II SA/Sz 1100/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 09 lutego 2011r. sprawy ze skargi M. J. – K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] a także decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] r. Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. J. –K. i M. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie art. 138 § 2 kpa, art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz.717 ze zm.), art. 1, 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) po rozpatrzeniu skierowanej do WSA skargi M. i B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy: - uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] r., [...] - uchyliło w całości decyzję Burmistrza K. z dnia [...] r., [...] - przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia W uzasadnieniu decyzji podano, że M. J.-K. i M. K. we wniosku z dnia [...] r. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...], częściowo podpiwniczonego budynku gospodarczo-garażowego, pomocniczego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i budowie niezbędnej infrastruktury technicznej. W skardze z dnia [...] r., skierowanej do WSA w S. na decyzję SKO w K. z [...] r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrz K. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy M. i B. O. "podnieśli szereg zarzutów, enumeratywnie wymienionych w uzasadnieniu skargi". Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdziło, że podniesione w skardze z dnia [...] r. zarzuty, zasługują na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniło w trybie autokontroli skargę w całości. Kolegium stwierdziło, że nie podziela poglądu organu I instancji, wyrażonego w decyzji z dnia [...] r. [...], że w warunkach przedmiotowego terenu, w ramach ogólnie pojętej funkcji mieszkaniowej mieści się budowa jednokondygnacyjnego, częściowo podpiwniczonego budynku gospodarczo-garażowego (dla samochodów osobowych), pomocniczego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i budowie niezbędnej infrastruktury technicznej. Zdaniem Kolegium, o funkcji mieszkaniowej można mówić w sytuacji budowy budynków mieszkaniowych o różnej konfiguracji - mieszkaniowych jednorodzinnych, wielorodzinnych, w zabudowie jednorodnej, w zabudowie zagrodowej z towarzyszącymi budynkami garażowymi lub gospodarczymi. Budowa garażu, lub zespołu garaży może stanowić kontynuację funkcji mieszkaniowej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli towarzyszy budowie budynku mieszkalnego. Natomiast w sytuacji, gdy właściciel działki projektuje nową, samodzielną zabudowę, wyłącznie w postaci budynku gospodarczo-garażowego o znacznych rozmiarach, można przypuszczać, iż obiekt ten ma pełnić funkcję, przede wszystkim usługową o dużej uciążliwości dla otoczenia, np. w sferze usług transportu samochodowego, a nie mieszkaniową (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 XI 2009r., II SA/Bk 452/09, LEX nr 531601). W ocenie Kolegium, organ I instancji błędnie uznał, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego polegającego na wprowadzeniu nowej funkcji, budynku gospodarczo-garażowego, do osiedla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie zakłóci ładu przestrzennego i nie doprowadzi do zachwiania proporcji w zagospodarowaniu terenu ze szkodą dla dominującej funkcji mieszkaniowej. Tak więc proponowana zabudowa zakłóci zasadę "dobrego sąsiedztwa" i w konsekwencji decyzja organu I instancji ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji rażąco narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działki sąsiednie, położone przy ul. P. oraz W., tworzą osiedle zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z budynkami pomocniczymi garażowymi i gospodarczymi, uzupełniającymi zabudowę. Planowany budynek garażowy wykracza poza zabudowę uzupełniającą i pozostaje w sprzeczności z istniejącą zabudową mieszkaniową. Kolegium stwierdziło też, że skarżąca J. H. zasadnie zarzuciła, że postawienie potężnego budynku gospodarczego stanowi "zawoalowane przedsięwzięcie do prowadzenia uciążliwej działalności, tj. remontownia ciężkich samochodów ciężarowych". Świadczą o tym ogromne gabaryty planowanej zabudowy, np. powierzchnia zabudowy do [...] m2, szerokość elewacji frontowej do 14 m2, itd., określone w pkt 2 decyzji z [...] r., [...]. Wielkości te przesądzają o tym, że planowane obiekty nie mają nic wspólnego z garażem dla samochodu osobowego. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli M. J.-K. i M. K. wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa, a mianowicie: - art. 6-11, art. 28, art. 32 i 33, art. 75, 77, 80, 81, 85 i art. 107 w zw. z art. 140 kpa, przez błędne przyjęcie, że skarżąca J. H. jest stroną w sprawie lub też, że stroną w sprawie są M. i B. O. oraz poprzez niezastosowanie innych przepisów procedury, przez co skarżący zostali pozbawieni możliwości udziału w sprawie i poznania motywów, którymi kierował się organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, albowiem nie posiada ona uzasadnienia faktycznego i prawnego, o którym mowa w art. 107 kpa,` - art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 i 5 oraz art. 63 ust. 1-4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie, w związku z tym skarżących, pomimo istnienia przesłanek prawnych pozbawiono możliwości ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili dotychczasowy przebieg sprawy i stwierdzili, że organ II instancji krótko i nieprzekonująco uzasadnił swoje stanowisko. Różni się ono diametralnie od spójnego, zgodnego z prawem poglądu wyrażonego we wcześniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., w której trafnie wyjaśniono, że zamierzenie inwestycyjne właścicieli nieruchomości na działkach nr [...] jest zgodne przepisami. Do argumentacji zawartej w decyzji organu II instancji z dnia [...] r. nr [...], skarżący odwołali się w pełnym zakresie, przyjmując ją za swoją w niniejszej sprawie. W szczególności, ich zdaniem, należy się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego w kwestii warunków inwestycji, planowanej do realizacji w pierwszym etapie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz co do tego, że M. i B. O. nie posiadają interesu prawnego w postępowaniu w sprawie ustaleniu warunków zabudowy dla właścicieli działki nr [...] i [...]. Inwestorzy zgodzili się z decyzją Burmistrza K. i jej nie zaskarżyli, uznając, że spełnią jej warunki. Poza tym w decyzji z dnia [...] r. organ odwoławczy pominął swoją argumentację z decyzji z dnia [...] r. oraz to, że ustalenia decyzji Burmistrza K. odnoszą się do budowy budynku garażowo - gospodarczego jako pomocniczego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Skarżący wskazali również, że wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie istniały przesłanki zastosowania autokontroli, o której stanowi art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem art. 54 § 3 tej ustawy wskazuje, że warunkiem skorzystania z autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. Organ rozstrzygając w tym trybie jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 II 2004 r., III SA 1804/02, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 9). Nie może więc ograniczyć się do uchylenia zaskarżonego aktu, lecz musi orzec co do istoty lub umorzyć postępowanie. W niniejszej sprawie, strona żądała uchylenia decyzji obu instancji, nie domagając się przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uwzględnienie zatem skargi i przekroczenie zakresu złożonego wniosku rażąco narusza prawo. Poza tym organ odwoławczy wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. nie przekazał skargi wraz z aktami sądowi administracyjnemu. Oprócz tego organ II instancji pomimo obowiązku określonego w art. 28 kpa, nie zbadał i w konsekwencji nieprawidłowo przyjął, że M. i B. O. reprezentowani przez J. H., posiadają interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Organ nie uwzględnił też, że J. H. nie została upoważniona przez M. i B. O. do występowania w sprawach administracyjnych, co sprawia, że postępowanie przeprowadzone z ich udziałem jest nieważne (art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 kpa). W pełnomocnictwie z dnia [...] r. sporządzonym w formie aktu notarialnego wskazano, że J. H. jest upoważniona do czynności cywilnoprawnych polegających na zakupie nieruchomości, poddania się egzekucji na podstawie art. 777 kpc oraz zarządu i administracji nabytą nieruchomością. Nadto pełnomocnik może podejmować czynności, składać pisma, dokumenty i wnioski tylko w tych właśnie sprawach. Pełnomocnictwo nie dawało więc prawa do wnoszenie środków zaskarżenia w sprawach dotyczących sąsiedniej nieruchomości. Występowanie w niniejszym postępowaniu nie należy też do kategorii spraw z zakresu "zarządu i administracji nabytą nieruchomością". Organ II instancji rażąco naruszył w ten sposób art. 28, 32 i 33 kpa. Najważniejsza jest jednak kwestia, czy osoba działająca w imieniu skarżących była właściwie umocowana. W skardze z dnia [...] r. skierowanej do WSA J. H., określiła, że to ona jest jej podmiotem, ponieważ wskazując osobę skarżącą podała wyłącznie swoje imię i nazwisko bez odwołania się do pełnomocnictwa. W związku z tym uznać należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nie została zaskarżona i jest ostateczna. Skarżący wskazali także, że powołany przez organ wyrok WSA Białymstoku z 5 XI 2009 r., II SA/Bk 452/09) wydany został w innym stanie faktycznym i nie wiąże w niniejszym postępowaniu. Ponadto skarżący zarzucili, że organ odwoławczy naruszył ogólne zasady procedury administracyjnej wyrażone w art. 6 - 11 kpa, a także reguły dowodowe wskazane w art. 75 § 1 i 77 §1, art. 80 i 81 kpa, przez pominięcie niektórych dowodów i oparcie rozstrzygnięcia na "gołosłownych opiniach i odczuciach" J. H., która pomimo braku legitymacji złożyła skargę do WSA . Organ II instancji wydając decyzję z dnia [...] r., rażąco naruszył art. 107 § 1 i 3 kpa, ponieważ nie wskazano w niej podstawy prawnej oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego. W ocenie skarżących organ odwoławczy dokonał własnych ustaleń dowodowych dotyczących funkcji planowanej inwestycji ale ustalenia te nie są prawidłowe, ponieważ pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem procesowym, albowiem od strony zależy kolejność w jakiej zamierza realizować inwestycję tj., czy najpierw wybuduje budynek mieszkalny, a później garażowo - gospodarczy, czy wybierze odwrotną kolejność. Znajduje to potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie NSA, w którym przyjęto, że dysponent terenu uprawniony jest do ponownego ubiegania się o wydanie decyzji dotyczącej warunków zabudowy w odniesieniu do tego samego terenu ale w sprawie innej budowy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji określił charakter planowanej zabudowy jako uzupełniającej do projektowanej zabudowy mieszkaniowej, którą inwestor może zrealizować na podstawie innej decyzji. W związku z orzeczeniem organu II instancji skarżący obawiają się, że dalsze prowadzenie postępowania przez organ I instancji w kierunku wskazanym przez organ odwoławczy spowoduje wydanie decyzji, niezgodnej z obowiązującymi przepisami. W myśl art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać. jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z tego względu organ I instancji kierując się wskazaniami organu odwoławczego może rozpatrzeć sprawę, pomijając zgromadzony materiał dowodowy wskazujący na możliwość realizacji planowanej inwestycji zwłaszcza fakt, że decyzja Burmistrza K. została pozytywnie uzgodniona z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poza tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło zupełnie uprawnienia inwestorów jako właścicieli przedmiotowych nieruchomości. Zdaniem skarżących należało też wziąć pod uwagę, że kwestie związane z realizowaniem inwestycji są regulowane przez Prawo budowlane, zwłaszcza w art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ponieważ organ odwoławczy wyszedł w sposób rażący poza ramy postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozważając materię dotyczącą pozwolenia na budowę. Do przedmiotu niniejszego postępowania, ustawodawca przewidział jedynie kwestie uregulowane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a wszystkie wymogi o których mowa w tym przepisie zostały przez wnioskodawców spełnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skargę należało uwzględnić. Inwestorzy M. J.-K. i M. K. we wniosku z dnia [...] r. (data wpływu) wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednokondygnacyjnego, częściowo podpiwniczonego budynku gospodarczo-garażowego, pomocniczego dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzją z dnia [...] r., [...], Burmistrz K. ustalił warunki zabudowy uwzględniając wniosek inwestorów. W uzasadnieniu organ podkreślił, że planowany budynek garażowy będzie stanowił zabudowę uzupełniającą dla zabudowy mieszkaniowej. W związku z tym, iż w toku postępowania strony zarzuciły, że inwestycja będzie w istocie budynkiem garażowym dla samochodów ciężarowych, które parkują na terenie działki [...], a także warsztatem naprawczym dla tych pojazdów organ I instancji uwzględniając te zastrzeżenie zamieścił przy określaniu rodzaju inwestycji, funkcji zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu, odpowiedni zapis "chroniący słuszny interes stron". Ponadto organ stwierdził, że interes strony zabezpieczony będzie przez "odpowiednie, wskazane w decyzji, parametry zabudowy typowe dla zabudowy gospodarczej i garażowej, występujących na działkach sąsiednich i obszarze analizowanym". Od tej decyzji organu I instancji odwołanie złożyli w dniu [...] r. J. H. oraz M. i B. O. Pomimo jednoznacznej treści odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze potraktowało je jako skargę wniesioną w trybie określonym w art. 227-240 kpa i przekazało do rozpoznania Radzie Miejskiej w K. Dopiero po złożeniu skargi odwołujących się na bezczynność Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał na podstawę prawną, a mianowicie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 70, poz. 717 ze zm.) i stwierdził, że ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej decyzji było dopuszczalne, a garaż jest obiektem uzupełniającym zabudowę mieszkaniową. Poza tym zdaniem Kolegium, odwołującym się nie przysługuje status strony postępowania, ponieważ nie wykazali oni interesu prawnego opartego na przepisach prawa materialnego lecz wskazali jedynie interes faktyczny. Od decyzji z dnia [...] r. Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. odwołanie wniosła J. H. działająca w imieniu M. i B. O. W obszernym uzasadnieniu odwołujący wskazali, że organ I instancji niezasadnie powołał się na przepisy art. 54 § 3 P.p.s.a., bowiem brak było podstaw do zastosowania trybu autokontroli. Poza tym decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem prawa, między innymi dlatego, że parametry planowanego budynku garażowego nie pozwalają na uznanie go za budynek towarzyszący zabudowie mieszkaniowej. Zdaniem odwołujących się postawienie potężnego budynku garażowego stanowi zawoalowane przedsięwzięcie do prowadzenia uciążliwej działalności tj. remontowania samochodów ciężarowych w otoczeniu zabudowy mieszkalnej, jednorodzinnej. Organ nie wyjaśniając stanu faktycznego naruszył przepisy art. 6 i 7 oraz 77 § 1 kpa. Nadto naruszony został art. 107 § 3 kpa ponieważ decyzja nie została należycie uzasadniona. Odwołujący wskazali też na naruszenie art. 28, 29, i 30 § 1 kpa, gdyż bezpodstawnie pozbawiono ich statusu strony postępowania. W odwołaniu sformułowano również wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W następstwie odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., poddaną kontroli w niniejszej sprawie, działając w trybie autokontroli uchyliło swoją decyzję z dnia [...] r. oraz decyzję Burmistrza K. z dnia [...] r. i przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania przedstawiając w uzasadnieniu całkowicie odmienną argumentację, wskazującą na brak podstaw do realizacji planowanej inwestycji. Z dotychczasowego przebiegu postępowania wynika zatem, że organ odwoławczy dwukrotnie korzystał z przepisu pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia w trybie autokontroli dochodząc do całkowicie przeciwnych wniosków w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Należy w związku z tym wskazać na wymogi jakie sformułował ustawodawca pozwalając organowi administracji publicznej na rozstrzygnięcie sprawy w trybie autokontroli. W myśl art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przyjmuje się, że autokontrola umożliwia organom administracji publicznej ponowną weryfikację własnego działania, bez konieczności włączania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Autokontrola daje możliwość szybszego załatwiania sprawy zgodnie z żądaniem skarżącego. Artykuł 54 § 3 P.p.s.a. stanowi samodzielną podstawę postępowania prowadzonego w ramach autokontroli. Warunkiem zastosowania tej formy postępowania jest jednak uwzględnienie skargi w całości, a zatem uznania za zasadne zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, a także wskazanej w niej podstawy prawnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że zadośćuczynienie skardze w całości, w rozumieniu art. 54 § 3 P.p.s.a. polega na doprowadzeniu do stanu w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 III 2010 r., II SA/Kr 7/10, LEX nr 577119). Orzekając w ramach autokontroli organ musi uwzględnić skargę w całości, tzn. orzec zgodnie z żądaniem strony zawartym w skardze. Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy stosując instytucję samokontroli naruszył prawo, ponieważ wydając decyzję z dnia [...] r. tylko uchylił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Tym samym nie orzekł zgodnie z żądaniem strony zawartym w skardze, czym naruszył przepis art. 54 § 1 P.p.s.a., ponieważ uwzględnienie w ramach autokontroli skargi nie może ograniczyć się do samego uchylenia zaskarżonego aktu, lecz musi być wydane orzeczenie odpowiadające żądaniu skargi. W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, z uwagi na naruszenie prawa tj. wydanie całkowicie odmiennych decyzji na tle tego samego stanu faktycznego i prawnego oraz niezgodne z przepisami zastosowanie trybu autokontroli, uzasadnione było zastosowanie art. 135 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należało stwierdzić, że uprawnienie J. H. do działania w sprawie wynika z treści aktu notarialnego z dnia [...]r. (Repertorium "A"[...]), ponieważ § 1 stanowi, między innymi, że pełnomocnik działając w imieniu M. O. i J. O. jest upoważniony do ich reprezentowania w najszerszym zakresie we wszystkich sprawach dotyczących nieruchomości obejmujących ich własność osobistą i małżeńską wspólność ustawową przed wszystkimi urzędami, organami, instytucjami, sądami, w tym sądami administracyjnymi. Natomiast kwestia podmiotowa tj. ustalenie kręgu osób, które mają uprawnienie do działania w sprawie będzie badana w toku dalszego postępowania, ponieważ Sąd uchylił wszystkie rozstrzygnięcia podjęte w sprawie, która będzie toczyć od początku w postępowaniu administracyjnym i uczestnicy będą mogli przedstawiać w tym zakresie swoje stanowisko organowi. W związku z tym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.