II SA/Sz 1154/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Starosta K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 z późn. zm.) uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...] r. o utracie przez C. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. i orzekł, że utracił on status osoby bezrobotnej z dniem [...] r., z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej. Z uzasadnienia decyzji wynika, że strona zarejestrowała się PUP w K. w dniu [...] r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Organ decyzją nr [...] orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. z powodu otrzymania przez C. W. jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. W dniu 1 marca 2016 r. C. W. złożył w organie zawiadomienie, że w okresie od [...] r. wykonywał umowy o dzieło. Do zawiadomienia dołączył kopie umów. W związku z powyższym Starosta powołując się na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy po wznowieniu postępowania, uchylił decyzję nr [...] i orzekł o utracie przez C. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. W odwołaniu od tej decyzji C. W. zarzucił, iż została ona wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. przez niewłaściwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie, że umowy o dzieło stanowią dla sprawy okoliczności faktyczne czy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji w sytuacji gdy decyzja nr [...] odpowiada prawu. Zdaniem skarżącego, art. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowił podstawę wydania decyzji, jest przepisem kompetencyjnym a nie przepisem prawa materialnego i nie mógł stanowić samodzielnej podstawy prawnej do wydania decyzji pozbawiającej statusu osoby bezrobotnej. Po rozpoznaniu tego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania wskazując, że mimo prawidłowych ustaleń faktycznych Starosta K. nie zastosował w pełni przepisów ustawy o promocji zatrudnienia (...) tj. art. 33 ust. 4 ustawy, co organowi II instancji uniemożliwiło prawidłowe rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta K. uchylił decyzję własną nr [...] z dnia [...]. i orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. Przed wydaniem decyzji, pismem z dnia 10 maja 2016 r. zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami dowodami. W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że brak było podstaw do jej wydania ponieważ umowy o dzieło nie powinny być zakwalifikowane jako inna praca zarobkowa. Usługi świadczone przez odwołującego się na podstawie umów o dzieło miały charakter incydentalny i nie świadczą o wykonywaniu przez niego pracy, nie stanową zatem podstawy do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...). Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że odwołujący się pismem z dnia 1 marca 2016 r. poinformował organ I instancji, iż w okresie od [...] r. świadczył usługi na podstawie umowy o dzieło. W aktach sprawy znajduje się osiem umów przedłożonych przez stronę, w tym umowa z dnia [...] r. Wojewoda zauważył, że w dniu rejestracji w PUP w K. w dniu [...] r., (była to trzecia rejestracja strony w tym charakterze), odwołujący się został pouczony o prawach i obowiązkach przysługujących osobie bezrobotnej, zatem powoływanie się na niewiedzę w zakresie braku obowiązku zgłaszania podjęcia pracy zarobkowej nie znajduje oparcia w aktach sprawy. Odwołujący się własnoręcznym podpisem potwierdził (pkt 5 informacji), że organ pouczył go, iż ma zawiadomić Powiatowy Urząd Pracy o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jak: umowa zlecenie, umowa o dzieło, umowa agencyjna, oraz o wszelkich okolicznościach powodujących utratę statusu osoby bezrobotnej. Odwołujący się został także pouczony o obowiązku składania w PUP pisemnego oświadczenia o uzyskanych przychodach (pkt 7 w informacji dla bezrobotnego). Odwołujący się był poprzednio dwukrotnie zarejestrowany w PUP i dwukrotnie zgłaszał organowi zatrudnienia podjęcie pracy, zatem trudno uznać, że nie miał podstawowej wiedzy w tym zakresie. W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...), za osobę bezrobotną uznaje się m. in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej. Strona bezspornie od dnia [...] r. wykonywała pracę na podstawie umowy o dzieło w Kancelarii Radcy Prawnego K. W.-K., a więc w dniu wydania przez Starostę K. decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. z uwagi na otrzymanie środków na podjęcie działalności, istniała okoliczność nieznana organowi, tj. podjęcie przez stronę od dnia [...] r. pracy w ramach umowy o dzieło. Od tego dnia C. W. nie mógł pozostawać w rejestrze osób bezrobotnych, co orzeczono w decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. C. W. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Zarzucił organom błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę wydania skarżonej decyzji poprzez uznanie, iż organ I instancji nie został poinformowany przez skarżącego o incydentalnych umowach o dzieło, w sytuacji gdy skarżący informował o takich umowach o dzieło za niewielkim wynagrodzeniem, a organ informował go, że nie stanowi to problemu w kontekście posiadania statusu osoby bezrobotnej. Organ nie poinformował strony należycie co do znaczenia terminu "zatrudnienie" i "wykonywanie innej pracy zarobkowej". Przedłożenie do podpisu informacji o prawach i obowiązkach bezrobotnego nie oznacza, że osoba, która dokument o określonej treści podpisała, posiadła wiedzę o określonej treści. Pracownicy organu zatrudnienia poinformowali skarżącego, że wykonywanie umów o dzieło za niewielkim wynagrodzeniem nie powoduje utraty statusu osoby bezrobotnej. Wydanie zaskarżonej decyzji narusza w ocenie skarżącego art. 138 § 1 pkt 1 i 2, oraz art. 80 K.p.a. przez dowolne przyjęcie, że skarżący został pouczony o niedopuszczalności podjęcia jakiejkolwiek formy zarobkowania, nawet za nieznacznym wynagrodzeniem, a także pominięcie oświadczeń i wyjaśnień wskazujących na to, że nie był poinformowany, że powoduje to utratę statusu bezrobotnego. Zdaniem skarżącego organ naruszył art. 77 K.p.a. ponieważ nie przesłuchał go w tej sprawie. Zaskarżona decyzja narusza też przepisy dotyczące wznowienia postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że przedłożone umowy o dzieło stanowią istotne dla utraty statusu osoby bezrobotnej nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, o których organ nie wiedział. Organ w dniu wydania decyzji z dnia [...] r. posiadał informację o umowach o dzieło i poinformował skarżącego, że nie powoduje to negatywnych następstw dla niego. Organ naruszył więc art. 151 § 1 pkt 1 poprzez jego niezastosowanie, a także pkt 2 przez jego zastosowanie w sytuacji gdy zachodził brak podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej i do wydania nowej decyzji orzekającej o istocie sprawy. Ponadto, zaskarżona decyzja narusza przepisy art.2 ust.1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...), poprzez niewłaściwą ich wykładnię i zastosowanie w sytuacji nie dającej do tego podstaw. Skarżący, przed wydaniem decyzji uchylonej w wyniku wznowienia postępowania, spełniał warunki aby posiadać status osoby bezrobotnej, zarazem nie był świadomy istnienia zdarzeń, powodujących utratę tego statusu z powodu udzielenia mu błędnego pouczenia, że wykonywanie umów o dzieło za wynagrodzeniem nie przekraczającym ½ płacy minimalnej, nie stanowi podstawy do utraty statusu osoby bezrobotnej, a jedynie działalność wykonywana na podstawie umowy zlecenia lub umowy o pracę w sposób ciągły. Organ naruszył też art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy poprzez uznanie, że skarżący wykonywał pracę na podstawie umów o dzieło, podczas gdy usługi świadczone na podstawie tych umów miały incydentalny charakter i nie mogą być uznane za wykonywanie pracy, nie stanowią wiec podstaw do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Zastosowana przez organy orzekające w sprawie wykładnia językowa ustawy o promocji zatrudnienia wypacza sens instytucji mającej działać na rzecz promocji zatrudnienia, gdyż doprowadza do sytuacji, w której osoba wykonująca jakakolwiek pracę zarobkową, nawet za niskim wynagrodzeniem nie pozwalającym na własne utrzymanie, jest pozbawiona ochrony socjalnej, a więc zamiast zachęcać bezrobotnego do podejmowania jakiegokolwiek zajęcia, choćby przynoszącego minimalny dochód, demotywuje. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z jego przesłuchania na okoliczność treści pouczenia jakie otrzymał, a także o dopuszczenie dowodów z zaskarżonej decyzji, jego odwołania, decyzji Starosty K. z [...] r., pisma Starosty z dnia [...] r, decyzji Wojewody z dnia [...] r., zawiadomienia z dnia 1 marca 2016 r., oraz oświadczenia K. W. na okoliczność treści pouczenia jakie otrzymał skarżący od organu zatrudnienia. Skarżący wskazał, że w związku z otrzymaniem jednorazowej dotacji na podjęcie działalności gospodarczej rozmawiał z pracownikami PUP i w dniu 1 marca 2016 r. ponownie zawiadomił pracowników Urzędu, zajmujących się dotacjami, o tym, że w okresie od [...] r, średnio raz w miesiącu wykonywał umowy o dzieło, co trwało od jednego do trzech dni w danym miesiącu. Skarżący przedłożył te umowy wraz z wyjaśnieniami. Umowy te nie są istotnymi dla sprawy nowymi okolicznościami faktycznymi. Organ posiadał wiedzę o tych umowach, ponieważ skarżący podczas spotkania z konsultantem na tzw. "podpisie" poinformował o tym. Wówczas uzyskał informację, że umowy cywilnoprawne, z tytułu których wynagrodzenie nie przekracza połowy najniższego wynagrodzenia są dopuszczalne. W ocenie skarżącego jest to słuszna wykładnia art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż pozwala bezrobotnemu na uzyskiwanie jakichkolwiek dochodów, czego nie sposób nazwać pracą czy zatrudnieniem. W ocenie skarżącego brak jest regulacji prawnej pozwalającej na wznawianie postępowania i pozbawianie statusu osoby bezrobotnej, w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 74 tej ustawy bezrobotny jest obowiązany zawiadomić organ zatrudnienia w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo prawa do zasiłku. Natomiast zgodnie z art. 119 ustawy bezrobotny, który podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność gospodarczą bez powiadomienia o tym powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 500 zł. Sprawca nie podlega karze jeżeli przed dniem rozpoczęcia kontroli w podmiocie kontrolowanym, obowiązek o którym mowa w art. 74 zostanie już spełniony. Z powyższego wynika, iż przepisy ustawy nie przewidują, że sankcją za niepoinformowanie urzędu pracy w terminie o podjęciu innej pracy zarobkowej jest pozbawienie statusu osoby bezrobotnej. Zatem brak było podstaw do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej, która była prawidłowa. Skarżący, w okresach kiedy świadczył usługi na podstawie umowy o dzieło spełniał warunki do przyznania mu statusu osoby bezrobotnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, bo zgodnie z tym przepisem inna praca zarobkowa to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych w wymiarze odpowiadającym świadczeniu pracy czy świadczeniu usług w sposób analogiczny do pozostawania w zatrudnieniu lub samozatrudnieniu. W niniejszej sprawie umowy o działo nie miały charakteru ciągłego i stałego, ale incydentalny, ich przedmiotem było sporządzenie jednego pisma, a charakter takich czynności nie odpowiada stosunkowi pracy. Ponadto, uzyskane wynagrodzenie z tego tytułu było nieznaczne. Umowy te niezasadnie zostały uznane za dowód wykonywania innej pracy zarobkowej. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, iż skarżący został prawidłowo pouczony o obowiązkach bezrobotnego, w tym o konieczności informowania o wykonywaniu pracy na podstawie umów cywilnoprawnych. Praca, którą wykonywał na podstawie umów zlecenia jest inną pracą zarobkową w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. skarżący oświadczył, że popiera skargę i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jednocześnie cofa wnioski dowodowe zawarte w skardze poza wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia K. W. z dnia [...] r. dołączonego do skargi. Sąd postanowieniem oddalił wniosek o przeprowadzenie tego dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a." dokonywana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. W ramach tak przeprowadzonej kontroli Sąd uznał, iż decyzja uchylająca decyzję ostateczną orzekającą o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem [...] r. i ustalająca, że skarżący status ten utracił z dniem [...] r., nie narusza prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a wynika, że Sąd uchyla decyzję w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ewentualnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołana regulacja prawna nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może podlegać uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy, Sąd dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowej w przedmiotowej sprawie jest decyzja Wojewody [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. nr [...] z dnia [...] r., wydaną po wznowieniu postępowania, uchylającą decyzję o tego organu nr [...] orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. wydaną w związku z przyznaniem jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w szczególnym trybie postępowania administracyjnego, to jest po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją, wydaną w postępowaniu zwykłym. W wyniku ponownego rozpoznania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania, odmawia uchylenia decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Z treści art. 149 § 1 K.p.a. wynika, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie Starosta K. postanowieniem z dnia [...] r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] r. nr [...] w sprawie utraty przez skarżącego statusu bezrobotnego z dniem [...] r. w związku z otrzymaniem jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu 1 marca 2016 r. skarżący zawiadomił organ zatrudnienia, iż w okresie od dnia [...] r., a więc w okresie gdy był zarejestrowany jako osoba bezrobotna, świadczył usługi na podstawie umów o dzieło. Do zawiadomienia dołączył kopie ośmiu umów o dzieło zawartych z radcą prawnym K. W.-K., na podstawie których przygotowywał pisma procesowe w sprawach dotyczących osób wymienionych w umowach o dzieło. Organ I instancji zasadnie uznał, że zawarcie przez skarżącego umów o dzieło w okresie gdy był on osobą bezrobotną, stanowi istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną i uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K. p. a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który wydał decyzję. Organ wskazał, że w dniu [...] r. gdy wydawał decyzję o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z powodu przyznania mu środków na podjęcie działalności gospodarczej nie wiedział o zawartych przez stronę umowach o dzieło; dowiedział się o tym z zawiadomienia strony z dnia 1 marca 2016 r. Starosta K. po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego uznał, że od dnia [...] r. C. W. nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną, dlatego uchylił decyzję ostateczną na podstawie której utracił status bezrobotnego od dnia [...] r. i orzekł, że skarżący przestał być osobą bezrobotną z dniem [...]. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej. Stanowisko to odpowiada normom ustawy, na podstawie których decyzja ta została wydana. Z ustawowej definicji bezrobotnego zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że ze statusu tego mogą korzystać tylko osoby pozostające poza zatrudnieniem i nie wykonujące innej pracy zarobkowej. Pociąga to za sobą istotne konsekwencje. Jakakolwiek aktywność mieszcząca się w ramach tego, co uznawane jest w ustawie za zatrudnienie lub inna pracę zarobkową skutkuje albo niemożnością zarejestrowania się w charakterze bezrobotnego, albo też stanowi przesłankę do utraty tego statusu. Jeżeli więc osoba posiadająca status osoby bezrobotnej aktywizuje się zawodowo, osiągając z tego tytułu przychód, to nie może pozostawać osobą o statusie bezrobotnego. Aktualne unormowanie różni się od rozwiązań prawnych obowiązujących w przeszłości, w myśl których podjęcie pracy nieprzynoszącej określonego poziomu dochodów nie wyłączało możliwości stosowania przepisów dotyczących bezrobotnych. Ustawa, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja nie zna pojęcia bezrobocia częściowego. Aktywność mająca na celu uzyskiwanie dochodów, mieszcząca się w zakresie pojęć zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, stanowi przesłankę do utraty statusu bezrobotnego. Przez wykonywanie innej pracy zarobkowej ustawa rozumie świadczenie wszelkich usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych (art. 2 ust. 1 pkt 11). Ustawa nie zawiera zapisów umożliwiających osobie bezrobotnej podjęcie pracy czy świadczenie usług nieprzynoszących określonego poziomu dochodów. Ponieważ skarżący świadczył usługi przynoszące mu dochody na podstawie umów o dzieło, w okresie gdy posiadał status bezrobotnego, organ zatrudnienia zasadnie uznał, iż stanowiło to wystarczającą podstawę do wznowienia postępowania w celu uchylenia decyzji ostatecznej, zgodnie z którą w okresie tym C. W. pozostawał osobą bezrobotną i wydania orzeczenia ustalającego, iż z chwilą podjęcia aktywności przynoszącej dochody skarżący status ten utracił. Podkreślić należy, że status osoby bezrobotnej jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną. Dla uzyskania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie, ale także niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Fakt zatrudnienia (zarobkowania) lub podjęcia w czasie zarejestrowania w Urzędzie Pracy jakiejkolwiek pracy zarobkowej, bez względu na wysokość wynagrodzenia, skutkuje brakiem możliwości uzyskania lub utratą statusu osoby bezrobotnej. Nie jest dopuszczalne prawnie równoległe posiadanie statusu osoby bezrobotnej i wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli zatem osoba bezrobotna aktywizuje się zawodowo, podejmując działalność zarobkową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać z zasiłku dla bezrobotnych lub innych form pomocy wypłacanych ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia. Oceniając przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe wskazać należy, że organ dokonał wystarczających ustaleń, prawidłowo zinterpretował przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i wydał decyzję po przeprowadzeniu postępowania, które nie naruszało przepisów postępowania administracyjnego w stopniu który mógłby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ wyczerpującą ustalił stan faktyczny sprawy i zakończył postępowanie wznowieniowe wydaniem decyzji odpowiadającej tym ustaleniom. Ponieważ organ dysponował dowodami pozwalającymi na ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie zachodziła potrzeba przesłuchania skarżącego (art.86 k.p.a.). Dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia, czy skarżący był przekonany, że będąc bezrobotnym może uzyskiwać dochody w wysokości nie przekraczającej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, skoro w aktach sprawy znajduje się dowód, że został pouczony o konieczności zgłaszania organowi zatrudnienia faktu podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej, w terminie 7 dni. Skarżący niewątpliwie nie zastosował się do tego pouczenia, choć była to trzecia rejestracja skarżącego w charakterze bezrobotnego i za każdym razem własnoręcznym podpisem potwierdzał, że zapoznał się z treścią pouczenia o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Z powyższego wynika, że skarżący zasady i obowiązujące w tym przedmiocie przepisy prawa znał. Należy też dodać, iż w postępowaniu administracyjnym, do których należy także postępowanie wynikające z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązuje zasada oficjalności i pisemności (art. 14 K.p.a.). Z tych względów nie mają dla niniejszej sprawy znaczenia twierdzenia skarżącego, iż wcześniej informował pracowników PUP o wykonywaniu umów o dzieło za niewielkim wynagrodzeniem i otrzymywał od nich informację, iż nie ma to znaczenia dla jego statusu osoby bezrobotnej. Dopóki skarżący nie powiadomił o tym organu oficjalnie lub nie uzyskał on innej oficjalnej informacji w tej kwestii – organ nie miał podstaw do wznowienia postępowania. Zobowiązany do tego był natomiast w momencie, gdy skarżący w dniu 1 marca 2016 r. Dodać też należy, iż wniosek skarżącego o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z przesłuchania świadka nie odpowiada zasadom postępowania przed sądami administracyjnymi w tym zakresie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.