terminem przystąpienia do użytkowania. W dniu [...] r. inwestor zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o zakończeniu budowy ww. inwestycji. W tym samym dniu, podczas kontroli budowy, organ ten stwierdził funkcjonowanie stacji transformatorowej przy ul. [...] oraz szeregu szafek przyłączeniowych ZK i szafek KSR, przy określonych działkach, oraz uporządkowanie terenu inwestycji. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, także w oparciu o własny materiał dowodowy (dotyczący dokonanych wcześniej zawiadomień o zakończeniu budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zasilanych z tej stacji) organ I instancji ustalił, że do użytkowania obiektów inwestycji przystąpiono przed dokonanym w dniu [...] r. zawiadomieniem o zakończeniu budowy. W wyniku powyższych ustaleń Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., działając na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust.1 ustawy Prawo budowlane, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., wymierzył inwestorowi karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów inwestycji w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowo przedstawiono wyliczenie wysokości wymierzonej kary. Wymienioną w ww. art. 59f karę stanowi iloczyn stawki opłaty /s/, współczynnika kategorii obiektu budowlanego Ikf i współczynnika wielkości obiektu budowlanego /w/. Stawka opłaty /s/ wynosi [...]zł, zaś współczynniki IkJ i /w/ przyjmuje się z załącznika do ustawy Prawo budowlane, w zależności od kategorii i wielkości obiektu. W świetle definicji określonych w art. 3 pkt 1,3 i 3a prawa budowlanego przedmiotowa inwestycja obejmuje 3 obiekty budowlane: stację transformatorową, linię kablową [...] oraz linię kablową [...]. Współczynniki Ikl i /w/ dla tych obiektów wynoszą odpowiednio: - dla stacji transformatorowej - 5,0 /kategoria VIII - inne budowle/ i -1,0, - dla linii kablowych - 8,0 /kategoria XXVI - sieci, określona także w pozwoleniu na budowę/ i 1,0 /przy długości każdej z linii poniżej 1 km/. Zatem wysokość kary za samowolne użytkowanie przedmiotowych obiektów wynosi: ([...]) x 10= [..] zł Na mocy art. 59g ust. 5 prawa budowlanego do kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego mają odpowiednie zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych rozróżnienie trzyletniego i pięcioletniego okresu przedawnienia, wskazanych w § 1 i § 2 art. 68 Ordynacji podatkowej, (dalej przytaczanej także skrótowo jako O.p.) należy odpowiednio stosować do omawianych kar w ten sposób, że okres trzyletni odnosi się do sytuacji, w której inwestor złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie (bądź zawiadomienie o zakończeniu budowy, jeśli pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane), natomiast okres pięcioletni - gdy przystąpił do użytkowania obiektu, w żaden sposób nie informując organu nadzoru budowlanego o zakończeniu robót budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1853/09, wskazał ponadto daty dokonania których czynności należy uznać za decydujące do ustalenia początku biegu terminu przedawnienia. Złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy (art. 54) lub wniosku o pozwolenie na użytkowanie (art. 55) informuje organ o zakończeniu budowy i daje możliwość ustalenia, czy nie doszło do naruszenia zakazu wcześniejszego użytkowania obiektu. Daty dokonania takich czynności należy też uznać za decydujące do ustalenia początku biegu trzyletniego terminu przedawnienia do wymierzenia kary za rozpoczęcie użytkowania obiektu z naruszeniem art. 54 lub 55 Prawa budowlanego, chyba że organ już wcześniej stwierdził fakt rozpoczęcia użytkowania obiektu nie zgodnie z prawem. W tej ostatniej sytuacji termin do wymierzenia kary będzie biegł od rzeczywistego stwierdzenia naruszenia prawa., Przyjęcie odmiennej wykładni omawianych przepisów (...) prowadziłoby do iluzoryczności przepisów o karach z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, gdyż organ dowiadywałby się o rozpoczęciu użytkowania obiektu już po upływie terminu, w którym mógł wymierzyć karę. Powiązanie początku biegu terminu przedawnienia ze zgłoszeniem lub wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie (art. 54 i 55 Prawa budowlanego) albo wcześniejszym uzyskaniem informacji o nielegalnym rozpoczęciu użytkowania powoduje, że termin przedawnienia do wymierzenia kary biegnie od daty, gdy organ dowiedział się o naruszeniu prawa albo - przy prawidłowym działaniu - mógł się dowiedzieć. W świetle powyższego oraz stosownie do przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej przedawnienie następuje, jeżeli postanowienie o wymierzeniu kary za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego zostało doręczone po upływie 3 lub 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym inwestor złożył wniosek o pozwolenie na użytkowanie bądź zawiadomienie o zakończeniu budowy (3 lata) albo organ dowiedział się o naruszeniu prawa, gdy inwestor przystąpił do użytkowania obiektu nie informując organu o zakończeniu robót budowlanych (5 lat). Inwestor zawiadomił organ nadzoru budowlanego w M. o zakończeniu budowy w dniu [...] r. zatem trzyletni okres przedawnienia upływa z końcem 2017 roku. Natomiast, gdyby przyjąć, że organ dowiedział się o przystąpieniu do użytkowania, przyjmując zawiadomienia o zakończeniu budów budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zasilanych z przedmiotowej sieci (choć nie wynikało to z zakresu tych inwestycji), to pięcioletni okres przedawnienia upływa z końcem 2014 roku (pierwsze zawiadomienie wpłynęło do organu w styczniu 2009 roku). Argumenty skarżącej, że do użytkowania przystąpiono w 2006 roku, tj. przed wydaniem pozwolenia na budowę w dniu [...] r. są niczym nieuzasadnione. Dokumenty dołączone do zawiadomienia o zakończeniu budowy przedmiotowych obiektów budowlanych, jednoznacznie wskazują, że odbioru inwestycji dokonano w dniu [...] r. Protokół nr [...], z dnia [...] r., z odbioru stacji transformatorowej zawiera w punkcie F.5 zapis: "Obiekt nadaje się do załączenia pod napięcie". Oświadczenie kierownika budowy nosi datę [...] r. Powyższe postanowienie reprezentujący Spółkę A r. pr. A. M. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przytaczając te same zarzuty co w odwołaniu oraz domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, W ocenie skarżącego organ administracji publicznej nie rozważył obiektywnie i wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy i pominął okoliczność, że obowiązek uiszczenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania wskazanych w treści postanowienia obiektów budowlanych uległ przedawnieniu. Podnosi też, iż cała inwestycja, polegająca na wybudowaniu stacji transformatorowej SN/nn oraz powiązanych z nią linii kablowych średniego i niskiego w D., była realizowana na podstawie jednego pozwolenia na budowę. Inwestor całą powyższą inwestycję prowadził jako jeden projekt. Wszystkie budowane urządzenia są ściśle powiązane ze sobą i funkcjonują jedynie jako całość. Wskazuje, iż z dowodów przeprowadzonych w sprawie, zwłaszcza umów o dostawę energii elektrycznej do odbiorców zasilanych za pośrednictwem nowo wybudowanych obiektów (stacji SN/nn, linii średniego napięcia i linii średniego napięcia), wynika, iż dostawa energii elektrycznej poprzez te urządzenia, a więc ich faktyczne użytkowanie nastąpiło co najmniej od stycznia 2009 r. Wynika to ze złożonej organowi umowy o świadczenie usługi kompleksowej zawartej w dniu 13 stycznia 2009 r., a także z pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów. Skarżący nie kwestionuje tego, że mimo nieukończenia procesu budowlanego poprzez wybudowane urządzenia elektroenergetyczne była dystrybuowana energia elektryczna do odbiorców, kolejno przyłączanych do sieci niskiego napięcia 0,4 kV. Obiekt budowlany był właściwie już w trakcie budowy użytkowany do zasilania odbiorców końcowych, a tym samym ewentualne użytkowanie przedmiotowej linii bez zgłoszenia tego faktu nastąpiło już co najmniej w styczniu 2009 roku. Powyższe wynikało z faktu, iż skarżący, jako dostawca energii elektrycznej, nie mógł dopuścić do .sytuacji, w której odbiorcy nie byliby zasilani w energię elektryczną. Z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika precyzyjnie z jaką datą - według Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. - inwestor przystąpił do faktycznego użytkowanie wybudowanych obiektów energetycznych. Organ nie poczynił takiego ustalenia, mimo że jest ono istotne dla rozpoznania sprawy. Ustalenie to ma decydujące znaczenie dla prawidłowego określenia terminu przedawnienia obowiązku finansowego z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. W świetle przytoczonych wyżej okoliczności, zasadnym jest zarzut naruszenia art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59g ust. 5 oraz art. 59 f Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie, że obowiązek uiszczenia kary przewidzianej w tych przepisach uległ przedawnieniu. Z analizy orzecznictwa wynika, że przedawnienie kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu oznacza konieczność ustalenia w postępowaniu wyjaśniającym daty przystąpienia do użytkowania, gdyż - jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 lutego 2010 r. (II SA/Po 604/09), okoliczność ta ma pierwszorzędne znaczenie dla oceny, czy w dacie orzekania przez organy w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego nie nastąpiło przedawnienie obowiązku finansowego z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. W ocenie skarżącego skoro przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego nastąpiło już co najmniej w dniu [...] r. (co wynika z przywołanych wyżej dowodów), tym samym przedawnienie obowiązku finansowego z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego nastąpiło z dniem [...]r., (przy przyjęciu 3 letniego terminu przedawnienia), ewentualnie z dniem [...] r. (przy przyjęciu 5 letniego terminu przedawnienia), na podstawie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Nawet gdyby przyjąć do obliczenia terminu przedawnienia terminy wymienione w treści zaskarżonego postanowienia, to jest najwcześniejszą datę wpłynięcia do organu zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych budowy domu jednorodzinnego na dz. nr ewid. [...], przyłączonego do kwestionowanej sieci elektroenergetycznej, to i tak termin wymierzenia kary upłynął. Według treści postanowienia zawiadomienie o zakończeniu robót budowlanych budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. [...] w D. wpłynęło 24.06.2009 r., a więc 5 lat przed doręczeniem skarżącej zaskarżonego postanowienia. Nadto, zgodnie z art. 59 f ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w przypadku gdy w skład obiektu budowlanego wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom karę stanowi suma kar obliczonych dla różnych kategorii. Z treści pozwolenia na budowę wynika, że przedmiotem budowy był obiekt jednej, wskazanej w treści decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty M. z dnia [...] r. nr [...] kategorii. I według tej jednej, wskazanej w treści decyzji powinna być naliczona ewentualne kara. Natomiast uwzględniając, że przedmiotem budowy były obiekty jedynie dwóch kategorii - tj. XXVI kategorii (linia kablowa średniego napięcia 15 kV i linia kablowa niskiego napięcia 0,4 kV) oraz VIII kategorii (stacja transformatorowa), ewentualna kara, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 59 f ust. 4 Prawa budowlanego powinna być liczona jako suma kar tych dwóch odrębnych kategorii, czyli [...] zł ([...] zł co do obiektów XXVI kategorii i [...] zł co do obiektów VIII kategorii). Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też, poprzez naruszenie prawa, daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145§1pkt1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia wskazuje na bezzasadność skargi, albowiem nie zawiera ono wad wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zarzuty skargi okazały się nietrafne. W sprawie niesporne jest, iż skarżąca, która na podstawie decyzji z dnia [...] r. wybudowała stację transformatorową wraz z liniami wysokiego i niskiego napięcia, bez zgłoszenia zakończenia budowy i uzyskania zakończenia budowy i uzyskania pozwolenia na użytkowanie przystąpiła do jej użytkowania na początku roku 2009. Skarżąca przyznaje że pierwszy budynek mieszkalny został podłączony do sieci przez przedmiotową stację transformatorową w styczniu 2009 r. Z czasem podłączano kolejne budynki mieszkalne. Niesporne jest też, iż zgłoszenia zakończenia przedmiotowej inwestycji inwestor dokonał dopiero dnia [...] r. Z akt sprawy wynika, iż w tym samym dniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przeprowadził kontrolę, która potwierdziła ten stan rzeczy. W dniu [...] r. organ ten wszczął postępowanie w sprawie nielegalnego użytkowania wybudowanej stacji transformatorowej z liniami kablowymi wysokiego i niskiego napięcia, a dnia [...] r. wydał decyzję wymierzającą inwestorowi, na podstawie art. 57 ust.7 ustawy Prawo budowlane, opisaną na wstępie karę pieniężną, którą organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania i ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy. Z treści skargi wynika, iż kwestią sporną i podstawą skargi jest zarzut przedawnienia prawa do wymierzenia przez organ przedmiotowej kary, tj. naruszenie mającego w sprawie zastosowanie art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Z ostrożności skarżąca podnosi też zarzut, iż kara jest zawyżona, gdyż powinna być wymierzona od jednego obiektu, lub od dwóch a nie trzech. Zarzuty te uznać należy a nietrafne. Zgodnie z art. 57 ust.7 Prawa budowlanego, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 (tj. przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co w tym przypadku było wymagane na mocy at. 55 Prawa budowlanego), właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust.1, a także art. 59g. ust. 5 Prawa budowlanego, który z kolei stanowi, iż do kar stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 z późn.zm.). Wśród tych przepisów znajduje się art. 68, stanowiący w § 1, iż zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 (czyli powstające w wyniku doręczenia decyzji organu ustalającej wysokość tego zobowiązania) nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym przepisami zobowiązanie podatkowe nie powstaje pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przekładając powyższy przepis na warunki niniejszej sprawy oznacza to, że przedawnienie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego wynosi 3 lata - licząc od końca roku kalendarzowego, w którym inwestor złożył oświadczenie o zakończeniu inwestycji i przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego, a 5 lat - licząc od końca roku kalendarzowego, w którym organ dowiedział się, lub przy prawidłowym działaniu mógł się dowiedzieć, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego bez zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi. W przypadku stacji transformatorowej i linii kablowych z nią związanych z przystąpieniem do użytkowania mamy do czynienia, gdy do stacji transformatorowej został podłączony pierwszy indywidualny odbiorca energii. Skarżący w skardze wskazuje, iż miało to miejsce w dniu 13 stycznia 2009 r., zatem pięcioletni okres przedawnienia do określenia przez właściwy organ zobowiązania finansowego z tego tytułu (kary pieniężnej) przedawnia się z końcem 2014 r., a nie 13 stycznia 2014 r. Skoro postanowienie w tej sprawie zostało doręczone zobowiązanemu (inwestorowi) w czerwcu 2014 r. zarzut przedawnienia uznać należy za bezzasadny. W ocenie Sądu ten okres przedawnienia ma zastosowanie w niniejszej sprawie, skoro zgłoszenie dokonane przez organ miało miejsce w dniu przeprowadzania przez organ kontroli, w związku z wcześniejszym uzyskaniem informacji w tym zakresie. Z pisma skarżącej do organu z dnia [...] r. (k. 10 akt sprawy administracyjnych) wynika, iż stanowi ono wyjaśnienia w tej sprawie w odpowiedzi na pismo organu z dnia [...] r. Trzyletni natomiast okres przedawnienia miałby zastosowanie do sytuacji, gdy inwestor sam zgłosił organowi fakt przystąpienia do użytkowania bez zgłoszenia mu zakończenia budowy. Termin ten liczony jest od dnia zgłoszenia, co w tym wypadku miało miejsce dnia 9 maja 2014 r. W tym wypadku przedawnienie możliwości wymierzenia inwestorowi kary nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2017 r. Ustalenia te są wystarczające do uznania, iż przedawnienie możliwości określenia inwestorowi zobowiązania finansowego (kary) na podstawie art. 57 ust.7 ustawy Prawo budowlane nie nastąpiło. Nietrafny jest też zarzut skargi odnoszący się do wymiaru kary, przez zsumowanie kar odnoszących sią do samej stacji transformatorowej oraz linii kablowych wysokiego i niskiego napięcia, podczas gdy stanowią one jedną całość (jedną inwestycję) i powinna być wymierzona jedna kara. Ewentualnie powinna być jedna kara za linie kablowe, które należą do jednej kategorii. Argument ten również jest niezasadny. Przepis art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego, stanowi, iż w przypadku gdy w skład obiektu budowlanego wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom, karę stanowi suma kar obliczonych dla różnych kategorii. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego przez obiekt budowlany należy w tym wypadku rozumieć budowę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z urządzeniami i instalacjami. Linie kablowe wysokiego i niskiego napięcia nie są urządzeniami ani instalacjami, o którym mowa w powyższym przepisie, lecz zgodnie z pkt 3 art. 3 stanowią odrębne budowle (obiekty liniowe) i z tego tytułu podlegają odrębnej od samej stancji transformatorowej taryfikacji karnej na podstawie art. 59 f ust.1 Prawa budowlanego. Trafne jest też stanowisko organu, że to są dwa odrębne obiekty, co wynika chociażby z ich specyfikacji technicznej jak również funkcji techniczno-użytkowej. Okoliczność, że były one objęte jednym pozwoleniem na budowę nie ma w tej kwestii znaczenia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.