II SA/Sz 1179/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 59-64 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w wyniku rozpoznania odwołania M.Ł. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. ustalającej na rzecz Spółki z o.o. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego, dojść do dojazdów, parkingu i placu manewrowego, wraz z realizacją niezbędnych przyłączy i obiektów infrastrukturalnych na terenach działek nr [...] oraz budową zjazdu z drogi gminnej uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia [...] r. Spółka z o.o. C., wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. opisanej inwestycji. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy dla planowej inwestycji. W uzasadnieniu organ podał, że w obszarze objętym wnioskiem nie obowiązywał w dniu złożenia wniosku i dotąd nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Planowane przedsięwzięcie nie służy realizacji celu publicznego, ani nie obejmuje przedsięwzięcia w obrębie terenu zamkniętego. Również mając na uwadze miejsce położenia planowanej inwestycji tj. w obszarze zwartej zabudowy miasta, nie stwierdzono potencjalnego oddziaływania inwestycji na obszary Natura 2000. W celu przygotowania projektu wykonane zostały niezbędne analizy, w tym analizy, o których mowa w przepisach art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mających odpowiednie zastosowanie na mocy przepisów art. 64 ust. 1 tej ustawy, a także analizę urbanistyczną w celu sprawdzenia, czy spełnione są warunki konieczne do ustalenia warunków zabudowy określone w przepisach art. 61 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku przeprowadzenia ww. analiz organ stwierdził, że powyższe warunki zostały spełnione. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła władająca działką sąsiednią M.Ł., podnosząc, iż nie zgadza się na wyznaczone linie zabudowy w załączniku graficznym do przedmiotowej decyzji. M.Ł. podniosła, że na działce nr [...] realizowany jest przez odwołującą się pawilon handlowy wraz z niezbędnymi przyłączami i parkingiem na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...], przy czym ustalone przez organ I instancji linie zabudowy ograniczyły w dużym stopniu koncepcję zabudowy działki. Mianowicie w załączniku graficznym do ww. decyzji wskazano linię zabudowy od strony drogi gminnej [...], które zgodnie z zapewnieniem przedstawiciela organu, miały być kontynuowane na sąsiednich działkach nr [...]. Końcowo wskazała, że wyznaczone w załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji linie zabudowy nie stanowią kontynuacji linii wyznaczonych na jej działce ([...]), co spowoduje całkowite przesłonięcie realizowanego przez nią pawilonu. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w myśl art. 61 ust. 1 ustawy o p. i. z. p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drugi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o której mowa w art. 88 ust. 1; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 61 ust. 6 ustawy o p.i. z.p. – Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym w § 1 ustawodawca szczegółowo określił jakie parametry i w jaki sposób winny być ustalone w wydawanej decyzji, są to : linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Zatem organ rozstrzygając wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy może wydać żądaną decyzję tylko wtedy, gdy inwestycja spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o p. i. z. p. W ocenie Kolegium planowana inwestycja co prawda spełnia kryteria z art. 61 ww. ustawy, jednakże w decyzji tej błędnie lub dowolnie określono parametry, o których mowa w ww. rozporządzeniu, w tym w szczególności linie zabudowy. Badana część graficzna analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu jak też załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji w aspekcie ustalonych linii zabudowy zarówno od drogi gminnej jak i od drogi krajowej, w ocenie Kolegium pozwala na stwierdzenie, że zaskarżona decyzja organu I instancji w sposób dowolny określa linie nowej zabudowy. Natomiast zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako: 1/ przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich; 2/ w przypadku niezgodności istniejącej linii zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami; 3/ jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązująca linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego; 4/ dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Tak więc zasadą wynikającą z obowiązujących przepisów jest zasada wyznaczenia linii nowej zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich tj. leżących w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji. Jako działki sąsiednie uznać należy działki zabudowane położone najbliżej nieruchomości wobec której mają być ustalone warunki zabudowy. Zasadą jest również, że wyznaczenie nowej linii zabudowy polega przede wszystkim na kontynuacji linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, w sytuacji kiedy linia zabudowy na sąsiednich działkach przebiega tworząc uskok (§ 4 pkt 3 rozporządzenia). Wprawdzie ustawodawca dopuszcza możliwość wyznaczenia linii zabudowy w sposób odmienny od zasad, o których mowa wyżej, jeżeli wynika to z analizy architektoniczno-urbanistycznej, ale ogranicza ją do przypadków, kiedy obiektywnie nie można wyznaczyć linii nowej zabudowy w sposób określony w § 4 pkt 1 – 3 rozporządzenia. Odstąpienie od tych zasad (§ 4 pkt 1 – 3) w sytuacji kiedy istnieje możliwość wyznaczenia linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich lub w sytuacji, kiedy linia ta tworzy uskok – jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego musi być podyktowana uzasadnioną koniecznością lub korzyścią i wynikać w sposób logiczny z analizy architektoniczno-urbanistycznej. Mając na uwadze powyższe Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie spełnia warunku wynikającego z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo, że istnieje możliwość ustalenia linii zabudowy na przedmiotowych działkach jako kontynuacja linii istniejących na działkach sąsiednich. Ustalone na przedmiotowych działkach Iinie zabudowy od ul. [...] nie stanowią przedłużenia linii zabudowy działek bezpośrednio sąsiadujących; od strony północnej działka nr [...] i działka od strony [...]. Powyższe oznacza, że linie zabudowy dla działek nr [...] objętych inwestycją wyznaczono nie stosując się do zasady określonej w § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia, lecz zastosowano sposób wyjątkowy, wynikający z pkt 2 rozporządzenia, tj. na podstawie przepisów odrębnych. Ponadto autor analizy w żaden sposób nie uzasadnił dlaczego odstępuje od zasady wyrażonej w § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia i linie zabudowy wyznacza sposobem wyjątkowym na podstawie przepisów odrębnych. Na opisane rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł inwestor Spółka z o.o. C. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, Spółka zarzuciła jej naruszenie przepisu § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w ten sposób, że pomimo, iż zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie tego przepisu, a mianowicie zachodzi potrzeba ustalenia nowej linii zabudowy organ II instancji uchylił prawidłową decyzję organu I instancji wskazując brak podstaw zastosowania powołanego przepisu. Dodatkowo Spółka zarzuciła naruszenie art. 107 § 1 Kpa przez niewskazanie w treści decyzji stron postępowania oraz art. 109 § 1 Kpa przez niedoręczenie Spółce skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Organ podał, iż nie znalazł w treści sporządzonej analizy uzasadnienia zastosowania § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia do wyznaczenia innej linii zabudowy, w sprawie zastosowano § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, czyli linie zabudowy ustalono na podstawie przepisów odrębnych, mimo, że istniała możliwość jej ustalenia poprzez przedłużenie linii już ustalonej na działce sąsiedniej. Natomiast zarzut o nie doręczeniu decyzji jest bezpodstawny, ponieważ zaskarżona decyzja została Spółce doręczona czego dowodem jest zwrotne poświadczenie odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. uchylająca decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] ustalająca na rzecz Spółki z o.o. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego, dojść, dojazdów, parkingu i placu manewrowego, wraz z realizacją niezbędnych przyłączy i obiektów infrastrukturalnych na terenach działek nr [...] oraz budowa zjazdu z drogi gminnej oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 2 K.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza tego przepisu. Przyczyną wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej było dostrzeżone naruszenie przepisów określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz w przepisach art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ww. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uzupełnieniem regulacji ustawowej są przepisy rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania: 1/ linii zabudowy; 2/ wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3/ szerokości elewacji frontowej; 4/ wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5/ geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Przepisy tego rozporządzenia wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zatem decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 oraz przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Narusza bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa, decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, które co prawda spełnia kryteria z art. 61 ustawy, ale w której błędnie lub dowolnie określono parametry, o których mowa w ww. rozporządzeniu. Zdaniem Sądu, prawidłowo Kolegium dostrzegło, że sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria odnośnie tzw. zasad dobrego sąsiedztwa, ma dostęp do drogi publicznej. Jednakże decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego narusza przepisy rozporządzenia, gdyż w sposób wadliwy i dowolny określa parametry obowiązujące dla planowanej inwestycji. Przepis § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 . Zasadą wyrażoną w opisanym przepisie jest zasada wyznaczenia linii nowej zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich tj. leżących w najbliższym sąsiedztwie zamierzonej inwestycji. Wykładnia językowa sformułowania zwrotu "przedłużeniem" prowadzi wprost do wniosku, że chodzi o kontynuację istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Logicznym jest, że kontynuowanie czegoś, to robienie tego dalej – bez przerwy. Zatem jako działki sąsiednie należy uznać działki zabudowane położone najbliżej nieruchomości, wobec, której mają być ustalone warunki zabudowy. Zasadą jest także wyznaczenie nowej linii zabudowy jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, w sytuacji kiedy linia zabudowy na sąsiednich działkach przebiega tworząc uskok (§ 4 pkt 3 rozporządzenia). Ustawodawca dopuszcza wprawdzie możliwość wyznaczenia linii zabudowy w sposób odmienny od zasad, o których mowa wyżej, jeżeli wynika to z analizy architektoniczno-urbanistycznej, ale zdaniem Sądu ogranicza ją do przypadków, kiedy obiektywnie nie można wyznaczyć linii nowej zabudowy w sposób określony w § 4 pkt 1 do 3. Dopuszczalne jest także wyznaczenie linii zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, w sposób odmienny od zasad wyrażonych w § 4 pkt 1 – 3, ale odstąpienie od tych zasad, w sytuacji kiedy istnieje możliwość wyznaczenia linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich lub w sytuacji, kiedy linia ta tworzy uskok – jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, musi być podyktowana uzasadnioną koniecznością lub korzyścią i wynikać w sposób logiczny z analizy architektoniczno-urbanistycznej. Odmienna interpretacja tego przepisu, skutkowała by przyjęciem, iż przepis o obowiązującej linii zabudowy dla nowej inwestycji w obszarze, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie ma praktycznego zastosowania, gdyż linie tę organ zawsze może wyznaczyć dowolnie. Stanowisko to potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2007 r., II OSK 1597/06, w którym Sąd ten orzekł, iż przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) stanowi zasadę, od której wyjątkowo tylko można stosować sposób wyznaczania linii zabudowy wskazany w § 4 ust. 4 rozporządzenia. Jeżeli istnieje możliwość ustalenia linii zabudowy na działce, której dotyczy zamierzenie inwestycyjne to zbędne jest poszukiwanie innego sposobu wyznaczenia tej linii. Warunku tego nie spełnia decyzja organu I instancji, uchylona z tego właśnie powodu przez organ odwoławczy. Linię zabudowy wyznacza ona od ul. [...], przy czym nie stanowi ona kontynuacji linii istniejących na działkach sąsiednich. Nie jest dla Sądu jasne dlaczego w analizie architektoniczno-urbanistycznej wyznaczono w ten sposób linię zabudowy, w sytuacji kiedy istnieje możliwość kontynuacji linii istniejących na działkach sąsiednich. Co więcej architekt sporządzający analizę w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego odstępuje od zasad wyrażonych przepisem § 4 ust. 1 rozporządzenia i linię zabudowy wyznacza w sposób wyjątkowy wynikający z pkt 2 rozporządzenia, tj. na podstawie odrębnych przepisów. Jak już wyżej wskazano dopuszczenie wyjątku od ustalonych w przepisach § 4 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 26 sierpnia 2003 r., zasad kształtowania linii nowej zabudowy wymaga szczegółowego uzasadnienia w ustaleniach analizy. Z uzasadnienia tego powinno wynikać, czy i dlaczego odstąpienie od ogólnych zasad kształtowania linii nowej zabudowy służy realizacji założenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie wyznaczonym przez przepis w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego poddane kontroli w niniejszym postępowaniu nie narusza przepisów prawa. Odnośnie zarzutów skarżącej Spółki dotyczących braku oznaczenia stron w kwestionowanej decyzji oraz niedoręczenia tej decyzji, wskazać należy, iż zarzuty te pozbawione są podstaw prawnych. Jak wynika z treści sentencji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, strony zostały w niej oznaczone, a ze zwrotnego potwierdzenia załączonego do akt administracyjnych wynika, że kwestionowana decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu [...]. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.