II SA/Sz 1173/09

Dnia 11 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka -Kuligowska Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 11 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego WSA Marzeny Iwankiewicz od rozpoznania jego sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia oddalić wniosek o wyłączenie sędziego R.S.złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę w dniu [...] r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [...] r., Nr [..] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Na rozprawie, która miała miejsce w dniu [..] r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie sędziego WSA M. I. od prowadzenia sprawy II SA/Sz 1173/09. Jak wynika z protokołu rozprawy, skarżący powyższy wniosek uzasadnił manipulowaniem przez sędziego treścią składanych wniosków i oświadczeń przez stronę a także "emocjonalnym przerywaniem" i ingerowaniem przez sędziego w treść składanych wniosków i oświadczeń przez stronę, które jest niedopuszczalne w procedurze sądowej. Jednocześnie skarżący wskazał, że art. 101 § 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powinien być rozumiany w tym sensie, że protokół rozprawy powinien odzwierciedlać treść składanych wniosków i oświadczeń przez stronę w ich dosłownym i szczegółowym brzmieniu co do treści tych wniosków, zgodnie z intencją strony co do treści składanych wniosków i oświadczeń do protokołu rozprawy. W innym wypadku będzie to tworzenie przez sędziego fałszywego stanu faktycznego w imieniu strony, co będzie świadczyło o tym, że sędzia posługuje się w swoim zachowaniu orzeczniczym omnipotencją władczą funkcjonariusza publicznego charakterystyczną dla państwa totalitarnego np. jakim był reżim komunistyczno – peerelowski do 1990 r. Takie zachowanie sędziego pozostaje w osobistej, emocjonalnej relacji do strony, ze szkodą dla strony co do treści składanych wniosków i oświadczeń w czasie rozprawy do protokołu. Takie zachowanie sędziego należy określić jako omnipotencję władczą wypływającą wprost z mentalności ukształtowanej przez peerelowską osobową korporację sędziowską za pomocą metod imponderabiliów i peerelowskiego pozytywizmu prawnego z okresu reżimu komunistyczno-peerelowskiego będących podstawą istnienia tego reżimu a po 1989 r. będących podstawą istnienia patologicznego państwa zainstalowanego przez towarzyszy i ich beneficjentów w celu zachowania i utrwalenia omnipotencji władczej funkcjonariuszy publicznych z okresu reżimu komunistyczno – peerelowskiego. Sprawy Polek i Polaków powinny być rozpatrywane przez organy publiczne i funkcjonariuszy publicznych z perspektywy zasad i prawa demokratycznego państwa prawa. W dniu 30 września 2010 r. sędzia WSA M.I. złożyła do sprawy o sygn. akt II SA/Sz 1173/09 oświadczenie, w którym wskazała, że między nią a skarżącym nie istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.), dalej P.p.s.a. Instytucję wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18–24 P.p.s.a. Przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samej ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 P.p.s.a. Stanowią one bezwzględne przesłanki wyłączenia sędziego. Artykuł 19 P.p.s.a. określa względne przesłanki wyłączenia sędziego i stanowi, że niezależnie od wymienionych w art. 18 przyczyn wyłączenia, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co jego bezstronności w danej sprawie. Z oświadczenia złożonego przez sędziego WSA M. I. w dniu 30 września 2010 r. wynika, iż między sędzią a skarżącym R.S. nie istnieje żadna okoliczność tego rodzaju, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w przedmiotowej sprawie. Skarżący, w rozpoznawanym wniosku o wyłączenie sędziego WSA, nie wskazał żadnej z ustawowych przesłanek uzasadniających wyłączenie z mocy prawa, na podstawie art. 18 ustawy. Z kolei w przedmiocie innego rodzaju przesłanek uzasadniających wyłącznie sędziego WSA M. I. od rozpoznawania sprawy, z powodu istnienia uzasadnionych wątpliwości co do Jej bezstronności zasadne jest, w kontekście okoliczności powołanych przez skarżącego, odwołanie się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OZ 616/09. W swoim orzeczeniu Sąd ten wyraził stanowisko, że w zakresie powodów wyłączenia sędziego sądu administracyjnego od udziału w postępowaniu mieści się również zachowanie danego sędziego na rozprawach, którą to przesłankę należy także uwzględniać w odniesieniu do zachowań podejmowanych w ramach poprzednio prowadzonych postępowań. W świetle powyższego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonując oceny sposobu postępowania oraz czynności podejmowanych przez sędzięgo WSA M. I. w postępowaniu w sprawie II SA/Sz 1173/09, skład orzekający nie dopatrzył się okoliczności, wyczerpujących dyspozycję art. 19 P.p.s.a. W wyniku oceny podstaw wyłączenia, wskazanych przez skarżącego należy stwierdzić, że powołane przez skarżącego powody wyłączenia nie znajdują potwierdzenia i nie mogą stanowić uzasadnionych podstaw wyłączenia sędziego WSA M. I. od udziału w postępowaniu. Dotyczy to przede wszystkim zarzutów manipulowania przez sędziego treścią składnych wniosków i oświadczeń przez stronę, a także emocjonalne przerywanie i ingerowanie przez sędziego w treść składanych wniosków i oświadczeń przez stronę do protokołu rozprawy. Wniosek o wyłączenie sędziego jest instytucją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych związków z rozpoznawaną sprawą. Instytucja ta ma zatem zagwarantować eliminowanie przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami co do bezstronności sędziego i jego obiektywizmu w rozpoznaniu określonej sprawy. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, w świetle przytoczonych przez skarżącego podstaw wyłączenia sędziego WSA M. I,, tego rodzaju wątpliwości nie występują. Skarżący nie uprawdopodobnił zatem, aby zachodziła podstawa do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy określona w art. 19 P.p.s.a. Subiektywne przekonanie skarżącego co do istnienia przyczyny wyłączenia osoby sędziego M. I., nie poparte przy tym żadnymi dowodami nie może stanowić podstawy jej wyłączenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.