II SA/Sz 1111/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder /spr./ Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...] 1. stwierdza nieważność § [...] ust. [...] pkt [...] zdanie [...] i [...] zaskarżonej uchwały 2. w pozostałym zakresie skargę oddala 3. orzeka, że zaskarżona uchwała w części co do której orzeczono nieważność nie podlega wykonaniu. Rada Miasta w dniu [...] r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Wojewoda ze względu na to, że upłynął 30-dniowy termin od dnia otrzymania uchwały przez organ nadzoru, w ciągu którego organ ten jest uprawniony do wydania orzeczenia stwierdzającego nieważność sprzecznej z prawem uchwały, dnia [...] r. wniósł skargę na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się stwierdzenia jej nieważności w zakresie: - §[...] ust. [...] zdania [...], w odniesieniu do wyrazów: "lub budowę nadajnika radiowego"; - §[...] ust. [...] zdania [...], w odniesieniu do wyrazów: "lub budowy nadajnika radiowego"; - §[...] ust. [...] pkt [...] zdania [...] i [...] w brzmieniu: "Wysokość zabudowy odnosi się do budynków - nie budowli. Wysokość budowli związanych z nadajnikiem radiowym ([...]) należy kształtować indywidualnie." Zdaniem organu nadzoru zaskarżona uchwała w powyższym zakresie jest sprzeczna z obowiązującym prawem. Rada Miasta – zdaniem Wojewody - uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] rażąco naruszyła przepisy procedury planistycznej, a mianowicie art. 17 pkt 13 i art. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 17 pkt 13 cyt. ustawy, burmistrz wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. W myśl zaś art. 19 ww. ustawy, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. Zgodnie z art. 17 pkt. 10 i 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu na okres od dnia [...] do dnia [...] r. Jednocześnie, do dnia [...]r. wyznaczony został termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej mogły wnosić uwagi dotyczące projektu planu. W okresie wyłożenia planu do publicznego wglądu, tj. w dniu [...]r. zorganizowana została dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (zgodnie z art. 17 pkt 10 ustawy). W dniu [...]r. J. M. z Radia A. zgłosił do projektu planu uwagi polegające na zakwestionowaniu, między innymi wysokości [...]. Postanowieniem z dnia [...]r. Burmistrz Miasta uwzględnił wniesione w tym zakresie uwagi poprzez wprowadzenie nowych zapisów pozwalających na dowolne kształtowanie wysokości nadajnika radiowego: §[...] ust. [...] pkt [...] zdanie [...].: "Wysokość budowli związanych z nadajnikiem radiowym ([...]) należy kształtować indywidualnie." W wyniku wprowadzonych zmian, mających istotny wpływ na zakres i przedmiot opracowanego projektu planu, zgodnie z art. 17 pkt. 13 i art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało, zdaniem Wojewody, w niezbędnym zakresie powtórzyć procedurę planistyczną, co pozwoliłoby na zapoznanie się pozostałych mieszkańców z wprowadzonymi nowymi ustaleniami do planu i umożliwiłoby złożenie ewentualnych uwag do projektu planu objętego zmianą. Tego jednak organy Gminy [...] nie uczyniły, a w związku z tym rażąco naruszyły art. 17 pkt. 13 i art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie od tych okoliczności, po dokonaniu poprawek wynikających z uwzględnienia przez Gminę uwag do projektu planu, obejmującego teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w §[...] ust. [...] pkt [...] kwestionowanej uchwały nie określono, maksymalnej wysokości obiektu, jakim jest nadajnik radiowy, którego możliwość modernizacji lub budowy dopuszczono w §[...] ust. [...] badanej uchwały. Tym samym Rada naruszyła art. 15 ust..2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Nadto takie postanowienia uchwały stanowią naruszenie przepisu §4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Intfastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587 ze zm.), zgodnie z którym ustala się następujący wymóg dotyczący standardów stosowania przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego: - ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Danych zawartych w powyższych przepisach ( a odnoszących się do wysokości nadajnika radiowego uchwała Nr [...] Rady Miasta nie zawiera. Ponadto organ nadzoru zwraca uwagę, iż określenie maksymalnej wysokości nadajnika radiowego jest konieczne ze względu na treść §2 ust. l pkt 9 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 179, poz. 1490). W myśl tego przepisu, inwestycja polegająca na budowie nadajnika radiowego jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei § 11 ust. l i 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) stanowi, iż budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi winien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości, do których zalicza się w szczególności oddziaływanie pól elektromagnetycznych emitowanych przez instalacje radiokomunikacyjne. Zasięg pola elektromagnetycznego wytworzony przez zawieszone na nadajniku radiowym anteny, nie może sięgać pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się w zabudowie mieszkaniowej oraz winien być zlokalizowany na takiej wysokości, aby być niedostępnym dla ludzi. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] nie wprowadza jednak żadnych ustaleń (obostrzeń) co do minimalnej wysokości, na jakiej winny być lokalizowane anteny nadawcze, tak aby zapewnić bezpieczeństwo zamieszkującej w pobliżu nadajnika społeczności. Odpowiadając na skargę Wojewody na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...] organ ten zarzucił, iż skarga jest bezzasadna i powinna zostać oddalona. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 17 pkt 13 i art. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie procedury planistycznej, Rada podniosła, że bezspornie, na mocy art. 17 pkt 3 w/w ustawy w wyniku uwag wniesionych do wyłożonego planu sporządzający tj. Burmistrz Miasta miał prawo wprowadzić zmiany do projektu planu. Powinien przy tym w zakresie niezbędnym ponowić uzgodnienia. W omawianym przypadku sporządzający plan wprowadził zmiany, jednakże nie zostały ponowione przy tym uzgodnienia. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponowienie dotyczy jedynie niezbędnych uzgodnień, więc Burmistrz Miasta uznał, że zakres wniesionych zmian nie spowodował konieczności -ponowienia jakiegokolwiek uzgodnienia i odstąpił od uzgodnień. Analizując stan faktyczny w sprawie należy rozstrzygnąć czy zmiany dokonane na podstawie uwag wniesionych w dniu [...] r. przez J. M. wymagały ponowienia jakiegokolwiek uzgodnienia, oraz czy te zmiany wymagały ponowienia innych czynności, o których mowa wart. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla takiego rozstrzygnięcia istotne jest przytoczenie wnioskowanych o wykreślenie fragmentów w wersji projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu. W odniesieniu do § [...] ust. [...] pełna jego treść przed wyłożeniem była następująca:,,§ [...] ust. [...] : Funkcja uzupełniająca - zabudowa usługowa. Dopuszcza się modernizację istniejącego lub budowę nadajnika radiowego na działce nr [...] z zakazem zwiększania jego wpływu na środowisko, co każdorazowo musi określić odpowiedni raport, oraz z zakazem przekraczania inwestycją granicy działki nr [...]." Uwagi do treści tego artykułu zostały skomentowane w załączniku nr [...] do uchwały (uwaga nr [...]). Stwierdzono, że uwaga jest zgodna z ogólną koncepcją projektu planu. W związku z tym w § [...] ust. [...] projektu planu dopisano: "Zakaz przekraczania inwestycją granicy działki nr [...] dotyczy terenu budowy w odniesieniu do modernizacji istniejącego, lub budowy nadajnika radiowego." W wyniku wprowadzenia zmian zgodnie z art. 17 pkt 13 pełna treść § [...] ust. [...] jest następująca: ,,§ [...] ust. [...] : Funkcja uzupełniająca - zabudowa usługowa. Dopuszcza się modernizację istniejącego lub budowę nadajnika radiowego na działce nr [...] z zakazem zwiększania jego wpływu na środowisko, co każdorazowo musi określić odpowiedni raport, oraz z zakazem przekraczania inwestycją granicy działki nr [...]. Zakaz przekraczania inwestycją granicy działki nr [...] dotyczy terenu budowy w odniesieniu do modernizacji istniejącego, lub budowy nadajnika radiowego." Jak wynika z porównania dwóch treść § [...] ust. [...] nie została w ogóle zmieniona treść zdania [...]. Natomiast dopisane zdanie [...] nie zmienia zakresu całego ustalenia. Wprowadzenie tego zdania było podyktowane chęcią "uspokojenia" obaw autora uwagi dotyczących ewentualnych interpretacji tego ustalenia. W istocie zakres ustalenia § [...] ust. [...] nie zmienił się po wprowadzenia tego zdania. W związku z tym nie było potrzeby ponownego uzgadniania lub ponawiania jakichkolwiek innych czynności o których mowa a art. 17 w/w ustawy co podano w treści załącznika nr [...] do uchwały. Odnosząc się do § [...] ust. [...] pkt [...] to pełna jego treść przed wyłożeniem była następująca: ,,§ [...] ust. [...] pkt [...]: maksymalna wysokość zabudowy - [...]m," Uwagi do treści tego artykułu zostały skomentowane w załączniku nr [...] do uchwały (uwaga nr [...]). Stwierdzono, że uwaga jest zgodna z ogólną koncepcją projektu planu, a pełna treść § [...] ust. [...] pkt [...] po zmianie jest następującą: ,,§ [...] ust. [...] pkt [...]: maksymalna wysokość zabudowy - [...]m. Wysokość zabudowy odnosi się do budynków - nie budowli. Wysokość budowli związanych z nadajnikiem radiowym ([...]) należy kształtować indywidualnie," Wprowadzenie zdania [...] i [...] do § [...] ust. [...] pkt [...] było podyktowane również chęcią "uspokojenia" obaw autora uwagi dotyczących ewentualnych interpretacji tego ustalenia. W istocie zakres ustalenia § [...] ust. [...] pkt [...] nie zmienił się po wprowadzenia dodatkowych zdań. W związku z tym nie było potrzeby ponownego uzgadniania lub ponawiania jakichkolwiek innych czynności o których mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podano w treści załącznika nr [...] do uchwały. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że wprowadzenie powyższych zmian było zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy przypomnieć, że art. 15 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy wprowadza obowiązek określenia w planie miejscowym parametrów i gabarytów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Natomiast § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachów. Skarżący podnosi, że w uchwale Nr [...] nie zawarto określenia wysokości nadajnika radiowego. § [...] ust. [...] pkt [...] brzmi: "Maksymalna wysokość zabudowy - [...] m. Wysokość zabudowy odnosi się do budynków – nie budowli. Wysokość budowli związanych z nadajnikiem radiowym ([...]) należy kształtować indywidualnie". Z brzmienia tego ustalenia wynika, że nie została określona jedynie wysokość budowli. Natomiast wysokość budynków została określona. Nadajnik radiowy składa się z budynków i budowli. I Przepisy art. 15 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy i § 4 pkt 6 w/w rozporządzenia nakazują obowiązkowe określenie w planie wysokości projektowanej zabudowy. Niezbędnym zatem jest wyjaśnienia pojęcia "zabudowa". Nie tłumaczy tego żaden z przytaczanych przepisów prawa. Rada Miasta dokonała natomiast interpretacji tego pojęcia w oparciu o informację ze strony internetowej Państwowych Wydawnictw Naukowych, zgodnie z którą: 1. «zabudowanie, zabudowywanie» Planowa zabudowa. Działka do zabudowy. Przystąpić do zabudowy placu. 2. «budynki znajdujące się na określonym terenie; także teren zabudowany» Drewniana, murowana zabudowa. Wysoka, niska, zwarta, luźna, rozproszona zabudowa. Zabudowa miejska, peryferyjna." Zabudowa w przedmiotowej sprawie to tyle co budynki znajdujące się na określonym terenie. Dodatkowo fragment § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego brzmi: "a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachów". Z przytoczonego fragmentu wynika obowiązek określenia dla zabudowy jednocześnie wysokości oraz geometrii dachów. Z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane wynika, że obiekt budowlany posiadający dach jest budynkiem (z wyłączeniem małej architektury). Zatem obowiązek dotyczący określenia wysokości zabudowy, odnosi się jedynie do budynków. Również praktyka urbanistyczna przekonuje, że obowiązek określania wysokości zabudowy odnosi się jedynie do budynków. W ustaleniach planów nie podaje się wysokości np.: mostów, wiaduktów, tuneli, sieci uzbrojenia terenu (w tym tzw. słupów elektroenergetycznych) i innych budowli, w tym masztów antenowych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami określono w planie wysokość zabudowy poprzez określenie wysokości budynków. Natomiast wieżę antenową, która zgodnie z art. 3 pkt 3 prawa budowlanego jest budowlą należy kształtować indywidualnie co jest zgodne z przepisami. Należy podkreślić, że słowo "indywidualnie" nie należy utożsamiać ze słowem "dowolnie". O wysokości wieży antenowej będą decydować przepisy ogólne (w tym również przepisy prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska i przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko) oraz ustalenia planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5, 6 i 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), Kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: * akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, * akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd, nadzór wojewody nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego prowadzony jest na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zmianami). Zgodnie z tym przepisem, uchwałą lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po upływie terminu określonego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru- zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Regulacja ta przewiduje możliwość zaskarżenia przez organ nadzoru uchwały lub zarządzenia do sądu administracyjnego i w niniejszej sprawie Wojewoda poddał kontroli Sądu uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r.w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...]. Organ nadzoru zarzucił zapisom § [...] ust. [...] zdanie [...] i [...] oraz § [...] ust. [...] pkt [...] zdanie [...] i [...] tej uchwały naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 17 pkt 13 i art. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Sąd po dokonaniu analizy zapisu § [...] ust. [...] zdanie [...] i [...] doszedł do przekonania, że zapis ten zawiera jedynie zmiany stylistyczne tego przepisu w dotychczasowym brzmieniu i jest jego powtórzeniem. Ze względu na to, że zabieg taki, jakkolwiek wadliwy z punktu widzenia zasad techniki prawodawczej, w istocie rzeczy nie zmienia dotychczasowej treści, stąd też nie jest wymagane zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powtórzenie czynności wymienionych w art. 17 tej ustawy. Z tego powodu stwierdzenie nieważności zapisu § [...] ust. [...] zdanie [...] i [...] w zakresie wnioskowanym przez organ nadzoru nie ma uzasadnionych podstaw. W odniesieniu do § [...] ust. [...] pkt [...] zdanie [...] i [...] uchwały żądanie skargi jest uzasadnione. Ani to organ nadzoru, ani to Sąd nie kwestionują prawa gminy do dokonywania zmian w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy po wyłożeniu planu zostały zgłoszone uwagi, które organ wykonawczy gminy zdecydował się uwzględnić. Wprowadzanie tych zmian winno odbywać się jednak w zgodzie z procedurą określoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podziela stanowisko Wojewody, że zakres zmian wprowadzonych w § [...] ust. [...] pkt [...] uchwały jako istotnych wymagał ponowienia czynności wymienionych w art. 17 w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Twierdzenie organu stanowiącego Miasta [...], iż dokonana zmiana jest zgodna z ogólną koncepcja planu jest niewystarczająca do dokonania zmiany w planie z pominięciem trybu określonego w art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopuszczenie przez zapis w planie do możliwości budowy wieży antenowej o bliżej nie sprecyzowanych parametrach winna być poddana ponownej ocenie organów uzgadniających, m.in. z punktu widzenia oddziaływania środowisko czy obronności. W ocenie Sądu, interpretacji przez gminę art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co do konieczności ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 w razie uwzględnienia uwag do planu, nie może cechować całkowita dowolność, gdyż może ona oznaczać w istocie zamiar obejścia przepisów ustawy. Zdaniem składu orzekającego, ponowienia czynności określonych w art. 17 wymaga każda merytoryczna zmiana w zapisie planu, a taką była niewątpliwie zmiana treści § [...] ust. [...] pkt [...] zdania [...] i [...] zaskarżonej uchwały. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, że w nowowprowadzonych zapisach posłużono się terminologią, która nie została zdefiniowana w uchwale, jak również nie odwołuje się do pojęć zawartych w innym akcie prawnym. Zauważyć również należy, że § [...] ust. [...] pkt [...] zdanie [...] i [...] uchwały w brzmieniu nadanym temu przepisowi po zmianie sprawia, że przepis ten traci swój normatywny charakter. Tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest aktem prawa miejscowego. Uchwała jako akt prawa miejscowego na podstawie art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest nadto źródłem powszechnie obowiązującego prawa RP na terenie gminy. Z tych względów, akt tej rangi powinien zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu decyzyjnego. Odnosząc powyższe do zakwestionowanego przez organ nadzoru § [...] ust. [...] pkt [...] zdanie [...] i [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu pn. [...] w [...] stwierdzić należy, że usytuowanie masztu antenowego na terenie, którego funkcje podstawową określono w planie jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą ([...]) sprawia, że uchwała winna określać maksymalną wysokość dla takich obiektów. Ma to znaczenie z punktu widzenia norm ochrony środowiska, ochrony prawa własności i niezakłóconego posiadania nieruchomości sąsiednich, a także walorów przyrodniczo-krajobrazowych tego terenu. Ubocznie stwierdzić należy, że cechą planu winna być przewidywalność zamierzeń gminy na obszarze, której plan dotyczy. Zapis kwestionowany przez organ nadzoru sprawia, że obszar, którego dotyczy zapis planu w § [...] ust. [...] pkt [...] takiej cechy nie posiada, co należy uznać za naganne z punktu widzenia zasad racjonalnego prawodawcy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), orzekł jak w sentencji. W kwestii wykonalności uchwały Sąd orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy.