II SA/Sz 1110/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ośrodek Pomocy Społecznej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej oraz ustalenia odpłatności postanawia: odrzucić skargę W wyniku rozpoznania sprawy na skutek odwołania wniesionego przez K. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza P. przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości w sprawie uchylenia decyzji o skierowaniu K. M. do domu pomocy społecznej oraz o ustaleniu odpłatności za pobyt K. M. w Domu Pomocy Społecznej w K. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P. , reprezentowany przez Kierownika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję Kolegium z dnia [...] września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiotu, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 P.p.s.a.). Jak wynika z treści powyższego przepisu, legitymacja do złożenia skargi jest oparta na kryterium interesu prawnego. Oznacza to, że skargę wnieść może co do zasady podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P. nie był stroną ani uczestnikiem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Nie wykazał również jakiegokolwiek interesu prawnego do zaskarżenia kwestionowanej decyzji. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. działając z upoważnienia Burmistrza P., wydał decyzję w pierwszej instancji, która została następnie uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zaś postępowanie administracyjne w sprawie zostało umorzone. Gdyby nawet założyć, że skargę na ww. decyzję wniósł Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. działając z upoważnienia Burmistrza P., to skarga ta również podlegałaby odrzuceniu. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani przez żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. W kwestii legitymacji skargowej organu administracji publicznej wielokrotnie wypowiadały się już sądy administracyjne oraz Trybunał Konstytucyjny. I tak, w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1209/05 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że cyt.: "Na podstawie określonych kompetencji, gmina realizuje władztwo administracyjne i działa jako organ administracji publicznej, a w postępowaniu administracyjnym zajmuje pozycję organu prowadzącego postępowanie. Natomiast jako osoba prawna jest władna do wykonywania przysługujących jej praw i obowiązków i wtedy może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Jednakże, gdy obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania w drodze decyzji o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, to jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla tej jednostki samorządu terytorialnego". Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w wyroku z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 460/05 stwierdzając, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to w na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Jej rola w postępowaniu skończyła się bowiem z chwilą wydania zindywidualizowanego aktu prawnego (decyzji, postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016). Nie jest więc dopuszczalna sytuacja, aby Burmistrz w tej samej sprawie występował raz jako organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W orzecznictwie wskazuje się również, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza jednocześnie możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego (zob.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. OPS 1/03, dostępna na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że skoro skargę do Sądu Administracyjnego wniósł Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P., a oczywistym jest że nie posiadał on interesu prawnego do wniesienia niniejszej skargi, podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.