II SA/Sz 1091/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. - dalej "u.t.d.") oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nałożył na A. H. (dalej "strona" lub "skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2019 r,. w W., na terenie Portu Lotniczego [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...], którym kierował V. Z.. Podczas kontroli ujawniono m.in. naruszenia z załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym - wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art.39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. oraz lp. 4.2. zał. nr 4) oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1 pkt 4 oraz lp.4.3. zał. nr 4). Przy czym postępowanie administracyjne dotyczące naruszenia z zał. nr 3 do u.t.d. zakończono decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli z dnia [...] grudnia 2019 r. Na podstawie informacji uzyskanych od Urzędu W. [...] ustalono, iż osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie: [...] jest A. H.. Strona ta została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie i treści art. 92c u.t.d., jednakże nie odniosła się do stwierdzonych naruszeń, jak i nie wskazała żadnych dodatkowych okoliczności w sprawie oraz nie przesłała żadnych dokumentów świadczących o zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 92c u.t.d. W związku z czym wymierzono stronie karę pieniężną za ww. naruszenia. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując na naruszenie: - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń niemających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy, - art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 39 1 ust. 1 pkt 1b u.t.d. poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od skarżącego by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego w W., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 - dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1 - 4, art. 39k ust. 1-3,art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d. oraz lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji i powołując się na ustalenia protokołu kontroli wskazał, że kierujący V. Z., w chwili zatrzymania do kontroli, przewoził pasażerkę na trasie z [...] w W.. Pasażerka oświadczyła, że zamówiła usługę przewozu za pomocą aplikacji Bolt, zaś za wykonany przewóz zapłaciła gotówką. Kierujący okazał do kontroli paszport, prawo jazdy, nie okazał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób oraz orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ podkreślił, że bezspornym jest, iż w chwili zatrzymania do kontroli wykonywany był przewóz okazjonalny osób w imieniu przedsiębiorcy M. D. prowadzącego działalność gospodarczą, zaś zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie wówczas była A. H. (będąca stroną niniejszego postępowania), co potwierdzają dowody zgromadzone w sprawie (tj. informacja z Urzędu [...], protokół kontroli nr [...] oraz wykonana dokumentacja zdjęciowa). Nie budzi również wątpliwości, że na dzień kontroli, tj. [...] grudnia 2019 r., kierowca nie posiadał ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co wynika z nieprzedłożenia ww. dokumentów przez stronę mimo wystosowanego wezwania. Zdaniem organu odwoławczego, nieuprawniona jest wykładnia dokonana przez stronę jakoby obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie i psychologiczne zgodnie z wymogami u.t.d. spoczywały wyłącznie na pracodawcach w rozumieniu ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2020 r., poz. 1320 ze zm.). Przepis art. 39j ust. 2 u.t.d. odnosi się do Kodeksu pracy, wskazując jedynie na zakres i zasady wykonywania badań lekarskich kierowców, z zastrzeżeniem zawartym w kolejnym ustępie art. 39j u.t.d., iż dodatkowo badania lekarskie obejmują ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podobne zastrzeżenie zawiera art. 39k ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. W związku z powyższym uznano, że obowiązek kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy spoczywa na wykonawcach przewozów drogowych, niezależnie od charakteru współpracy z kierowcą. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazując na szczególne znaczenie protokołu kontroli jako dowodu z dokumentu urzędowego podniósł, że zgromadzony materiał dowodowy oraz prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy przez organ I instancji jest wystarczający do przyjęcia, iż strona ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszenia z lp. 4.2 i lp.4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Podkreślił, że przeprowadzone podczas kontroli dowody nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności, zaś okoliczności związane z przewozem zostały wyjaśnione zarówno w toku kontroli drogowej, a także w toku postępowania w I instancji. W ocenie organu odwoławczego, chybiony jest zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ponieważ w rozpoznawanej sprawie to na osobie zarządzającej transportem, spoczywała odpowiedzialność za zabezpieczenie spełnienia wymogów w zakresie przewozu osób, w tym wymagań dotyczących kierowców niezależnie od formy ich zatrudnienia. Nie sposób bowiem przyjąć, aby obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie oraz psychologiczne ciążyły wyłącznie na przedsiębiorcach zatrudniających kierowców na podstawie umowy o pracę określonej w ustawie Kodeks pracy. Odwołanie się w art. 39j ust. 2 u.t.d. do przepisów Kodeksu pracy wskazuje jedynie na zakres i zasady wykonywania badań kierowców, z zastrzeżeniem w ust. 3 art. 39j u.t.d., że zakres badań lekarskich, których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z powołanych wyżej przepisów, tj. art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. wynika wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 6 u.t.d. za kierowców, których mowa w ust. 5 pkt 1-4 uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. W przedmiotowej sprawie organ I instancji trafnie ustalił, iż przewóz pasażera był wykonywany w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M. D. prowadzącego działalność pod nazwą [...] i w konsekwencji organ prawidłowo uznał, że kierowca powinien być wyposażony w orzeczenie lekarskie o braku przeciwskazań zdrowotnych oraz orzeczenie o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z kolei w ustosunkowaniu się do zarzutu naruszenia art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 39 1 ust. 1 pkt. 1b u.t.d. stwierdzono, że organ I instancji prawidłowo ustalił adresata decyzji jako osobę zarządzającą w przedsiębiorstwie, którą jest A. H. posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych nr [...] (pismo z Urzędu W. z dnia [...] stycznia 2020 r.). To zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego i podlega karze pieniężnej określonej w art. 92a ust.2 u.t.d. Natomiast organ I instancji wydając przedmiotową decyzję podjął wszelkie niezbędne czynności do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadził, a następnie rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie oraz właściwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszym stanie faktycznym przesłanką odpowiedzialności administracyjnej jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Nie dokonuje się natomiast oceny i nie czyni przedmiotem rozważań kwestii zawinionego działania strony lub braku winy oraz stopnia szkodliwości. Skoro zatem strona nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d., to tym samym ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszeń z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Skarżąca złożyła skargę na opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jak i zwrot kosztów postępowania. Decyzji tej zarzuciła naruszenie: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował z przedsiębiorcą M. D., - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń niemających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas, gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy, - art. 92a ust. 2 u.t.d. w zw. l.p. 1.2 załącznika nr 4 poprzez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą Usługi M. D., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, żeby wymagać wyposażania takiego kierowcy w wypis z licencji, - art. 92 c ust 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której skarżąca nie miała żadnego wpływu na powstałe naruszenie, albowiem nie posiada żadnych środków prawnych w celu wymuszenia na kierowcy posiadania przez niego oryginału wypisu z licencji, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie, - art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Skarżąca podniosła, że z wykładni językowej art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d wynika, iż obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy. Powołany przepis zatrudnienie kierowcy przez wykonującego przewóz uzależnia od braku przeciwwskazań zdrowotnych, jednakże ustawodawca nie przez przypadek posłużył się w tym miejscu terminem o ustalonym znaczeniu prawnym - zatrudnienie. Zatrudnienie następuje według art. 2 Kodeksu pracy na podstawie: umowy o pracę, aktu powołania, aktu mianowania, wyboru lub spółdzielczej umowy o pracę. W konsekwencji adresatem obowiązków z art. 39a ust. 1 u.t.d. wypełnianych w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, uczyniono przedsiębiorców zatrudniających, a więc przewoźników występujących jako strona stosunku pracy z kierowcą. Świadczy o tym również art. 392 ust. 1 pkt 5 u.t.d., który nakłada na przedsiębiorców lub inne podmioty wykonujące transport drogowy obowiązek przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Przy czym w przypadku kierowców niezatrudnionych na podstawie stosunku pracy, przedsiębiorca nie posiada żadnych przewidzianych prawem możliwości, aby wymóc na kierowcy posiadania tego typu badań. Błędne jest zatem stanowisko organu II instancji, że niezależnie od podstawy zatrudnienia - zarządzający transportem odpowiada w każdym przypadku za brak wyposażenia kierowcy w zaświadczenie lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań zdrowotnych i lekarskich do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z tych też względów jako pozbawione podstaw prawnych traktować należy wymaganie od przewoźnika niezatrudniającego kierowcę wyposażenia go w takie zaświadczenie. Stąd też brak zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy stanowi o naruszeniu art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegółowych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CIVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 – j.t.), sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), według kryterium zgodności z prawem, doprowadziła Sąd do przekonania, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł, w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym - wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz psychologicznego braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Na gruncie badanej sprawy niesporne jest to, że skarżąca jest zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie M. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w W.. Niekwestionowane są również poczynione przez organ ustalenia, iż kierującym zatrzymanego do kontroli pojazdu m-ki [...] był V. Z., który nie posiadał aktualnych badań lekarskich i psychologicznych. Kwestią sporną pozostaje, czy przepisy ustawy o transporcie drogowym, nakładające na kierowcę obowiązek posiadania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego mają zastosowanie wyłącznie do kierowców zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, czy też do kierowców wykonujących dla przedsiębiorstwa usługi przewozu osób w oparciu o inny tytuł prawny. Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta spełnia warunki w treści tego przepisu określone. Podkreślić przy tym wymaga, że ustawodawca nie określił w sposób kategoryczny formy, w jakiej kierowca może zostać zatrudniony, co oznacza, że dopuszczalne są wszelkie przewidziane prawem możliwości wykonywania usług na rzecz przedsiębiorcy, w tym umowa zlecenie, czy umowa o dzieło. W ocenie Sądu brak jest podstaw, aby przywołany przepis interpretować w ten sposób, że zatrudnienie kierowcy może mieć wyłącznie formę umowy o pracę. W związku z powyższym nie ma również podstaw do wywodzenia, że przepisy ustawy o transporcie drogowym mają zastosowanie wyłącznie do tych przedsiębiorców, którzy zatrudniają kierowców na podstawie umowy o pracę, co z kolei oznaczałoby, że znacząca grupa przedsiębiorców i kierowców wykonuje przewozy wyłączone spod kontroli inspekcji drogowej. Przeczyłoby to, zdaniem Sądu celowi jakiemu służy ustawa – to jest zagwarantowaniu bezpieczeństwa przewozów, w szczególności dotyczy to przewozu osób i bezpieczeństwa ruchu drogowego. Potwierdzeniem słuszności rozumowania organu jest również regulacja zawarta w art. 92a ust. 6 u.t.d., z której wprost wynika, że za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4 tego przepisu uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz. Z tych względów wywody skarżącej i prezentowany pogląd, iż skoro kierowca nie jest pracownikiem przedsiębiorcy zatrudnionym na podstawie umowy o pracę, to brak jest podstawy prawnej i możliwości wymagania od niego aktualnych badań lekarskich i psychologicznych należało uznać za chybiony. Przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za to, komu powierza czynności związane z przewozem osób, a skoro tak to podstawowym warunkiem zawarcia jakiejkolwiek umowy z kierowcą powinno być ustalenie, że posiada stosowne, wymagane przepisami dokumenty potwierdzające jego zdolność do wykonywania przewozów. Obowiązek wymagania takich dokumentów nakłada na przedsiębiorcę art. 39j i 39k u.t.d. Skoro bowiem kierowca wykonujący przewóz ma obowiązek legitymowania się orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, to obowiązkiem przedsiębiorcy powierzającego mu wykonywanie przewozu na swoją rzecz jest ustalenie, czy kierowca takie orzeczenia posiada. Nie doszło zatem do naruszenia art. 92a ust. 2 u.t.d. w sposób wskazywany w skardze również i z tego powodu, że kara została nałożona nie za brak licencji, a za brak badań lekarskich i psychologicznych, co wynika wprost z treści zaskarżonej decyzji. Nie ma też racji skarżąca, że decyzja została skierowana do niewłaściwego adresata. Kara pieniężna została w niniejszej sprawie nałożona na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie, na rzecz którego wykonywany był przewóz. Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE z dnia 21 października 2009 r., nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE(Dz.U.UE.L 2009.3000.51), dalej jako "rozporządzenie", pod pojęciem "zarządzającym transportem" należy rozumieć osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. W art. 3 rozporządzenia wskazano kompetencje, które powinien posiadać zarządzający transportem, a w art. 4 tego aktu określono zasady wyznaczania zarządzającego transportem. Zarządzający transportem jest więc osobą o określonych kwalifikacjach i kompetencjach potwierdzonych stosownym certyfikatem i w świetle akt postępowania nie ulega wątpliwości, że w przedsiębiorstwie M. D. to skarżąca była osobą zarządzającą transportem. Zatem to do jej obowiązków należało zapewnienie, aby kierowcy wykonujący transport na rzecz przedsiębiorcy posiadali odpowiednio udokumentowane badania. Naruszenie obowiązków z tym związanych rodzi odpowiedzialność zarządzającego transportem, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zatem decyzja nakładająca karę została zaadresowana do właściwej osoby. Nie ma racji skarżąca zarzucając organowi, iż nie zastosował art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przepis ten przewiduje możliwość zaniechania wszczęcia postępowania, bądź umorzenia postępowania już wszczętego jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W odniesieniu do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia wskazanego przepisu należy wyjaśnić, że po pierwsze skarżąca w toku postępowania nie wykazała żadnej aktywności i nie naprowadziła dowodów, które w sposób wiarygodny wskazywałyby na zaistnienie przesłanek, o których mowa w treści przywołanego przepisu. Po wtóre zaś, argumentacja skarżącej, z której wynika, że nie posiada żadnych środków prawnych w celu wymuszenia na kierowcy posiadania oryginału wypisu z licencji nie odnosi się do stanu faktycznego w niniejszej sprawie, bowiem kara została, jak już wyżej wspomniano, nałożona nie za brak licencji , a za brak badań lekarskich i psychologicznych. Posiadanie badań powinno być warunkiem sine qua non powierzenia kierowcy czynności związanych z przewozem osób. Sąd nie podzielił podnoszonych zarzutów dotyczących wadliwego procedowania przez organy obu instancji. Wbrew wywodom skargi w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy, który pozwolił na podjęcie rozstrzygnięcia, a zaskarżona decyzja, podobnie jak poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały należycie uzasadnione, przy czym organ II instancji odniósł się również do podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu zarzutów. Z tych względów, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – j.t.), orzekł o oddaleniu skargi.