II SA/Sz 1095/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi B. Ł. o wymierzenie grzywny Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26.11.2009 r. oddala skargę. W dniu 8 września 2014 r. B.L., reprezentowana przez pełnomocnika ojca J.L., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o wymierzenie organowi Państwowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S., którego pracownikiem jest L.K., grzywny w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. za niewykonanie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 844/09 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 705/10. Zarządzeniem z dnia 14 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przesłał skargę do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. celem nadania biegu, zobowiązując jednocześnie do zwrotu skargi wraz z odpowiedzią na skargę stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a. Skarga wraz z odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu 7 listopada 2014 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł o oddalenie skargi. Skarżąca na wniosek Sądu przedłożyła pismo z dnia 18 marca 2014 r. oraz protokołu z dnia 27 marca 2014 r. z których wynika, że żąda wydania decyzji w związku z wyrokami WSA i NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r. na skutek rozpatrzenia skargi B. i M.L. oraz E.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie nakazu częściowej rozbiórki obiektu położonego w [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 22 stycznia 2009 r. i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lipca 2011 r. oddaliło skargę kasacyjną E.O. od wyroku z dnia 26 listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w toku prowadzonego postępowania treść przedłożonego przez inwestora zamiennego projektu budowlanego będzie stanowić podstawę do dalszego postępowania organów nadzoru budowlanego. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem wezwał stronę do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego, który to obowiązek został decyzją z dnia 28 września 2004 r. nałożony na stronę zgodnie z art. 77 K.p.a. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. nakazał inwestorowi E.O, rozbiórkę rozbudowanej części budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolno stojącego na nieruchomości w S. – w celu doprowadzenia rozbudowy do zgodności z obowiązującym obecnie planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. Wskutek rozpatrzenia odwołań B.L. oraz E.O. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia 6 sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B.L. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 979/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd operuje w granicach sprawy, co prowadzi do wniosku, że wyznaczony jest przez stronę skarżącą przedmiot postępowania w znaczeniu materialnym (a nie procesowym), określony w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie wiążące granice sprawy rozpoznawanej przez Sąd (por. wyrok NSA z 27.10.2010 r. sygn. akt I OSK 73/10). Wyrażone w skardze żądanie ukarania grzywną funkcjonariusza publicznego organu I instancji w związku z lekceważeniem i uporczywym niewykonywaniem postanowień wyroków sądów WSA i NSA w zestawieniu z zarzutami zawartymi w skardze od decyzji ZWINB z dnia 6 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Sz 979/14) w ocenie Sądu nie zmierza do ukarania organu administracji za brak wydania rozstrzygnięcia lecz za brak wykonania wydanej przez organ administracji decyzji zgodnie z orzeczeniami Sądu WSA z dnia 26 listopada 2009 r. i NSA z dnia 1 lipca 2011 r. W ocenie Sądu obydwa powyższe wyroki jednoznacznie wskazują, że organ administracji ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy. Ocena nowej decyzji wydanej w wykonaniu wyroku sądowego, nie może stanowić podstawy zastosowania środków przewidzianych w przepisie art. 154 § 1 P.p.s.a. Rozpoznając skargę w tym trybie, Sąd nie jest uprawniony do merytorycznej oceny nowej decyzji wydanej w wykonaniu wyroku sądowego, nie może też ustalić czy organ zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu Sądu. Zarzuty te mogą być przedmiotem skargi na wydane decyzje, które skarżąca sformułowała w sprawie II SA/Sz 979/14. W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że decyzje będące wykonaniem wyroków sądowych zostały wydane 24 kwietnia 2014 r. i 6 sierpnia 2014 r. zaś skarga o wymierzenie grzywny wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 14 października 2014 r. (data nadania przez Sąd pisma do PINB). W tym stanie rzeczy wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. należało orzec jak w wyroku.