II SA/Sz 1136/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w B. na uchwałę Rady Miejskiej w Maszewie z dnia 17 października 2018 r. Nr XXXIV/226/2018 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Maszewo dla przebiegu linii elektorenergetycznej 220 kV w obrębach: Maciejewo, Pogrzymie, Dobrosławiec, Radzanek, Rożnowo Nowogardzkie, Dąbrowica, Darż. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Rada Miejska w Maszewie podjęła, w dniu 17 października 2018 r. uchwałę Nr XXXIV/226/2018 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Maszewo dla przebiegu linii elektorenergetycznej 220 kV w obrębach: Maciejewo, Pogrzymie, Dobrosławiec, Radzanek, Rożnowo Nowogardzkie, Dąbrowica, Darż. Pismem z dnia 17 października 2019 r. A. Spółka [...] zaskarżyła powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Jednocześnie wyjaśniła, że jest właścicielem nieruchomości w postaci działek o numerach: [...] zlokalizowanych w miejscowości R. , położonej w gminie M., powiecie [...] w województwie zachodniopomorskim. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny, bowiem na jej podstawie zostały nałożone restrykcje określone w rozdziale 2 w § 2 pkt 1 i 2; w § 7 pkt 5, w § 8 pkt 4. Ponadto w ujęciu terenów [...] oraz [...], które zostały wytyczone odpowiednio na działkach nr [...] poprzez określone w Rozdziale 3 ustalenia szczegółowe wskazane w § 9 ust. 1, § 9 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w § 11 ust. 1, § 11 ust. 2 pkt 2, § 11 ust. 2 pkt 2a oraz § 11 ust. 2 pkt 2b. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że linia elektroenergetyczna 220 kV nie będzie zapewniała dostaw energii elektrycznej mieszkańcom gminy M. oraz innym gminom na jej trasie, jak również województwa zachodniopomorskiego, z wyłączeniem powiatu [...]. Wobec tego spółka naruszenia prawa upatruje w tym, że inwestycja nie posiada charakteru celu publicznego w granicach gminy M., gdyż nie określa działań o znaczeniu lokalnym. Nie zgodziła się ponadto z informacją podaną przez wykonawcę jakoby inwestycja miała na celu działanie na rzecz mieszkańców całego województwa zachodniopomorskiego, w sytuacji gdy linia ma zapewnić rezerwę energii elektrycznej odbiorcom jedynie w powiecie [...] i to w dużej mierze prywatnym przedsiębiorstwom produkcyjnym. W tej sytuacji obawia się, że charakter inwestycji może nie spełniać warunku działań o znaczeniu ponadlokalnym i tworzyć tzw. sztuczną inwestycję celu publicznego ze względu na okoliczność zapewnienia dostaw energii elektrycznej prywatnym przedsiębiorstwom produkcyjnym. W podsumowaniu strona podniosła, że wskazany plan miejscowy narusza jej interes prawny, jako właściciela nieruchomości, chroniony na podstawie art. 140 kodeksu cywilnego, art. 21 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ponieważ ogranicza sposób użytkowania jej nieruchomości na rzecz innych podmiotów (inwestor/wykonawca/przedsiębiorstwo), które zamierzają zrealizować między sobą, w istocie niepubliczną inwestycję, dysponując prywatną nieruchomością. Jednocześnie skarżąca nadmieniła, że wyrokiem z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II OSK/17 w podobnej sprawie Sąd zajął stanowisko, że uchwała naruszyła interes prawny właściciela. W odpowiedzi na skargę Burmistrz M. wniósł o jej oddalenie w całości. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że lokalizacja spornej linii została dokonana w taki sposób, aby była jak najmniej uciążliwa dla właścicieli nieruchomości położonych na terenie planu, albowiem została wytyczona zgodnie z istniejącym już przebiegiem linii energetycznej wysokiego napięcia, która faktycznie istnieje na tym terenie, zaś plan umożliwia remont tej linii oraz utrzymanie na terenach rolniczych lokalizację istniejących słupów. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podał, że zaskarżona uchwała jest w istocie ważna dla społeczności województwa zachodniopomorskiego i całego kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim unormowaniem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 - dalej jako: "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z zestawienia powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że dopiero naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) wnoszącego skargę otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, zaś niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi do wniosku, że skarżący nie ma legitymacji procesowej (skargowej) do zaskarżenia uchwały, co skutkuje jej odrzuceniem. W orzecznictwie sądów administracyjnych, ugruntowany jest pogląd, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa powszechnie obowiązującego, zaś o dopuszczalności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną. Tym samym dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest więc wykazanie przez skarżącego, że w tym konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną, tj. opartą na konkretnym przepisie prawa (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a skarżoną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała bezpośrednio ingeruje w sferę jego własnych praw lub obowiązków. Nie jest przy tym wystarczające wykazanie potencjalnego naruszenia interesu prawnego. Konieczne jest wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony własny, indywidualny i konkretny interes albo uprawnienie skarżącego oraz wykazanie, iż skarżona uchwała powoduje ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Przedmiot skargi stanowi uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu linii elektroenergetycznej (napowietrznej) 220 kV relacji [...]. Wskazać przy tym należy, że gminie na mocy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przysługuje tzw. władztwo planistyczne realizowane przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ramach którego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Istotnym elementem władztwa planistycznego gminy jest kompetencja do wiążącego określenia treści prawa własności nieruchomości. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Naruszenie uprawnień właścicielskich mieszczące się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego jest dopuszczalne i nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności (pro. wyrok NSA z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 518/13, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd, dokonując w niniejszej sprawie oceny legitymacji do wniesienia skargi uznał, że skarżąca spółka, będąca właścicielką działek o numerach [...] położonych w miejscowości R. , których dotyczy kwestionowana uchwała niewątpliwie posiada interes prawny, jednak nie wykazała, aby interes ten został naruszony. Spółka powołała się na ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości będącej jej własnością, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności oraz rozporządzania rzeczą (art. 140 k.c.), jak również ograniczenia prawa do zagospodarowania terenu (art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jednak zarzuty te nie zostały należycie skonkretyzowane, co uniemożliwia Sądowi ocenę trafności stwierdzenia, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Skarżąca poprzestała bowiem na wskazaniu przepisów planu, które w jej ocenie wpływały na ograniczenie jej praw właścicielskich, jednak nie wykazała tego naruszenia, przy uwzględnieniu, na co zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że przez nieruchomości skarżącej przebiega już napowietrzna linia elektroenergetyczna, zatem jej nieruchomości były już objęte ograniczeniami użytkowania, wynikającymi z przebiegu tej linii. Za chybioną Sąd uznał argumentację spółki, sprowadzającą się do wykazania naruszenia prawa poprzez kwestionowanie celu publicznego inwestycji dotyczącej przebiegu linii elektroenergetycznej. Wyjaśnić bowiem należy, że zakwalifikowanie inwestycji jako mającej charakter celu publicznego, wymaga odwołania się do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. (DZ. U. z 2018 r., poz. 1945) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoływanej dalej: "u.p.z.p.". Zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez pojęcie "inwestycji celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm, zwanej dalej: "u.g.n."). Wśród celów wymienionych w art. 6 u.g.n. ustawodawca wymienił w pkt 2 budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., zaś drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., syg. akt II OSK 648/09, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi wątpliwości Sądu, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie związane z modernizacją linii elektroenergetycznej 220 kV w relacji [...], mieści się w zakresie celów objętych art. 6 pkt 2 u.g.n. Istotna jest tu funkcja realizowanej inwestycji w tym wypadku przesył energii. Ponadto, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy uzasadnienia do uchwały (pkt 8) inwestycja ta jest działaniem o znaczeniu ponadlokalnym i służy wzmacnianiu bezpieczeństwa energetycznego zarówno regionu, jak i całego kraju. Ponadto w wyniku przeprowadzonych prac nastąpi wzmocnienie systemu sieci przesyłowych północno-zachodniej Polski (pkt 9 uzasadnienia do uchwały). W rezultacie należy stwierdzić, że skoro przedmiotowy plan dotyczy przebiegu linii elektroenergetycznej, jak również odnosi się do działań o charakterze ponadlokalnym bowiem realizuje ogólnospołeczną potrzebę korzystania z sieci, zatem odpowiada dyspozycji inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Ponadto wbrew przeświadczeniu skarżącej, powołany w skardze wyrok nie dotyczy podobnej sprawy, bowiem został podjęty w odmiennym od rozpoznawanego przedmiocie sprawy i dotyczył lokalizacji inwestycji, której celem było wyłącznie zaopatrzenie w energię elektryczną konkretnego inwestora, co przesądziło o odmówieniu inwestycji charakteru celu publicznego. W podsumowaniu stwierdzić należy, że skarżąca spółka nie wykazała, aby kwestionowana uchwała doprowadziła do bezpośredniego, aktualnego oraz realnego naruszenia jej interesu prawnego. co oznacza, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., co uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli legalności kwestionowanego aktu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 §1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.