II SA/Sz 1087/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargi U Z A S A D N I E N I E ` Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. znak:[...], udzielającej A. i E. K. pozwolenia na użytkowanie inwestycji obejmującej budowę zadaszenia nad wejściem do piwnicy na nieruchomości przy ul. G., dz. nr [...] obręb [...] w Ś. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania stwierdzając, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu sprawy samowolnie wybudowanego zadaszenia nad wejściem do piwnicy wydał inwestorom na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzję o pozwoleniu na użytkowanie zadaszenia. Od decyzji organu I instancji odwołał się współwłaściciel nieruchomości G. K., który wniósł o orzeczenie rozbiórki tego zadaszenia zarzucając, że zostało ono wykonane niezgodnie Prawem budowlanym z 1974 r., ponadto stwarza zagrożenie dla zdrowia i mienia, chociaż mogło to nie mieć znaczenia dla poprzednich właścicieli lokalu mieszkalnego nr [...]. Podniósł też, że w przypadku pożaru klatki schodowej bądź przedpokoju w jego mieszkaniu drogę ewakuacyjną stanowi okno, pod którym znajduje się przeszkoda w postaci zadaszenia. Ponadto zadaszenie umożliwia wejście złodziejowi do mieszkania oraz powoduje nadmiemy hałas podczas deszczu. Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że w latach 70 - tych ubiegłego stulecia przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym przy ul. G. w Ś., wybudowano zadaszenie nad schodami prowadzącymi do piwnicy, o długości [...] m i wysokości [...] m od powierzchni terenu. Jest ono konstrukcji drewnianej, obite blachą, przymocowaną do barierki stalowej schodów zejściowych do piwnicy. Przykryte dachem dwuspadowym, którego kalenica znajduje się [...] cm poniżej parapetu okna lokalu mieszkalnego nr [...]. Zadaszenie wybudował E. K., właściciel lokalu mieszkalnego nr [...], bez stosownego pozwolenia na budowę. Organ I instancji po zbadaniu zgodności lokalizacji przedmiotowego zadaszenia, z obowiązującym, w trakcie budowy zadaszenia, ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ś. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 30 grudnia 1966 r. (Dz. Urz. WRN z 1967 r. Nr 2, poz. 5 i z 1973 r. Nr 14, poz. 109), wydał w dniu 20 września 2007 r. postanowienie na podstawie art. 56 ust. 1, 2, 3 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, którym zobowiązał E. K. do przedłożenia określonych dokumentów. Zobowiązany przedłożył w terminie wymaganą dokumentację. Po zbadaniu jej organ I instancji decyzją z dnia [...]r. znak: [...], na postawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, udzielił A. i E. K. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego zadaszenia. Natomiast decyzją z dnia [...] r. znak: [...] organ odwoławczy, zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na potrzebę rozważenia przesłanek o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Organ powiatowy ponownie rozpatrując sprawę uzupełnił materiał dowodowy o opinię osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane. W opinii tej stwierdzono, że "przedmiotowe wejście w żaden sposób nie wpływa negatywnie na bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki zdrowotne i użytkowe osób przebywających w obiekcie oraz jego otoczeniu. " Po dokonaniu tego ustalenia w dniu [...] r. wydana została decyzja w uzasadnieniu której organ stwierdził zgodność wybudowanego zadaszenia z obowiązującym w dacie budowy planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ś., z warunkami techniczno - budowlanymi obowiązującymi w dacie budowy oraz wyjaśnił, iż zadaszenie nie ma wpływu na warunki ewakuacji w stanie zagrożenia w obiekcie, ponieważ drogi ewakuacyjne stanowią drogi komunikacji ogólnej lub bezpośrednie wyjścia na zewnątrz budynku, zgodnie z obowiązującymi warunkami techniczno - budowlanymi (§ 236 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). W związku z tym organ stwierdził, że przedmiotowe zadaszenie nie wpływa negatywnie na bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki zdrowotne i użytkowe osób przebywających w obiekcie oraz jego otoczeniu, a za powyższym stwierdzeniem przemawia fakt, że przez okres jego istnienia tj. przeszło [...] lat, obiekt nie wpływał negatywnie na bezpieczeństwo mienia i warunki zdrowotne wcześniejszych właścicieli nieruchomości. Ponadto organ wyjaśnił, że nie mogło dojść do pogorszenia warunków bytowych, ponieważ G. K. wiedział o istnieniu przedmiotowego zadaszenia i akceptował je podczas kupna nieruchomości, nie przedstawił też żadnych dowodów świadczących za tym , że zadaszenie nad wejściem do piwnicy spowodowało niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia albo niedopuszczalnie pogorszyło warunki zdrowotne lub użytkowe dla współwłaścicieli nieruchomości. Organ odwoławczy odnosząc się do podstawy prawnej rozstrzygnięcia wyjaśnił, że zadaszenie zostało wybudowane przed [...] r., a zatem na podstawie art. 103 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. mają w stosunku do niego zastosowanie przepisy dotychczasowe tj. ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. W myśl Prawa budowlanego z 1974 r. tryb postępowania administracyjnego dotyczący samowoli budowlanej kończył się wydaniem decyzji o rozbiórce (art. 37) albo decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 42). Zgodnie z art. 37 ust. l pkt 1 i 2 Prawa budowlanego obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegały przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ stwierdził, że obiekt budowlany lub jego część: 1/ znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2/ powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Ponadto organ na mocy art. 37 ust. 2 mógł wydać decyzję o przymusowej rozbiórce albo o przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli było to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie, dotyczącej samowolnego wybudowania zadaszenia decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana zgodnie z prawem oraz z zachowaniem wymaganej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego procedury postępowania, w zakresie zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W ocenie organu odwoławczego osobiste odczucia G. K., dotyczące braku komfortu spowodowane istnieniem zadaszenia i chęć jego rozbiórki, stanowią materię cywilnoprawną, rozstrzyganą przez sądy powszechne lub polubownie w uzgodnieniu ze współwłaścicielem. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył G. K. wnosząc o jej uchylenie zarzucając, że została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił, że zadaszenie jest usytuowane pod jego oknem, co źle na niego wpływa i uniemożliwia spokojny sen, gdy pada deszcz. Może to wywołać groźną chorobę. Poza tym od zadaszenia odbija się deszcz i brudzi mu okno, które nie można otworzyć z obawy przed złodziejami. Naruszone są też normy ochrony przeciwpożarowej, ponieważ brak bezpiecznej drogi ewakuacyjnej. Nadto opinia rzeczoznawcy budowlanego jest jednostronna i nie uwzględniła słusznych interesów skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia o pozwoleniu na użytkowanie była już rozpatrywana przez organy nadzoru budowlanego w związku z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2008 r., II SA/Sz 244/08, który nakazał wyjaśnić, czy wykonane zadaszenie stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie organ wykonał wszystkie zalecenia sądu administracyjnego i wyjaśnił, że w sprawie uzupełniono materiał dowodowy o opinię osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane, w której stwierdzono, że wykonane zadaszenie nie wpływa negatywnie na bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki zdrowotne i użytkowe osób przebywających w otoczeniu obiektu. Po tym ustaleniu wydano decyzję w której organ wskazał na zgodność wykonanego zadaszenia z obowiązującym w dacie budowy planem zagospodarowania przestrzennego , a także warunkami techniczno - budowlanymi obowiązującymi w dacie wykonania robót. Wyjaśnił także, iż zadaszenie nie ma wpływu na warunki ewakuacji w stanie zagrożenia w obiekcie, ponieważ drogi ewakuacyjne stanowią drogi komunikacji ogólnej lub bezpośrednie wyjścia na zewnątrz budynku, zgodnie z obowiązującymi warunkami techniczno – budowlanymi. Stanowi o tym § 236 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z tym przedmiotowe zadaszenie nie wpływa negatywnie na bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki zdrowotne i użytkowe osób przebywających w obiekcie oraz jego otoczeniu. Zasadnie organ odwoławczy stwierdził też, że poczucie dyskomfortu jaki odczuwa skarżący w związku z zadaszeniem nie może być usunięte w drodze postępowania administracyjnego lecz w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawach cywilnych, po sformułowaniu przez skarżącego odpowiedniego żądania w ramach prawa sąsiedzkiego. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.