II SA/Sz 1156/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. Nr [...]. Burmistrz odmówił Z.T. przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianej pracownicy M. J.. Decyzja została wysłana na adres wskazanego w aktach sprawy pełnomocnika strony – radcy prawnego R.M. (Kancelaria Radcy Prawnego [...]). W dniu [...] r. pełnomocnik Z.T. r. pr. R.M. wniósł do Urzędu Miejskiego w [...]. odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art.134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w sprawie organ przytoczył treść art. 129 § 2 K.p.a. wskazując, że odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Na podstawie znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, podpisanego przez R. M. Kolegium ustaliło, że decyzja Burmistrza zawierająca prawidłowe pouczenie o przysługującym środku odwoławczym, została doręczona w dniu [...] r., a zatem termin do wniesienia odwołania minął w dniu [...] r. Wobec tego odwołanie złożone w dniu [...] r., uznano za wniesione po terminie. Radca prawny R.M., działając w imieniu Z.T., zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie. W skardze pełnomocnik wskazał, że organ przyjął niewłaściwą datę doręczenia decyzji, co skutkowało niezasadnym uznaniem, że odwołanie złożono z przekroczeniem ustawowego terminu. Podniósł, że decyzja z dnia [...] r. - wbrew twierdzeniu organu - nie została doręczona jemu osobiście, lecz jego małżonce R. M, w jej miejscu pracy, tj. w Szkole Podstawowej Nr [...]. W jego ocenie doręczenie pisma osobie trzeciej poza miejscem pracy lub miejscem zamieszkania pełnomocnika nie może być uznane za skuteczne. Wyjaśnił, że małżonka pokwitowała odbiór przesyłki pozostając w błędnym przekonaniu, iż odbiera pocztę w sprawach prywatnych. Zaznaczył, iż na poświadczeniu odbioru decyzji doręczyciel nie zakreślił czy osoba obierająca przesyłkę jest dorosłym domownikiem oraz czy podjęła się oddać przesyłkę adresatowi. R. M. odebraną korespondencję wprawdzie przekazała adresatowi, ale w ten sposób, że położyła ją dnia następnego ([...] r.) z innymi listami, nie informując adresata o terminie odbioru. Zdaniem pełnomocnika powyższe okoliczności (brak wiedzy o odbiorze przesyłki przez żonę oraz terminie tego odbioru) świadczą o tym, że w rzeczywistości nie można uznać, iż doręczenie miało miejsce w dniu [...] r. W tej sytuacji – według pełnomocnika skarżącej- jako datę doręczenia należy przyjąć dzień [...] r., kiedy to faktycznie otrzymał przesyłkę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd, rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia przez Z. T, reprezentowaną przez r.pr. R.M., odwołania od decyzji odmawiającej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianej pracownicy. W sprawie bezspornym jest, że odwołanie zostało wniesione w siedzibie organu I instancji w dniu [...] r. Natomiast spór dotyczy daty doręczenia pełnomocnikowi skarżącej zakwestionowanej w odwołaniu decyzji, a w konsekwencji daty, od której rozpoczął bieg termin do wniesienia środka odwoławczego. Zgodnie z treścią art. 129 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Sposób doręczenia decyzji unormowany jest w art. 39-40 K.p.a. Stosownie do art. 39 K.p.a. doręczenia dokonuje organ administracji publicznej, który wydał decyzję, za pokwitowaniem za pośrednictwem poczty, przez swoich pracowników, lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie z art. 42 § 1 K.p.a. osobie fizycznej pisma doręcza się w jej miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jak wynika z akt sprawy decyzja organu I instancji została wysłana pełnomocnikowi skarżącej na adres jego kancelarii wskazany w toku postępowania. Przesyłka została odebrana w dniu [...] r., odbiór pokwitowała osoba o inicjałach imienia R. i nazwisku M. Poza brakiem imienia osoby, której oddano przesyłkę zawierającą decyzję, zwrotne potwierdzenie odbioru pozbawione jest adnotacji, czy korespondencję odebrał osobiście adresat, czy też inna osoba, o której mowa w art. 43 K.p.a. W zaskarżonym do Sądu rozstrzygnięciu organ przyjął, że odbiór przesyłki pokwitował radca prawny R.M., natomiast w skardze podniesiono, że przesyłkę odebrała R. M.– żona pełnomocnika. W ocenie Sądu, na przyjętą przez organ datę doręczenia przesyłki nie ma wpływu, które z małżonków pokwitowało odbiór korespondencji. Organ odwoławczy słusznie wskazał, że jako datę doręczenia należy przyjąć [...] r., co w konsekwencji oznacza, iż odwołanie w niniejszej sprawie złożono z uchybieniem ustawowego terminu. Datą doręczenia decyzji jest dzień odebrania jej osobiście przez adresata (doręczenie właściwe) bądź dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu (doręczenie zastępcze). Doręczenie pisma w sposób zastępczy (art. 43 K.p.a.) stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi, co w konsekwencji oznacza, że bez znaczenia jest data faktycznego odebrania przez adresata przesyłki przekazanej przez jedną z osób wskazanych ww. unormowaniu. Stanowisko pełnomocnika, iż jako datę doręczenia przesyłki należy uznać dzień, w którym żona przekazała ją adresatowi, tj. [...] r., nie znajduje uzasadnienia w powołanych przepisach K.p.a., regulujących kwestie doręczenia. Wyjaśnienia zawarte w skardze potwierdzają, że korespondencja organu I instancji została skuteczna doręczona, albowiem dotarła do rąk adresata, tak aby mógł się z nią zapoznać i to w terminie otwartym do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Tak więc cel doręczenia został osiągnięty, wobec czego powołanie się na doręczenie decyzji dorosłemu domownikowi w miejscu jego pracy nie może podważyć skuteczności dokonanej czynności, skoro osoba, która przesyłkę przyjęła zobowiązała się doręczyć ją adresatowi i zobowiązanie to w istocie wykonała. W tej sytuacji powołanie się przez pełnomocnika na omyłkowy odbiór korespondencji przez żonę czy niepoinformowanie przez nią o dacie odbioru nie mają żadnego wpływu na skuteczność doręczania i związanego z tym doręczeniem biegu terminu do wniesienia odwołania, gdyż organ, badając dochowanie terminu, nie bada kwestii winy. Pełnomocnik nie kwestionował skuteczności doręczenia przesyłki przed organami administracji publicznej. Problem braku szczegółowości wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru przez doręczyciela podniósł dopiero w skardze skierowanej do WSA. Brak zakreślenia na potwierdzeniu odbioru, że pismo doręczono dorosłemu domownikowi, należy ocenić jako postępowanie niewłaściwe, jednakże skarżący przyznał, że odbiór korespondencji pokwitowała jego żona, nie zaprzeczając, że była do tego uprawniona jako dorosły domownik. Z kolei pokwitowanie złożone przez dorosłego domownika na dowodzie doręczenia oznacza wolę przekazania przesyłki adresatowi, pomimo braku pisemnego oświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt II GSK 60/09, lex nr 596981). Jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, iż podjął się doręczenia przesyłki adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, lex nr 786594). Data przyjęcia przesyłki przez domownika jest równoznaczna z datą doręczenia jej adresatowi. Nie ma też – w tej sytuacji – znaczenia, iż przesyłkę tę małżonka pełnomocnika przyjęła w swoim miejscu pracy, skoro – jak wyżej wskazano – przyjęcie przesyłki przez domownika stwarza domniemanie prawidłowego jej doręczenia adresatowi. Marginalnie należy jedynie zauważyć, iż twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie są poparte żadnym dowodem. Reasumując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Podnoszone przez pełnomocnika uchybienia w istocie nie miały wpływu na wynik sprawy, skoro pełnomocnik nie kwestionuje, iż otrzymał decyzję I instancji, a wyraża jedynie subiektywne przekonanie, iż datą doręczenia powinna być data rzeczywistego dotarcia do jego rąk. Okoliczności te mogłyby mieć znaczenie przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika fakt złożenia odwołania po terminie, bez wniosku o jego przywrócenie, wobec czego uznać należało, że zaskarżone postanowienie zostało wydane prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa w nim wskazanymi. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącej, złożonemu na rozprawie, akta administracyjne nie zawierają jego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.