II SA/Sz 1090/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w W. na decyzję G. Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od G. Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w G. na rzecz skarżącej Stowarzyszenia [...] w W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 1 października 2018 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej: "Stowarzyszenie", "Skarżący") złożyło pocztą elektroniczną do [...] Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w G. (dalej: "Spółka") wniosek (z dnia 28 września 2018 r.) o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku Stowarzyszenie zażądało udostępnienia: 1. wysokości wynagrodzenia zmiennego, przyznanego w roku 2018 r. (za rok 2017), 2. przyczyn uzasadniających przyznanie ww. części zmiennej wynagrodzenia, 3. wskazania, jakie cele zarządcze do zrealizowania w 2017 r. zostały wyznaczone przez właściciela oraz w jaki sposób zostało zweryfikowane ich spełnienie. W dniu 3 października 2018 r. Spółka udzieliła wnioskodawcy informacji w zakresie pkt 1. Natomiast decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wodociągi i Kanalizacja Spółka z o.o. w G. . dalej: "Spółką") odmówiła udostępnienia, żądanej w pkt 2 i 3 wniosku, informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez podmiot zobowiązany oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483, ze zm., dalej: "Konstytucja RP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczania prawa do informacji ze względu na m.in. ochronę wolności i praw podmiotów gospodarczych, przy spełnieniu przesłanki proporcjonalności i konieczności, poprzez ograniczenie prawa do informacji w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zachodzi w istocie potrzeba ochrony wolności i praw podmiotu gospodarczego, a przez to dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków; 2) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p.") w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o zasadach kształtowania wynagrodzeń, poprzez nieprawidłowe uznanie art. 11 ust. 1 ww. ustawy za normatywną podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1213/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przepis art. 11 ust. 1 ustawy o zasadach kształtowania wynagrodzeń nie wyłącza możliwości domagania się ujawnienia wynagrodzenia członka organu zarządzającego, gdyż celem jego wprowadzenia miało być zapewnienie możliwości skutecznej kontroli społecznej i oprócz budowania poczucia sprawiedliwości społecznej, umożliwić przeciwdziałanie potencjalnym nadużyciom. Analizowana regulacja nakłada jedynie obowiązek publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej podmiotu uprawnionego do wykonywania praw udziałowych wskazanych tam dokumentów, tj. uchwały w sprawie zasad kształtowania wynagrodzeń członków organu zarządzającego, uchwały, o której mowa w art. 10, uzasadnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 3 oraz uzasadnienia, o którym mowa w art. 9 ust. 4 - z wyłączeniem informacji dotyczących celów zarządczych, wagi tych celów, a także kryteriów ich realizacji i rozliczania. To jednak, że poszczególne składniki wynagrodzenia nie podlegają upublicznieniu zgodnie z wymienioną regulacją i jako takie nie mogą podlegać upublicznieniu w BIP nie przesądza, że w tym zakresie nie znajdują zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wadliwie Spółka odkodowała zatem materię tego przepisu. Dalej Sąd podał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Spółka w żaden sposób nie przeanalizowała powołanej przez siebie w podstawie rozstrzygnięcia regulacji z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tymczasem, odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga po pierwsze odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego wykazanie, że zaistniały wszystkie wymienione w niej przesłanki, niezbędne dla wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej na podstawie powyższego przepisu. Sąd wskazał dalej, że rozpoznając ponownie sprawę, Spółka winna rozpatrzyć wniosek Stowarzyszenia, mając na względzie to, co powiedziano powyżej odnośnie meritum, a stanowisko swoje w tym względzie uzasadnić zgodnie z wymogami art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."). W ocenie Sądu, brak dostatecznej analizy organu w kontekście przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz sformułowanie jedynie ogólnych wniosków, bez stosownego ich umotywowania, uzasadniają zarzut podjęcia rozstrzygnięcia z naruszeniem powyższych przepisów oraz przesłanek określonych w art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak prawidłowego uzasadnienia stanowi z kolei podstawę do postawienia skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasad ustalonych w art. 8 i art. 11 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę Spółka, mając na względzie wszystkie powyższe uwagi, winna dokonać ponownej oceny wniosku o udostępnienie informacji pod kątem wypełnienia kryteriów umożliwiających zaliczenie ich do przesłanek wyłączających jawność. Uznając istnienie tajemnicy przedsiębiorcy wobec żądanych informacji Spółka obowiązana jest wskazać, w jakim zakresie utajnienie to dotyczy zakresu wniosku i z czego konkretnie utajnienie to wynika. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Spółka, decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 104 k.p.a., art. 17 w związku z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2016 r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2190, dalej "u.z.k.w."), odmówiła udostępnienia informacji w zakresie pytania nr 2 i 3. Stowarzyszenie w dniu [...] kwietnia 2019 r. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, a Sąd wyrokiem z dnia II SA/Sz 420/19 uchylił decyzję z dnia [...] W uzasadnieniu Sąd między innymi wskazał, że Spółka dokonując oceny możliwości udostępnienia informacji publicznej, przy założeniu jej ograniczeń z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., winna była wyraźnie przedstawić w uzasadnieniu decyzji odmownej, których konkretnie celi zarządczych oraz sposobu ich weryfikacji dotyczą ograniczenia ze wskazanych wyżej regulacji szczególnych. Spółka nie może poprzestać na stwierdzeniu, że wystąpiła przesłanka ustawowa uzasadniająca odmowę udostępnienia informacji publicznej, ale winna była przedstawić wynik samodzielnie dokonanej oceny stanu faktycznego, a także ustaleń co do podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania poufności konkretnych klauzul umownych. Wymogiem koniecznym uznania tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, w pełni aktualne pozostało zalecenie, aby Spółka ponownie rozpoznając sprawę uwzględniła, w dokonywanej analizie przepisy art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Ponownie rozpoznając sprawę, Spółka winna wykonać zatem zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1521/15 według wskazanych zasad. Aktualne pozostało także stanowisko, zgodnie z którym uzasadnienie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej przedstawiać powinno pełną i skonkretyzowaną ocenę wystąpienia negatywnych przesłanek umożliwiających uwzględnienie wniosku Skarżącego stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 107 § 3 k.p.a. i dających możliwość zweryfikowania w materiałach źródłowych. Kolejny raz rozpoznając sprawę w dniu [...] Spółka udzieliła wnioskodawcy informacji w zakresie pkt 2. Z kolei, decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówiła udostępnienia, żądanej w pkt 3 wniosku, informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji Spółka opisała dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczyła treść przepisu art. 5 u.d.i.p. oraz 11 u.z.k.w., a także treść komentarza do art. 11 u.z.k.w. oraz art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zdaniem Spółki, w sprawie bezsporne jest to, że przedsiębiorstwo zajmuje się zaopatrzeniem w wodę ludności i podmiotów gospodarczych działających na terenie G. i kilku miejscowości ościennych. Zgodnie z ustawą o "o zarządzaniu kryzysowym" z dnia 26 kwietnia 2007 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1398) są to usługi kluczowe dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli. Takie objaśnienie pojęć dokonuje wprost ww. ustawa. Obiekty, urządzenia, instalacje przedsiębiorstwa wodociągowego, sposób ich zarządzania i metodologia są w tym wypadku zaliczane do infrastruktury krytycznej kraju. Spółka wyjaśniła, że ze względu na specyficzny charakter działalności ma tak ustalane cele działalności, żeby w należyty sposób wykonywać ochronę tej ważnej dla funkcjonowania państwa infrastruktury. Zgodnie z ww. ustawą rozumieć przez to należy wszelkie działania zmierzające do zapewnienia funkcjonalności, ciągłości działań i integralności infrastruktury krytycznej, tak aby zapobiegać zagrożeniom, ryzykom, słabym punktom oraz ograniczenia, neutralizacji ich skutków oraz szybkiego odtworzenia tej infrastruktury na wypadek awarii, ataków oraz innych zdarzeń zakłócających jej prawidłowe działanie. Mając na uwadze charakter działalności przedsiębiorstwa, organ właścicielski tak kreuje cele zarządcze w spółce, aby przede wszystkim uwzględnić kwestie zapewnienia bezpieczeństwa państwa i mieszkańców gminy. W tym przypadku określane cele zarządcze związane ze wskazaniami co do organizacji funkcjonowania przedsiębiorstwa, zalecaną wielkością przychodów, wytyczonymi zadaniami inwestycyjnymi, szczegółami technologicznymi w zakresie używanych urządzeń, przewidzianych do użycia urządzeń, określenia gdzie mają zostać wykonane inwestycje w infrastrukturę, w jakim zakresie, wymagają zabezpieczenia przed ujawnianiem osobom trzecim, stanowią w ocenie Spółki jak najbardziej tajemnicę przedsiębiorstwa, ponieważ dotyczą procesów zarządczych służących bezpieczeństwu obywateli w zakresie utrzymania ciągłości dostaw wody, bezpiecznego jej dostarczania w należytej jakości pozwalającej na spożywanie przez ludzi. Ujawnianie takich informacji osobom trzecim, skutkowałoby przekazywaniem w nieuprawnione ręce informacji dotyczących bezpieczeństwa mieszkańców gminy, a także w pewnym wycinku również bezpieczeństwa państwa. Mając na uwadze powyższe okoliczności Spółka zajęła stanowisko, aby powyższe informacje traktować jako tajemnicę przedsiębiorstwa i należycie zabezpieczać. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim z przepisów tych wynikają podstawy ograniczania prawa do informacji ze względu na m.in. ochronę wolności i praw podmiotów gospodarczych, przy spełnieniu przesłani proporcjonalności i konieczności, poprzez nieprawidłowe ograniczenie prawa do informacji w niniejszej sprawie, wskutek braku wykazania potrzeby ochrony praw podmiotu gospodarczego, a ponadto poprzez dokonanie ograniczenia prawa do informacji, niespełniającego konstytucyjnych warunków konieczności i proporcjonalności; 2) art. 153 p.p.s.a., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej, wyrażonej w wyroku WSA w Szczecinie z 17 lipca 2019 r. (II SA/Sz 420/19), polegające na błędnym przyjęciu, że art. 11 ust. 1 u.z.k.w., stanowi normatywną podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, podczas gdy przepisy prawa nie uległy zmianie, 3) art. 7 i 77 § 1 K.p.a., w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, polegające na lakonicznym uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nieodnoszącym się do stanu faktycznego sprawy (treści informacji, objętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej), a przez to uniemożliwienie w istocie dokonanie merytorycznej kontroli wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, 4) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczania prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że art. 11 ust. 1 u.z.k.w. stanowi podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej w niniejszej sprawie, oraz poprzez błędne przyjęcie, że informacje o celach zarządczych, kryteriach ich spełnienia oraz przyczynach uzasadniających przyznanie części zmiennej wynagrodzenia, per se stanowią przedmiot tajemnicy przedsiębiorcy, a przez to nieprawidłowe ograniczenie prawa do informacji publicznej na kanwie niniejszej sprawy, 5) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczania prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, podczas gdy nie wykazano zasadności ograniczenia prawa do informacji, a nadto nie wykazano zasadności ograniczenia dostępności w całości informacji, objętych pkt 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 września 2018 r. Wobec powyższego Stowarzyszenie wniosło o: 1) uchylenie w całości decyzji [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez podmiot zobowiązany; 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Stowarzyszenie wskazało, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na wiele informacji o działalności spółki, których dotyczyć ma żądana informacja: "cele zarządcze związane ze wskazaniami co do organizacji funkcjonowania przedsiębiorstwa, zalecaną wielkością przychodów, wytyczonymi zadaniami inwestycyjnymi, szczegółami technologicznymi w zakresie używanych urządzeń, przewidzianych do użycia urządzeń, określenia gdzie mają zostać wykonane inwestycje w infrastrukturę, w jakim zakresie". W ocenie strony skarżącej, są to informacje różnych kategorii i o różnym znaczeniu, np. informacji księgowych (zalecana wielkość przychodów), zadań inwestycyjnych, które i tak będą widoczne w sferze publicznej. Jednakże organ odniósł się do tych wszystkich informacji ogólnie, nie argumentując zasadności ograniczenia poszczególnych grup informacji. Z tego powodu dokonane w sprawie ograniczenie prawa do informacji publicznej jawi się jako nieproporcjonalne i niespełniające warunku konieczności, a przez to naruszające art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Z kolei zaś uzasadnienie decyzji, z uwagi na powyższe, nie jest konkretne i precyzyjne, co stanowi uzasadnienie naruszenia postawionych w petitum skargi. Jednocześnie w zaskarżanej decyzji w żaden sposób Spółka nie odniosła się do stanu faktycznego sprawy oraz do informacji odnoszących się do tej konkretnie Spółki. W miejsce rozważań merytorycznych, odnoszących się do sytuacji adresata wniosku, odniesiono się w sposób "blankietowy" do stanowiska komentatorów (które, z natury rzeczy, także abstrahuje od konkretnego stanu faktycznego). Z tego też powodu, wydana w sprawie decyzja, z uwagi na lakoniczne i nieodnoszące się do stanu faktycznego rozważania, nie może zostać w istocie merytorycznej kontroli. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, powyższe uchybienia formalne (naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) doprowadziły w konsekwencji do tego, że organ nie wykazał zasadności zastosowania art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a przez to naruszył wskazane przepisy prawa materialnego, w sposób nieuzasadniony ograniczając prawo do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej wywodził i wnosił jak w skardze. Dodatkowo wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej w skrócie "p.p.s.a.", dokonywana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. W ramach tak przeprowadzonej kontroli Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Na wstępie zauważyć należy, że przedmiotowa sprawa była wcześniej dwukrotnie przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który wyrokami z dnia 17 stycznia 2019 r. (sygn. akt II SA/Sz 1213/18) i z dnia 17 lipca 2019 r. (sygn. akt II SA/Sz 420/19) uchylał decyzję [...] Wodociągów i Kanalizacji Spółki z o.o. w G. W orzeczeniu z dnia 17 lipca 2019 r. Sąd nawiązując do wyroku z dnia 17 stycznia 2019 r. wskazał, że Spółka powinna ponownie dokonać oceny wniosku o udostępnienie informacji pod kątem wypełnienia kryteriów umożliwiających zaliczenie ich do przesłanek wyłączających jawność, zaś uznając istnienie tajemnicy przedsiębiorcy wobec żądanych informacji obowiązana jest wskazać, w jakim zakresie utajnienie to dotyczy zakresu wniosku i których konkretnie celów zarządczych oraz sposobu ich weryfikacji dotyczą ograniczenia ze wskazanych wyżej regulacji szczególnych. Spółka ma przedstawić wynik samodzielnie dokonanej oceny stanu faktycznego, a także ustaleń co do podjęcia niezbędnych działań w celu zachowania poufności konkretnych klauzul. Wymogiem koniecznym, według Sądu, uznania tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, mających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności. Powyższe skutkowało koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem Sądu, Spółka nie zastosowała się do oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 17 lipca 2019 r. Przechodząc do meritum sprawy, czyli oceny legalności decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, wypada na wstępie wskazać, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy informacja publiczna, której udzielenia domaga się skarżące Stowarzyszenie podlega ograniczeniom z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Zważywszy na treść zaskarżonej decyzji w zestawieniu z wytycznymi Sądu zawartymi w powołanym wyżej orzeczeniu stwierdzić należy, że decyzja ta nie poddaje się kontroli legalności. W przeważającej części zawiera sformułowania, które Sąd zakwestionował i uznał za niewystarczające jako uzasadnienie odmowy udostępnienia żądanej przez Stowarzyszenie informacji publicznej. Nie można bowiem uznać za wyczerpujące uzasadnienie odmowy poprzez przytoczenie treści przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, bądź przytoczenie treści komentarza do ustawy o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami. Nie oznacza to, że organ sporządzając uzasadnienie decyzji nie może powoływać treści przepisów prawa, na których oparł rozstrzygnięcie, czy też popierać swojego stanowiska w sprawie poglądami piśmiennictwa. Nie może to jednak oznaczać, że decyzja ma zawierać w przeważającej części tylko wymienione wyżej elementy. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie jest obowiązkowym składnikiem decyzji, mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, czyli ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Obowiązek uzasadniania decyzji powiązany jest z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez sąd, który sprawując kontrolę w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ odmówił wskazania, jakie cele zarządcze do zrealizowania w 2017 r. zostały wyznaczone przez właściciela oraz w jaki sposób zostało zweryfikowane ich spełnienie. Z wniosku Stowarzyszenia wynika, że informacja, której udostępnienia się domagało w pkt 3 związana jest z wynagrodzeniem zmiennym przyznanym w 2018 r. osobie zarządzającej Spółką. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji ustawodawca pozostawił przedsiębiorcy ocenę, czy z uwagi na charakter informacji podejmie działania w celu zachowania ich w poufności. Można zatem odmówić udostępnienia informacji na podstawie art. 5 ust. 2 zdanie 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jeżeli: - wnioskowana informacja stanowi informację techniczną, technologiczną, organizacyjną lub inną posiadająca wartość gospodarczą, - przedsiębiorca musiał podjąć niezbędne działania w celu zachowania tych informacji w poufności, - informacja nie została ujawniona do wiadomości publicznej. Nie stanowi spełnienia ww. przesłanek podanie, że żądane informacje są istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa i mieszkańców gminy oraz nie mogą być ujawnione ze względu na to, że procesy zarządcze służą bezpieczeństwu obywateli w zakresie utrzymania ciągłości dostaw wody oraz jej należytej jakości. Podane przez Spółkę uzasadnienie odmowy jest ogólnikowe, zaś użyte sformułowania, niczym nie poparte, brzmią niemalże jak truizm. Wyłącznie konkretne wskazanie, które ze składników informacji przedsiębiorca uważa za ustawowo chronioną tajemnicę umożliwia zbadanie, czy żądana informacja ma walor tajemnicy przedsiębiorstwa. Informacja ta nie może być ogólnikowa lecz konkretna, odwołująca się do dokumentów, które zawierają informację stanowiącą tajemnicę przedsiębiorstwa ze wskazaniem, jakie informacje w nich zawarte zostały utajnione. Organ w zaskarżonej decyzji we wskazany wyżej sposób nie odniósł się do informacji żądanej przez skarżące Stowarzyszenie i z tego powodu wniesioną skargę należało uznać za zasadną, co do wszystkich podniesionych w niej zarzutów. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Spółka ponownie rozpatrując wniosek Stowarzyszenia w jego pkt 3 uwzględni ocenę prawna zawartą w niniejszym orzeczeniu jak również – zgodnie z art. 153 p.p.s.a.- w poprzednio wydanych wyrokach w tej samej sprawie.