II SA/Sz 1181/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka - Kleczaj po rozpatrzeniu w dniu 18 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. C., A. K., P. G., A. G., T. G., M. K., T. K., A. P., G. S. i T. S. oraz J. N. - reprezentowani przez pełnomocnika adwokata Ł. J. - wnieśli, w jednym piśmie z dnia 3 października 2017 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce z o.o. [...] w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] Jednocześnie w treści skargi zawarty został wniosek o uznanie M. W. za uczestnika postępowania oraz wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków w postaci wybudowania stacji bazowej. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1181/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę M. C., A. K., P. G., A. G., T. G., M. K., T. K., A. P., G. S. i T. S., bowiem wpis od skargi został uiszczony wyłącznie przez skarżącego J. N. i tej tylko skardze został nadany bieg. Z kolei, postanowieniem z dnia 30 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1181/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił dopuszczenia M. W. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał na trudności w rozebraniu stacji bazowej oraz nieodwracalny w skutkach wpływ promieniowania stacji bazowej na zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Zdaniem J. N., realizacja planowanej inwestycji w granicy z jego nieruchomością grozi wyrządzeniem znacznych szkód na jego terenie, polegających na narażeniu na uciążliwości związane z prowadzonymi pracami budowlanymi, a w dalszej perspektywie na spadek wartości nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu tego wynika zatem, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek w nim zawartych, natomiast sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por.: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Do wykazania, że zachodzi wspomniane niebezpieczeństwo nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Należy bowiem zauważyć, że argumentacja skarżącego przedstawiona na poparcie przedmiotowego wniosku w istocie ogranicza się do ogólnych twierdzeń dotyczących wpływu promieniowania stacji bazowej na zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości, a także szkód, jakie – zdaniem skarżącego – mogą wystąpić w związku z powstaniem spornej stacji bazowej. Twierdzenia te nie zostały jednak poparte konkretnymi argumentami dotyczącymi konkretnych nieruchomości ani też w żaden sposób udokumentowane i tym samym nie uprawdopodabniają wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków. Nie można również przyjąć, że już sam charakter spornej decyzji wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami. Jak bowiem zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 651/15 wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem fatycznym, które można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora. Odnosząc się do podniesionej we wniosku kwestii obniżenia wartości nieruchomości skarżącego wskazać należy, że okoliczność ta może stanowić jedynie ewentualną podstawę roszczeń w postępowaniu cywilnym o odszkodowanie z tego tytułu, nie jest natomiast podstawą do wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż nie odnosi się do przesłanek określonych w cytowanym wyżej przepisie. Ponadto wnioskodawca nie podał, o jaką kwotę ewentualnie zmniejszy się wartość jego nieruchomości, co tym samym uniemożliwia ocenę powołanej argumentacji pod kątem użytego w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia znacznej szkody. Dodatkowo wyjaśnić należy, że to inwestor realizując inwestycję na mocy ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę podejmuje ryzyko, że w razie wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego, zobowiązany będzie do wykonania nakazów organów nadzoru budowlanego mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nawet do wykonania rozbiórki. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać mogą tylko obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą spowodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.