II SA/Sz 1096/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Elżbiety Makowskiej od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego Na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. R.S. złożył pisemny wniosek o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Elżbiety Makowskiej, od rozpoznania sprawy z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 30 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego. Skarżący wskazał, że podstawą wyłączenia sędziego NSA Elżbiety Makowskiej są "fakty i okoliczności zawarte we wniosku o sprostowanie i uzupełnienie protokołu posiedzenia Sądu (rozprawy) z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 345/11". Zdaniem skarżącego, sędzia w trakcie tej rozprawy "nie wykazała dobrej woli aby dla dobra wymiaru sprawiedliwości postępowanie sądowe a następnie rozpoznanie sprawy było prowadzone zgodnie z zasadami (prawdy, sprawiedliwości, uczciwości, przejrzystości, rzetelności, równości szans) i prawem demokratycznego państwa prawa". Sędzia, kierując się "omnipotencją władczą funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego, stosowała metody, imponderabilia i peerelowski pozytywizm prawny z okresu reżimu komunistyczno –peerelowskiego". Zdaniem skarżącego, podstawą wyłączenia sędziego NSA Elżbiety Makowskiej jest także treść jej oświadczenia z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 345/11. Sędzia NSA Elżbieta Makowska w dniu 5 lutego 2016 r. r. złożyła do akt sprawy oświadczenie, w którym podała, że R.S. zna wyłącznie z rozpoznawanych spraw, w których występował jako strona skarżąca, nie łączy jej z wymienionym żaden stosunek prawny lub osobisty. Dodała, że w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 345/11 złożyła oświadczenie, stanowiące podstawę jej wyłączenia od rozpoznania tej sprawy (postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2012 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Instytucja wyłączenia sędziego jest gwarancją procesową dla strony, wywodzącą się z zasady obiektywizmu i bezstronności. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej "P.p.s.a.", przewiduje w art. 18 możliwość wyłączenia sędziego z mocy prawa. Przesłanki wymienione w tym przepisie opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. Z kolei art. 19 P.p.s.a., umożliwia wyłączenie sędziego na wniosek złożony przez sędziego lub stronę, gdy zachodzą w sprawie okoliczności, poza wymienionymi w art. 18 tej ustawy, a które wskazywałyby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przy czym chodzi tu o taką wątpliwość, która uzasadnia wyłączenie sędziego, na podstawie komentowanego przepisu. Zgodnie z treścią art. 22 § 2 P.p.s.a., wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Z wyjaśnienia złożonego przez sędziego NSA Elżbietę Makowską wynika, że nie istnieją ani przesłanki z art. 18 P.p.s.a. ani też okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w rozpoznawanej sprawie. Powyższe oświadczenie sędziego i jego prawdziwość nie budzi żadnych wątpliwości, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z ugruntowanym poglądem judykatury, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, skoro sędzia, którego dotyczy wniosek, złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w ww. przepisach, dające podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (vide. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 896/10, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 779/13 publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2011r., sygn. I OZ 314/11). W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione we wniosku R.S. nie stanowią o konieczności wyłączenia od rozpoznania sprawy sędziego NSA Elżbiety Makowskiej. Sformułowania użyte przez skarżącego są przykładem subiektywnych przeświadczeń o braku obiektywizmu ww. sędziego, z powodu niezadowalających stronę czynności podejmowanych przez sędziego, a wynikających z oczekiwań co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego w jego sprawach. Wniosek ten, w żadnym fragmencie nie zawiera argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w niniejszej sprawie, co czyni przedmiotowe żądanie niezasadnym. Nadto należy wskazać, mając na uwadze poglądy judykatury i doktryny prawa, że przeświadczenie strony co do tego, iż sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie, nie jest przesłanką do żądania wyłączenia sędziego. Ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych, popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego, albo błędów w stosowaniu prawa materialnego, należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Strona może zatem zwalczać wadliwe orzeczenia wydawane przez sąd za pomocą środków odwoławczych. Nie może natomiast, poprzez składanie nieuzasadnionego wniosku o wyłączenie sędziego, wpływać na skład sądu rozpoznającego sprawę (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2008, s. 173). Zaznaczenia wymaga, że podnoszona przez skarżącego okoliczność wyłączenia sędziego na podstawie oświadczenia tego sędziego, od orzekania w innej sprawie ze skargi R.S., nie stanowi podstawy do wyłączenia tego sędziego w niniejszej sprawie, jeżeli w tej konkretnej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 18 i 19 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zgłoszony wniosek o wyłączenie sędziego NSA Elżbiety Makowskiej jest oczywiście nieuzasadniony. Z tej przyczyny, Sąd, na podstawie art. 22 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.