II SA/Sz 1143/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2022 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego na rzecz skarżącego L. L. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...], Starosta [...], po rozpoznaniu wniosku L. L. (dalej powoływanego jako: Skarżący) z dnia [...] kwietnia 2021 r., orzekł o odmowie aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr [...] położonej w B. , gmina G., o powierzchni [...] ha, która to aktualizacja miała polegać na wprowadzeniu w całości nieruchomości jako gruntu rolnego "RV" w miejsce dotychczasowego wpisu określającego go w części jako "RV" a w części "B". Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji oświadczając, iż Starosta wydał kolejną decyzję w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego podczas gdy przedmiotem wniosku było żądanie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez Starostę [...] z dnia [...] lutego 2006 r. zaistniałego wskutek bezprawnej i bezpodstawnej zmiany oznaczenia gruntu będącego dotychczas użytkiem rolnym (RV) na teren budowlany (B). Bezprawność tego działania miała wynikać z dokonania opisanej zmiany mimo braku decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji na podstawie art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz braku decyzji administracyjnej o przekształceniu gruntu rolnego RV w grunt budowlany B. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: ZWINGIK lub organ odwoławczy) orzekł o uchyleniu w całości decyzji Starosty [...] oraz umorzył w całości postępowanie pierwszej instancji. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, Starosta [...] pismem z [...] kwietnia 2021 r. przesłał do ZWINGIK wniosek Skarżącego uznając, iż wniosek ten dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ZWINGIK z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] ZWINGIK pismem z [...] maja 2021 r. zwrócił Staroście [...] wniosek z [...] kwietnia 2021 r. w celu ustalenia właściwego trybu jego rozpoznania oraz ustalenia treści żądania zawartego we wniosku. Pismem z dnia [...] maja 2021 r. Starosta [...] wezwał Skarżącego do sprecyzowania żądania zawartego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r., ten zaś pismem z dnia [...] maja 2021 r. podtrzymał żądanie zawarte we wniosku z [...] kwietnia 2021 r. Następnie pismem z [...] czerwca 2021 r. Starosta [...] zawiadomił stronę o wszczęciu postępowaniu administracyjnego. Jednocześnie poinformował wnioskodawcę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie oraz pouczył o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłaszania wniosków i żądań. Następnie zaś, w dniu [...] czerwca 2021 r., Starosta wydał decyzję administracyjną, w której orzekł o odmowie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż działka, której dotyczy wniosek według danych zgormadzonych w ewidencji gruntów i budynków ma powierzchnię [...] ha, a w skład działki wchodzi użytek RV o powierzchni [...] ha i użytek B o powierzchni [...] ha. Zmiana danych ewidencyjnych użytku RV o powierzchni [...] ha na użytek RV o powierzchni [...] ha i użytek B o powierzchni [...] ha nastąpiła w dniu [...] lutego 2006 r. na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...] ([...]). Zgłoszenie zmian danych ewidencyjnych zostało podpisane przez geodetę, który następnie w związku z dokonywanym zgłoszeniem został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z [...] listopada 2011 r. (sygn. akt. [...] [...]). Wyrokiem skazującym objęto wyłącznie zgłoszenie zmian danych ewidencyjnych z [...] lutego 2006 r. Dokumentacja [...] nie była przedmiotem przestępczego działania geodety. Organ odwoławczy uznał, że Skarżący wnioskiem z [...] kwietnia 2021 r. wystąpił do Starosty [...] o aktualizację danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków poprzez ujawnienie w miejsce użytku RV o powierzchni [...] ha i użytku B o powierzchni [...] ha użytku RV o powierzchni [...] ha według stanu sprzed dnia [...] lutego 2006 roku. Jak dalej ustalił ZWINGIK przed Starostą G. oraz ZWINGIK toczyły się postępowania administracyjne, które zakończyły się wydaniem decyzji administracyjnych. Porównanie zaś materii postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] maja 2013 r. znak: [...] i decyzją ZWINGIK z [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] z istotą rozpatrywanej sprawy, w ocenie organu odwoławczego, pozwala stwierdzić tożsamość tej materii w odniesieniu do przedmiotu objętego aktualnym żądaniem strony. Żądanie zawarte we wniosku Skarżącego z [...] grudnia 2012 r. dotyczyło przywrócenia na działce nr [...] obręb B., gmina G. użytku RV o powierzchni [...] ha. Żądanie zawarte we wniosku z [...] kwietnia 2021 r. również dotyczy przywrócenia w działce nr [...] obręb B., gmina G. użytku RV o powierzchni [...] ha według stanu sprzed daty [...] lutego 2006 r., a zatem sprawy uprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zmiana danych ewidencyjnych wynikająca z dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego została ujawniona w tej ewidencji w dniu [...] lutego 2006 r. Zarówno wniosek z [...] grudnia 2012 r. jak i wniosek z [...] kwietnia 2021 r. zmierza do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków danych ewidencyjnych (w oparciu o § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków) według stanu sprzed tej daty. Wskazywanie przez Skarżącego we wniosku z [...] kwietnia 2021 r. stanu sprzed [...] lutego 2006 r., zaś we wniosku z [...] grudnia 2012 r. stanu sprzed dnia [...] lutego 2006 r., nie oznacza, że mamy do czynienia ze sprawami o odmiennej materii. Żądanie strony nie zawiera żadnego novum w odniesieniu do sprawy uprzednio zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Wobec tego, zdaniem organu, mamy do czynienia ze sprawą administracyjną, która została już rozstrzygnięta w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej. Istnienie ostatecznej decyzji wydanej w sprawie stanowi zaś przeszkodę w prowadzeniu postępowania administracyjnego i jest przesłanką do jego umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Pismem z [...] października 2021 r. Skarżący wniósł skargę do sadu administracyjnego zarzucając kwestionowanemu rozstrzygnięciu: 1) obrazę art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1; art. 40, art. 45 ust. 2, art. 77 ust. 2, art. 82 oraz art. 184 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez naruszenie zasady praworządności ogólnej i szczególnej, naruszenia świętego prawa własności, naruszenie prawa dochodzenia praw wskutek nierozpoznania zarzutów Skarżącego oraz stosowanie zasady "in fraudem legis agere" przez omijanie literalnych i funkcjonalnych regulacji prawnych obowiązującego prawa a nadto przywoływanie obowiązków i stanów prawnych nieistniejących oraz pozbawienie Skarżącego prawa do odwołania od nieistniejącej decyzji administracyjnej jak i regulowanie jego obowiązków prawnych w trybie swawolnego uznania urzędniczego; 2) nieważność postępowania (art. 156 § 1 rażące naruszenie prawa poprzez nierozpatrzenie wniosku odwołującego w zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. o stwierdzenie bezprawia urzędniczego oraz rażącego naruszania prawa przez Starostę G. i zastąpienie tego żądania przez starostę rzekomym wnioskiem o zmianę w ewidencji gruntów i budynków a następnie prowadzenie postępowania administracyjnego w zakresie dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, którego to postępowania nie było w świetle wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r, i tym samym wprowadzanie zasady "in fraudem legis agere"; 3) obrazę art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a. przez pomijanie literalnej treści tych przepisów oraz prawomocnego wyroku polskiego sądu karnego stwierdzającego popełnienie przestępstwa, w wyniku którego nastąpiło wpisanie fałszywych danych do ewidencji gruntów i tym samym kontynuowanie rażącego naruszania prawa przez ignorowanie art. 11 k.p.a., 4) obrazę prawa materialnego przez zignorowanie art. 22 - 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisów wykonawczych przez niestosowanie przywołanych regulacji prawnych i określonych tam kryteriów stanowiących podstawę wpisu do ewidencji budynków i gruntów. W oparciu o tak skonstruowane zarzuty Skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez Starostę G. w dniu [...] lutego 2006 r., 2) nakazanie Staroście G. przestrzeganie istniejącego prawa poprzez wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz wyciągnięcie sankcji służbowych wobec winnych rażącego naruszania prawa. Swoje stanowisko w powyższym zakresie Skarżący oparł w szczególności na wyroku WSA w Szczecinie z dnia [...] października 2013 r., sygn. akt. I SA/Sz 355/13 wskazując, iż jest to sprawa tożsama, potwierdzająca zasadność jego twierdzeń o bezprawności zmiany klasy bonitacyjnej gruntu przez Starostę. W odpowiedz na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W kolejnych skierowanych do sądu pismach z [...] grudnia 2021 r., Skarżący uzupełniał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r. sygn. akt. I GSK 982/08). Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – dalej: k.p.a.) istnieje możliwość wszczęcia postępowania w dwojaki sposób: bądź na żądanie strony lub podmiotu występującego na prawach strony, bądź przez organ administracji z urzędu. Jednakże złożenie żądania organowi administracji prowadzi do wszczęcia postępowania wyłącznie wówczas, gdy żądanie to dotyczy sprawy załatwianej w postępowaniu unormowanym przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2022, art. 61.). W badanej sprawie we wniosku z [...] kwietnia 2021 r. Skarżący oświadczył że "w związku z dokonanym fałszerstwem i trwającym od 15 lat bezprawiem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków starostwa w myśl art. 61 § 1, 3 i 4 k.p.a. żąda wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie: stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez starostę g. w dniu [...] lutego 2006 r. wskutek bezprawnej i bezpodstawnej zmiany gruntu o pow. [...] m2 nr dla działki nr [...] obręb B. - jako użytku rolnego RV na teren budowlany B poprzez brak podstawy prawnej takiej zamiany w postaci braku decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych na podstawie art. 11 Ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz brak decyzji administracyjnej o przekształceniu gruntu rolnego RV w grunt budowlany B- jako zmiany sprzecznej z art. 22 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i po przeprowadzeniu tego postępowania wydanie postanowienia polegającego na: wprowadzeniu w ewidencji gruntów i budynków starostwa [...] dla działki nr [...] obręb B. sprostowania przez oznaczenie całości nieruchomości jako gruntu rolnego RV w ilości [...] nr z datą od dnia [...] lutego 2006 r.". Po wpływie wniosku Starosta uznał, iż ma on za przedmiot żądanie wznowienie jednego postępowań zakończonych decyzją ZWINGIK i przekazał sprawę temu organowi. Organ geodezyjny wyższego stopnia, zwrócił zaś organowi I instancji powyższe pismo jako przekazane mu w niewłaściwym trybie i bez właściwego ustalenia treści żądania podania. Uzasadniając swoje działanie ZWINGIK wskazywał, iż z podania wnioskodawcy wynika, że kwestionuje on czynność wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków zmiany oznaczenia użytku gruntowego i to właśnie tej czynności dotyczy to podanie. Słusznie też dostrzeżono, że wprowadzenie zmiany nie nastąpiło na mocy żadnej z decyzji wymienionych w piśmie Starosty, lecz w drodze czynności materialno-technicznej. Należy też uznać za zasadne ustalenie ZWINGIK, iż nie jest dostatecznie jasne w jakim trybie na być rozpatrywany wniosek i wynikającą z niego konkluzję, iż konieczne jest ustalenie treści żądania zawartego w podaniu, albowiem tylko tak dokonane ustalenie warunkuje wskazanie organu właściwego do jego załatwienia a organy nie mogą domniemywać treści żądania strony ani samodzielnie go modyfikować. Przy czym warto na marginesie zauważyć, iż organ odwoławczy nie dostrzegł, że we wniosku Skarżący wskazał na wolę kwestionowania zdarzenia mającego miejsce w dniu [...] lutego 2006 r., natomiast organ przyjmował, iż chodzi o mające miejsce w dniu [...] lutego 2006 r. ujawnienie kwestionowanych aktualnie danych w ewidencji. W wykonaniu powyższego zalecenia ZWINGIK Starosta wezwał Skarżącego do złożenia pisemnych wyjaśnień poprzez określenie na czym polega żądanie zawarte w podaniu z dnia [...] kwietnia 2020 r. W odpowiedzi na powyższe Skarżący oświadczył, iż "nie jest w stanie wypełnić żądania Starosty z zakresie wyjaśnienia na czym żądanie to polega, albowiem żądanie owo jest sporządzone w obowiązującym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej urzędowym języku polskim z użyciem słów powszechnie zrozumiałych i jego zdaniem prościej już tego uczynić się nie da" i powtórzył treść żądania, do którego wyjaśnienia dążył organ I instancji. Po uzyskania takiego stanowiska organ zaniechał dalszego ustalania treści żądania i zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany danych ewidencyjnych uznając, że działa na podstawie jego wniosku. Następnie wydał decyzję, na mocy której odmówił aktualizacji operatu ewidencyjnego. ZWINGIK, rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, przyjął za Starostą, iż Skarżący wnioskiem z [...] kwietnia 2021 r. ponownie wystąpił z wnioskiem o aktualizację a dalsza treść jego rozstrzygnięcia był następstwem stwierdzenia, iż tożsame co do przedmiotu postępowania zostały już przeprowadzone w przeszłości, co stanowi przeszkodę dla kolejnego ich rozstrzygania w postępowaniu administracyjnym. W tym miejscu należy podkreślić, iż obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, wyznacza na bowiem rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ jest tym żądaniem związany. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Nie można podzielić poglądu, że organ administracji w drodze interpretacji treści żądania strony winien ustalić cel wynikający z treści tego żądania (tak. wyrok NSA z 17 grudnia 2021 r. sygn. akt. III OSK 723/21). W realiach badanej sprawy na etapie wstępnej weryfikacji treści żądania ZWINGIK trafnie dostrzegł, że kwestionowanie zmiany dokonanej w ewidencji w dniu [...] lutego 2006 r. tj. zmiany danych ewidencyjnych nieruchomości, oznaczałoby, że wnioskodawca kwestionuje konkretną czynność materialno-techniczną. W świetle jednoznacznej treści art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm.; dalej: p.g.i.k.) taki charakter wpisu do ewidencji nie budzi wątpliwości. Niemniej jednak nie zostało dotychczas ustalone czy wskazanie innej daty we wniosku wynikało z omyłki czy też Skarżący w istocie zmierzał do zakwestionowania innej czynności niż opisana przez organ odwoławczy. Mając na względzie treść wniosku Skarżącego i dalsze jego stanowisko, należy stwierdzić, że tryby nadzwyczajnego wzruszania decyzji administracyjnych określone w Dziale II (rozdziałach 12 i 13) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – dalej: k.p.a.), nie mają zastosowania do czynności materialno-technicznych. Stąd nie jest dopuszczalne stwierdzenie nieważności takiej czynności w trybie uregulowanym w art. 156 -158 k.p.a. Powyższe nie oznacza jednak, iż nie jest możliwe kwestowanie prawidłowości tego rodzaju czynności. Ich weryfikacja możliwa jest zarówno w trybie skargowym jak i kontrolnym czy nadzorczym. W tym miejscu Sąd dostrzega, iż stosowne kompetencje nadzorcze w zakresie działań z zakresu geodezji przysługują Głównemu Geodecie Kraju (art. 7a ust. 1 p.g.i.k.) natomiast nadzorcze i kontrolne wojewódzkiemu inspektorowi nadzoru geodezyjnego i kartograficznego (art. 7b p.g.i.k.). W dziale VIII k.p.a. zagwarantowano obywatelom prawo składania skarg i wniosków. Natomiast art. 3 § 4 P.p.s.a. przewiduje możliwość zaskarżania między innymi czynności materialno-technicznych do sądu administracyjnego, przy czym takie uprawnienie jest ograniczone trzydziestodniowym terminem, liczonym od dnia, w którym w którym podmiot wnoszący skargę dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności którą zamierza zaskarżyć (art. 53 §2 P.p.s.a.). Wobec ustalenia, iż treść żądania Skarżącego nie pozwala należycie stwierdzić ani zdarzenia mającego być przedmiotem weryfikacji ani trybu w jakim mogłaby ona następować, co do zasady słuszne było wezwanie Skarżącego do sprecyzowania wniosku. Niemniej jednak w realiach badanej spawy nie sposób przyjąć, aby powyższa czynność została przez organy przeprowadzona prawidłowo a uzyskane od Skarżącego wyjaśnienia faktycznie dawały podstawy do uznania jego wniosku za inicjujący kolejne (nowe) postępowanie w przedmiocie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, o którym mowa w art. 24 ust. 2c p.g.i.k. Sąd wskazuje, iż prawidłowo realizujące zasadę art. 7 k.p.a. wezwanie kierowane do Skarżącego, w sytuacji, gdy możliwe są różne tryby kwestionowania czynności materialno-technicznej, powinno zawierać przynajmniej wskazanie zidentyfikowanych przez organ możliwych sposób kwestowania takiej czynności. Racjonalnym w takim przypadku jest również wskazanie wzywanemu podmiotowi działania organu, które zamierza on podjąć w razie braku należytego sprecyzowania żądania lub bierności wnioskodawcy. W realiach badanej sprawy adekwatnych do okoliczności czynności wyjaśniających nie podjął jednak ani organ I instancji ani też organ odwoławczy, który z niezrozumiałych przyczyn odstąpił od co do zasady trafnego stanowiska wyartykułowanego po wstępnym zbadaniu podania. W następstwie powyższego doszło do przeprowadzenia kolejnego postępowania administracyjnego z powołaniem na wniosek Skarżącego, mimo iż takiego żądania nie sposób z niego odkodować. Powyższe należy zakwalifikować jako opisane w art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego sąd uznał za konieczne uchylenie decyzji organów obu instancji co umożliwi im prawidłowe ustalenie treści wniosku oraz podjęcie działań adekwatnych do jego treści. Odnosząc się natomiast do innych zarzutów Skarżącego, powołującego się na wyrok WSA w Szczecinie z 23 października 2013 r. sygn. akt. I SA/Sz 355/13, który miał dotyczyć sprawy tożsamej przedmiotowo, należy wskazać, iż wyrok ten dotyczył postępowania podatkowego i zapadł w postępowaniu w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. Rozstrzygnięto w nim wątpliwość, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Warto przy tym zauważyć, iż NSA oddalając skargę kasacyjną na powyższy wyrok, w wyroku z 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt. II FSK 314/14 dostrzegł, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 ord. pod.). Przy czym, jak podkreślał Sąd, taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych. Zatem mimo niewątpliwej doniosłości powyższych wniosków wynikających z cytowanych orzeczeń, nie sposób - jak czyni to Skarżący - odnosić je wprost do postępowań innych niż podatkowe. Końcowo sąd wskazuje, iż jeżeli Skarżący zamierza do weryfikacji czynności materialno – technicznej Starosty, powinien jednoznacznie wskazać tryb w jakim domaga się jej przeprowadzenia przez organy administracji. Wskazanie, bowiem iż na podstawie art. 61 § 1, 3 i 4 k.p.a domaga się wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez organ administracji, w sytuacji, gdy przepisy działu II k.p.a. tj. dotyczące postępowania ogólnego nie mają zastosowania w toku weryfikacji czynności materialno – technicznych, nie jest adekwatne do okoliczności i uniemożliwia prawidłowe nadanie sprawie dalszego biegu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji mając na uwadze powyższe wskazania sądu winien dokonać należytych ustaleń co do treści żądania zawartego we wniosku Skarżącego i stosownie do powyższych ustaleń podjąć dalsze czynności w ramach własnych kompetencji lub przekazać sprawę właściwemu organowi. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji orzeczenia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa gov.pl.