II SA/Sz 1085/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2011 r. wniosku skarżącego R. S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od zarządzenia przewodniczącego z dnia 12 maja 2011 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniem przewodniczącego z dnia [...], sygn. akt II SA/Sz 1085/09 oddalono wniosek R.S. o sprostowanie i uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia [...] w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...],nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Odpis powyższego zarządzenia doręczony został wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego – adw. M.K. w dniu [...]. W dniu [...] R.S.złożył odwołanie od zarządzenia przewodniczącego z dnia [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania R.S. wskazał, że odpis zarządzenia z dnia [...] otrzymał w dniu [...]. Jednocześnie wniósł, aby orzeczenia Sądu zapadłe w tej sprawie doręczane były bezpośrednio skarżącemu, jako mocodawcy, bez pośrednictwa pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.,od zarządzenia przewodniczącego w przedmiocie sprostowania lub uzupełnienia protokołu strony mogą odwołać się do sądu w terminie 7 dni od doręczenia im zarządzenia. Jak stanowi natomiast przepis art. 67 § 5 P.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Tym samym brak jest podstaw prawnych do doręczania pism bezpośrednio stronie. Doręczenie dokonane w takiej sytuacji pod adresem strony byłoby bowiem bezskuteczne w stosunku do jej pełnomocnika, a zatem bezskuteczne również procesowo (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1907/05, LEX nr 204721). Mając na uwadze fakt, że w rozpatrywanej sprawie pełnomocnikiem skarżącego z urzędu wyznaczony został adw. M.K. stwierdzić należy, że siedmiodniowy termin przewidziany w powołanym wyżej przepisie art. 103 P.p.s.a. rozpoczął bieg w dniu [...], tj. w dniu w którym zaskarżone zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi, a upłynął z dniem [...]. Zatem R.S. wnosząc w dniu [...] odwołanie od zarządzenia przewodniczącego z dnia [...] przekroczył termin ustawowo przewidziany na dokonanie tej czynności procesowej. Zgodnie z art. 86 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 87 § 1 i 2 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie fakt niewniesienia przez pełnomocnika skarżącego środka zaskarżenia od zarządzenia przewodniczącego z dnia [...] nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponosi wszelkie skutki jego działań lub zaniedbań. Zatem stwierdzić należy, iż niedokonanie przez pełnomocnika w ustawowym terminie tej czynności wywołuje skutki także wobec strony. Reasumując relacje pomiędzy pełnomocnikiem, a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się i zakres przekazywanych informacji nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia żądania strony (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1907/05, LEX nr 204721). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak na wstępie.