II SA/Sz 1183/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2009r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia niniejszego wyroku. P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego postanawia I. odrzuca skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata J. C. kwotę [...] złotych stanowiącą wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług za zastępstwo prawne udzielone H. S. na zasadzie prawa pomocy. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. nr [...]umarzające postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], będącego własnością J. S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o nieprzejęciu na rzecz Skarbu Państwa wyżej wskazanego samochodu osobowego. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania J. S., decyzją z dnia [...]r. nr [...]utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. H. S. i J. S. pismem z dnia [...]r. zaskarżyli powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga H. S. podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony obiektywnego porządku prawnego. Skarżącego H. S. na gruncie niniejszej sprawy zaliczyć należy do pierwszej kategorii podmiotów, tj. tych, których legitymacja do wniesienia skargi jest zależna od posiadania w sprawie interesu prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Istotą interesu prawnego jest zatem jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W niniejszej sprawie poddane kontroli sądowej rozstrzygnięcie wydane zostało, na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów, w toku toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie nieprzejęcia na rzecz Skarbu Państwa opisanego wyżej samochodu osobowego. Stroną tego postępowania i adresatem zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był J. S., będący właścicielem samochodu osobowego, którego dotyczyła kwestionowana decyzja. Kluczowe dla sprawy pozostało zatem ustalenie, czy skarżący H. S. był również stroną postępowania, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie. Jak już wcześniej wskazano, aby mieć przymiot strony, należy wykazać interes prawny w danym postępowaniu lub w żądaniu dokonania czynności przez organ. Pojęcie zaś interesu prawnego ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. W zaistniałym na gruncie niniejszej sprawy stanie faktycznym aktami normatywnymi, czyli prawem materialnym regulującym kwestię przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu są: ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002 r. Nr 134, poz. 1133 ze zm.). W oparciu o treść powołanych przepisów stwierdzić należy, że stroną postępowania administracyjnego w sprawie przejęcia (nieprzejęcia) na rzecz Skarbu Państwa pojazdu (samochodu osobowego) jest wyłącznie właściciel pojazdu (samochodu osobowego). Nie posiada natomiast interesu prawnego w takim postępowaniu, a tym samym nie posiada przymiotu strony, jednostka, która nie może wykazać się tytułem prawnym do przedmiotowego pojazdu (samochodu osobowego). Z faktu bycia krewnym osoby posiadającej taki tytuł prawny nie wynika interes prawny statuujący przymiot strony. Zasadnie zatem organy obu instancji nie uznały H. S. - niebędącego właścicielem rzeczonego samochodu osobowego - jako strony prowadzonego postępowania. Stanowisko organów potwierdza w tym zakresie fakt niedoręczenia H. S. rozstrzygnięcia w sprawie. Rekapitulując powyższe rozważania, w sprawie zachodzi konieczność odrzucenia skargi H. S. z uwagi na brak po jego stronie interesu prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 728/08, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, orzekł jak w sentencji postanowienia. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 205 tej samej ustawy. U Z A S A D N I E N I E W dniu [...] r. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego zostały przekazane akta sprawy dotyczące nieodebranego i zabezpieczonego w dniu [...]r., na parkingu strzeżonym w Zakładzie Mechaniki Pojazdowej J. P., samochodu osobowego marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], będącego własnością J. S. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]wszczął postępowanie w sprawie przejęcia należącego do J. S. samochodu osobowego na rzecz Skarbu Państwa, a następnie - na podstawie art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym j.t. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) w związku z art. 181 k.c., w dniu [...]r. wydał decyzję nr [...], w której orzekł o przejęciu wymienionego wyżej samochodu na rzecz Skarbu Państwa. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowy pojazd został przejęty na rzecz Skarbu Państwa, gdyż strona nie przedstawiła dowodu na opłacenie obowiązkowego ubezpieczenia OC samochodu i nie wyraziła chęci jego odebrania po uprzednim uiszczeniu kosztów związanych z jego usunięciem. Od decyzji tej J. S. odwołał się wnosząc o jej uchylenie w całości, kwestionując zasady przejęcia pojazdu. Wskazał, że w sprawie nie można stosować ustawy - Prawo o ruchu drogowym, gdyż samochód został usunięty z terenu prywatnego, a nie z drogi publicznej. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art.138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdu (Dz. U. Nr 134, poz. 1133), uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zgodnie z dyspozycją § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdu, podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu powiadamia o tym niezwłocznie właściciela pojazdu w przypadku usunięcia pojazdu w trybie określonym art. 130a ust. 1-3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z akt sprawy nie wynika by takie powiadomienie było właścicielowi doręczone - brak jest potwierdzenia odbioru powiadomienia z dnia [...] r. Nr [...]. Pomimo monitowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego organu (pismo z [...]r.), który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, [...], nie dołączono do akt sprawy tak ważnego dowodu jak zwrotne potwierdzenie odbioru powiadomienia właściciela samochodu o jego usunięciu. Powyższa decyzja została zaskarżona przez J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w toku ponownego rozpoznawania sprawy ustalił, że przedmiotowy samochód został usunięty nie z drogi publicznej, lecz z prywatnej posesji. W związku z powyższym uznał, że nie jest organem właściwym do orzeczenia o przejęciu przedmiotowego pojazdu i postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]umorzył postępowanie w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego marki [...]o numerze rejestracyjnym [...]. W wyniku rozpoznania zażalenia J. S. od wyżej wymienionego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego, kolejną decyzją, z dnia [...]r. nr [...]orzekł o nieprzejęciu na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego marki [...]o numerze rejestracyjnym [...]będącego własnością J. S. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. Pismem z dnia [...]r. J. S. i H. S. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze wniesiono o stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania polegającego na wykonaniu wadliwych decyzji w trybie egzekucji oraz zwolnienie spod egzekucji zajętego samochodu osobowego, zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za utracone korzyści wraz z przywróceniem stanu poprzedniego, stwierdzenie popełnienia przestępstwa przeciwko dokumentom oraz stwierdzenie przewlekłości postępowania i naruszenie prawa własności oraz zabezpieczenie przeprowadzenia egzekucji z wynagrodzenia za pracę komornika i zasądzenie na rzecz skarżących kwoty [...]zł wraz z odsetkami. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazał, że zasadniczy wpływ na utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji miała okoliczność usunięcia przedmiotowego samochodu osobowego z prywatnego terenu. Odnosząc się do wniosków skarżących organ odwoławczy stwierdził, że zagadnienia związane z ewentualnym faktem popełnienia przestępstwa oraz kwestie odszkodowawcze nie mogą być przedmiotem rozpoznania w toku postępowania administracyjnego, a jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Natomiast rozpatrywanie sprawy opłat i kosztów związanych z prowadzeniem postępowania w przedmiocie przejęcia samochodu, jest na obecnym etapie postępowania bezprzedmiotowe, bowiem organy nie roszczą żadnych żądań w tym zakresie od skarżących. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z tym żądanie skarżących zwolnienia samochodu spod egzekucji oraz stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania polegającego na wykonaniu wadliwych decyzji w trybie egzekucji nie znajdują uzasadnienia. Co do zarzutu przewlekłości postępowania, organ odwoławczy podkreślił, że zaistniałe w sprawie okoliczności, tj. dwukrotne uchylenie rozstrzygnięć organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, spowodowały taki ich czasookres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyniku rozpoznania sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego, wyrokiem z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 965/07 uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd zauważył, że skoro organ odwoławczy wykazał, że w aktach sprawy brak jest jedynie jednego dokumentu pochodzącego od organu, który wydał dyspozycję usunięcia samochodu – [...], a mianowicie dowodu doręczenia powiadomienia właścicielowi samochodu osobowego o jego usunięciu, tym samym nie ulega wątpliwości, iż uzupełnienie postępowania dowodowego poprzez uzyskanie tego dokumentu i do tego od znanego Dyrektorowi Izby Skarbowej organu, mieści się w granicach określonych wart. 136 kpa, a więc organ odwoławczy mógł takie postępowanie dowodowe przeprowadzić we własnym zakresie i nie było podstaw do zastosowania art.138 § 2 Kpa. W swoich wytycznych skierowanych do organu Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej winien ocenić w pierwszej kolejności, czy istniały podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przejęcia przyczepki na rzecz Skarbu Państwa, a następnie, czy postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji i ewentualnie uzupełnione przez organ II instancji, pozwoli ocenić, czy usunięcie pojazdu z drogi nastąpiło w trybie art.130a ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, a tym samym czy istnieją podstawy do przejęcia samochodu na podstawie wyżej wskazanego przepisu i w konsekwencji podjąć decyzję w oparciu o art.138 Kpa. Postanowieniem z dnia 23 września 2009 r. Sąd odrzucił skargę H. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego, stanowiącego własność J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...]zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż te, które zostały w niej podniesione. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. nr [...], zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jednocześnie ocena wspomnianego zagadnienia, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Konkludując, zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 kpa i zawieszenie postępowania administracyjnego możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a wynikiem innego postępowania i zajęciem stanowiska przez inny organ administracji publicznej lub sąd. Z akt sprawy i przedłożonych dokumentów oraz z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że w sprawie w przedmiocie przejęcia samochodu osobowego marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], będącego własnością J. S., zostało wydanych kolejno [...]aktów administracyjnych zewnętrznych. Dwukrotnie, decyzją z dnia [...]r. oraz postanowieniem z dnia [...]r., Dyrektor Izby Skarbowej uchylał rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W odniesieniu do decyzji J. S. wniósł skargę do Sądu. W dniu [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, w której orzeczono o nieprzejęciu na rzecz Skarbu Państwa samochodu osobowego marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], będącego własnością J. S. Również ta decyzja stała się przedmiotem skargi do Sądu. W dniu 13 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 965/07 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności zauważyć należy, że wniesienie przez J. S. skargi na decyzję kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. i jednoczesne dalsze działania organów w sprawie spowodowały równoległe prowadzenie postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego w tej samej sprawie, gdyż, z jednej strony, skutkiem wydania decyzji było nałożenie na organ pierwszej instancji obowiązku przeprowadzenia ponownego postępowania, z drugiej zaś strony wniesienie skargi na przedmiotową decyzję do Sądu doprowadziło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego celem dokonania jej kontroli pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji takiego stanu rzeczy, organ pierwszej instancji ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w przedmiocie przejęcia należącego do J. S. samochodu osobowego, gdy tymczasem Sąd prawomocnym wyrokiem uwzględnił skargę i uchylił decyzję organu drugiej instancji uznając, że nie było podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie Sądu, wobec zaskarżenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. i tym samym zawiśnięcia sprawy przed Sądem, zasadnym było wstrzymanie się przez organ I instancji od prowadzenia dalszych czynności i rozważenie konieczności zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozpoznania skargi i wydania prawomocnego orzeczenia sądowego. Należało to uczynić niezwłocznie po powzięciu wiadomości o złożeniu przez J. S. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. Takie postępowanie zapobiegłoby powstaniu w sprawie sytuacji, w której po uwzględnieniu przez Sąd skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. w obrocie prawnym funkcjonowały dwa orzeczenia organu I instancji (decyzja z dnia [...]r., nr [...]wraz z nierozpoznanym odwołaniem oraz późniejsza decyzja z dnia [...]r., nr [...]utrzymana w mocy przez organ II instancji). Za uchyleniem będących przedmiotem obecnego rozpoznania przez Sąd orzeczeń przemawia również potrzeba stworzenia możliwości wykonania przez Dyrektora Izby Skarbowej wytycznych wynikających z wyroku z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/S z 965107. Należy bowiem zauważyć, że skład orzekający w niniejszej sprawie jest związany tym wyrokiem, zgodnie z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl postanowień którego, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony, organy państwowe ale i sąd, który je wydał. Związanie prawomocnym orzeczeniem sądu, o jakim mowa w art. 170 w/w ustawy, dotyczy każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy, jednakże przy nie zmienionym jej stanie faktycznym i prawnym. Rzeczą organu ponownie rozpatrującego sprawę będzie zatem rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem konsekwencji jakie płyną dla niej z wyroku Trybunału. Ponownie rozpatrując sprawę Dyrektor Izby Skarbowej zobowiązany będzie podjąć działania zgodnie ze wskazówkami Sądu wyrażonymi w wyroku z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 965/07, zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mając równocześnie na względzie aktualny stan prawny regulujący zagadnienie usuwania pojazdów i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06 (OTK-A 2008/5/76). Ustosunkowując się do zawartych w skardze J. S. żądań natury odszkodowawczej należy wyjaśnić, że rozpoznanie tego rodzaju roszczeń nie podlega kognicji sądownictwa administracyjnego, lecz należy do sądów powszechnych. Odnośnie wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, wobec nieskonkretyzowania podstawy faktycznej żądania i jego wysokości, orzeczenie w tym zakresie nie mogło być merytorycznie rozpatrzone. Natomiast w kwestii żądania skarżącego dotyczącego jednoczesnego stwierdzenia przez Sąd bezczynności i przewlekłości postępowania organów administracji, należy zauważyć, że wobec ostatecznego podjęcia w sprawie zaskarżonych rozstrzygnięć, rozpoznawanie skargi pod kątem bezczynności organów stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.