II SA/Sz 1168/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] ustalającą na rzecz Spółki A, lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie gazociągu średniego ciśnienia Dz. 63 PE na działkach [...]. W dniu [...] r. A. A. powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując iż przeprowadzenie procesu inwestycyjnego wywołać może nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, a także z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08), przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skutków takich nie wywołuje decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż nie podlega ona wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Na podstawie skarżonej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. To, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę poprzedzone jest warunkiem uzyskania decyzji lokalizacyjnej, nie oznacza wcale, iż utrzymana zaskarżoną decyzją w mocy, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego prowadzi samoczynnie do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Wskazane przez skarżącego niebezpieczeństwo spowodowania nieodwracalnych skutków wystąpić może dopiero w związku z wykonaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże decyzja w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu i dopiero w przypadku jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, może zostać wstrzymane jej wykonanie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej ustawy.