II SA/Sz 1094/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Stefana Kłosowskiego od udziału w rozpoznaniu sprawy z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia oddalić wniosek o wyłączenie sędziego. Skarżący R.S. na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. złożył pisemny wniosek o wyłączenie sędziego NSA Stefana Kłosowskiego od udziału w rozpoznaniu sprawy z jego skargi w sprawie II SA/Sz 1094/13. W uzasadnieniu wniosku, jako podstawę wyłączenia, skarżący wskazał na "kierowanie się przez sędziego Stefana Kłosowskiego omnipotencją władczą funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego (...) i stosowaniem metod imponderabiliów i peerelowskiego pozytywizmu prawnego z okresu reżimu komunistyczno – peerelowskiego w sprawach: SA/Sz 2337/02, SA/Sz 2847/02, II SA/Sz 501/08". Dotyczy to w szczególności protokołów rozpraw w sprawach: SA/Sz 2337/02 oraz II SA/Sz 501/08, których treść zaprotokołowana stosownie do instrukcji sędziego NSA Stefana Kłosowskiego, będącego przewodniczącym składu orzekającego, nie oddawała prawdziwego kontekstu sytuacyjnego zaistniałego na sali sądowej, zaś fakty zaistniałe na sali sądowej były przedstawione w treści protokołów w sposób fałszywy. Ponadto, w ocenie wnioskodawcy, sędzia Stefan Kłosowski stosował "peerelowski pozytywizm prawny" w kwestii zasądzenia kosztów sądowych adwokat T.S., reprezentującej wnioskodawcę w sprawie SA/Sz 2847/02, mimo wniosku skarżącego o niewypłacanie tych kosztów pełnomocnikowi w tej sprawie. Sędzia NSA Stefan Kłosowski w dniu 9 lutego 2016 r. złożył do akt sprawy oświadczenie, w którym wskazał, że ze skarżącym R.S. nie pozostaje w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu art. 18 i art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do jego bezstronności przy orzekaniu w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Instytucja wyłączenia sędziego sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt SK 19/02, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 67). W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., ustawodawca uregulował powyższą instytucję w rozdziale 5 w artykułach 18-24. W art. 18 § 1 powołanej ustawy wskazano enumeratywnie na przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Przesłanki wymienione w tym przepisie opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie – czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. Natomiast w art. 19 P.p.s.a. przewidziano, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie istnieją powody obligatoryjnego wyłączenia wskazanego sędziego w trybie art. 18 P.p.s.a., jak również brak jest okoliczności uzasadniającej zastosowanie art. 19 P.p.s.a. Z oświadczenia z dnia 9 lutego 2016 r. złożonego przez sędziego NSA Stefana Kłosowskiego wynika, że między wymienionym sędzią, a skarżącym nie zachodzi stosunek prawny lub osobisty, który mógłby mieć wpływ na orzekanie w sprawie. Wyjaśnienia te nie budzą żadnych wątpliwości w świetle materiału znajdującego się w sprawie, a skarżący w żaden sposób nie podważył tego oświadczenia jak i nie wskazał żadnych okoliczności, które stanowiłyby przesłankę wyłączenia sędziego. Podkreślenia wymaga, że wątpliwość co do bezstronności sędziego musi być realna i wynikać z uzasadnionych obiektywnych powodów. Natomiast przytaczane w uzasadnieniu wniosku przez skarżącego okoliczności są jedynie subiektywnymi odczuciami i ocenami działań podejmowanych przez objętego wnioskiem sędziego. Niewątpliwie powołany we wniosku fakt podejmowania przez sędziego NSA Stefana Kłosowskiego w innych sprawach czynności niesatysfakcjonujących skarżącego, nie stanowi powodu, który obiektywnie spowodowałby utratę zaufania co do bezstronności sędziego. Również przekonanie strony o nieprawidłowym prowadzeniu w tych sprawach przez ww. sędziego postępowania nie mieści się w ani hipotezie normy prawnej zawartej w art. 18 ani w art. 19 powołanej ustawy, zaś zwalczaniu tego rodzaju uchybień służą środki odwoławcze bądź inne szczególne środki prawne (np. sprostowanie protokołu rozprawy). W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że nie można upatrywać wystarczającej przesłanki wyłączenia sędziego tylko z tej przyczyny, że ten sam sędzia brał udział w rozpoznawaniu innej sprawy z udziałem wnioskodawcy, z której przebiegu ten ostatni nie był zadowolony (por. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 234/12, opubl. w Lex nr 1166076). Podnosi się również, że ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych, popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego czy materialnego należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Natomiast sąd rozpoznający wniosek o wyłączenie sędziego nie bada zasadności i prawidłowości czynności podjętych w sprawie przez sąd orzekający (por. postanowienie SN z 28 sierpnia 1996 r., I PO 8/96, OSNAP 1997, nr 4, poz. 59). Wobec tego zgłoszone przez skarżącego zastrzeżenia co do sposobu prowadzenia przez sędziego NSA Stefana Kłosowskiego wcześniejszych spraw, w tym zarzutów wadliwości sporządzonych w tych sprawach protokołów czy też nieuwzględnienia wniosku strony o nieprzyznawaniu wynagrodzenia adwokatowi wyznaczonemu z urzędu, nie mogą stanowić o konieczności wyłączenia sędziego. Reasumując należy wskazać, że skoro skarżący nie wykazał przesłanek z art. 18 i 19 P.p.s.a, a przesłanki te nie wynikają z akt sprawy, zatem brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku. Z tych względów, sąd działając na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.