II SA/Sz 1186/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Barbara Gebel, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E. A., M. A., T. A., J. A., B. S., J. K., G. K., W. K., E. K., Z. N., D. Z., W. Z., S. W., A. S., S. S., W. S., R. K., A. M., M. K., A. K., Stowarzyszenia A. i Stowarzyszenia B. na uchwałę Rady Gminy Karnice z dnia 22 lipca 2014 r. Nr XXXIV/330/2014 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Karnice pn. "Karnice Nowe" p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Rada Gminy w dniu 22 lipca 2014 r. podjęła uchwałę Nr XXXIV/330/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy pn. " ". E. A., M.A., T. A., J.A., B. S., J. K., G. K., W. K., E. K., Z. N., D. Z., W. Z., S. W., A. S., S. S., W. S., R. K., A. M., M. K., A. K., K. K., A. R., Stowarzyszenie ", Stowarzyszenie, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 15 września 2014 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, poprzez stwierdzenie nieważności ww. uchwały w całości ewentualnie jej uchylenie i powtórzenie procedury planistycznej z uwzględnieniem udziału czynnika społecznego i dyskusji publicznej na poszczególnych etapach związanych z uchwaleniem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego lokalizacji na terenie gminy fermy wiatraków. Wskazali, że wprowadzenie do planu miejscowego kwestionowanych przez nich zapisów ingeruje w przysługujące im prawo własności, przy czym realizacja kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego w nieodwracalny sposób zmieni warunki krajobrazowe i przyrodnicze terenu, będzie miała negatywny wpływ na ich zdrowie i życie, jak również spowoduje spadek wartości nieruchomości położonych zarówno w obszarze objętym planem, jak i w strefie oddziaływania inwestycji. Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. W dniu 14 listopada 2014 r. E. A., M. A., T. A., J. A., B. S., J. K., G. K., W. K., E. K., Z. N., D. Z., W. Z., S. W., A.S., S. S., W. S., R. K., A. M., M. K., A. K., K.K., A. R., Stowarzyszenie "" z siedzibą, Stowarzyszenie wnieśli, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na uchwałę Rady Gminy Nr XXXIV/330/2014. Powołanemu aktowi skarżący zarzucili, że przy jego uchwalaniu doszło do naruszenia zasad sporządzania zmiany studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkujących nieważnością uchwały tj. przepisów art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5 i 7, art. 7, art. 11 pkt 10 i art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię, polegającą na: - nieuwzględnieniu w procedurze planistycznej zasady zrównoważonego rozwoju, warunków ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, prawa własności, udziału czynnika społecznego, - niezorganizowanie dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie zmiany studium i projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - nieujawnienie wszystkich istotnych okoliczności, które winny zostać rozważone przez organy w procedurze planistycznej. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości ewentualnie stwierdzenie nieważności jej Rozdziału 3 (§ 10 – 23) bądź też uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając interes prawny w złożeniu skargi, skarżący podnieśli, że w większości są właścicielami bądź współwłaścicielami nieruchomości położonych bądź to w strefie objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź też znajdujących się poza nią, ale na terenie oddziaływania inwestycji. Jedynie R. K. i W. S. dzierżawią grunty położone na obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, prowadząc na nich programy rolnośrodowiskowe, których realizację uniemożliwi, bądź znacznie utrudni budowa fermy wiatraków. Jak wynika z dodatkowych wyjaśnień zawartych w piśmie pełnomocnika skarżących z dnia 18 grudnia 2014 r., W.S. jest także współwłaścicielem działki numer [...], położonej w miejscowości, gmina . Zdaniem skarżących, ich interes prawny wyraża się w tym, że realizacja kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego w nieodwracalny sposób zmieni warunki krajobrazowe i przyrodnicze terenu, będzie miała negatywny wpływ na zdrowie i życie mieszkańców , jak również spowoduje ograniczenia w korzystaniu i zbywaniu nieruchomości położonych zarówno w obszarze objętym planem, jak i w strefie oddziaływania inwestycji. Interes prawny Stowarzyszeń N. N. z siedzibą w i Społeczności C. z siedzibą wyraża się w realizacji celów statutowych tych organizacji w postaci ochrony ekologii w oparciu o zasadę zrównoważonego rozwoju, ochrony zwierząt oraz dziedzictwa przyrodniczego, ochrony i promocji zdrowia, wspierania wszechstronnego zrównoważonego rozwoju społecznego, kulturalnego i gospodarczego m.in. wsi, wspierania demokracji i budowania społeczeństwa obywatelskiego w środowisku lokalnym czego wyrazem są przepisy art. 1 ust. 1 lit. b i ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podnieśli, że zostali pominięci w procedurze uchwalania zmiany studium oraz planu, co spowodowało brak możliwości przedyskutowania podczas publicznej debaty i niewzięcie pod uwagę istotnych aspektów związanych z budową fermy wiatraków. Ich zdaniem, nie doszło do dyskusji publicznej nad projektami zmiany studium i planu zagospodarowania. Mieszkańcy gminy nie mieli świadomości tematyki toczących się prac planistycznych. Obwieszczenia o udostępnieniu do wglądu projektów dokumentów planistycznych wskazywały, że dotyczą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy pn. Nowe. Określały termin ich wyłożenia do publicznego wglądu i termin składania uwag ale błędem był brak zamieszczenia w ogłoszeniach i obwieszczeniach informacji odnośnie planowanego przeznaczenia gruntów pod budowę elektrowni wiatrowych. Wymieniona wyżej nazwa stanowiła dezinformację a nie informację co skutkowało nieuczestniczeniem zainteresowanych podmiotów w procedurze planistycznej. Formalne uczynienie zadość obowiązkom ustawowym nie może świadczyć o faktycznym wywiązaniu się wójta z obowiązku zorganizowania dyskusji publicznej nad projektami dokumentów planistycznych. W ocenie skarżących do dyskusji nie doszło a jedyna uwaga wniesiona przez B. S. w reakcji na obwieszczenie o przystąpieniu do zmiany studium została zignorowana – choć wójt winien wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie tych uwag czym naruszył zasady sporządzania zmiany studium. Wspólnota samorządowa nie została poinformowana o toczących się pracach w przedmiocie lokalizacji fermy wiatrowej na terenie gminy. W związku z tym nie zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla rozwiązań przyjętych w studium i planie. To doprowadziło do przyjęcia niezgodnego z prawdą stanowiska, że budowa turbin wiatrowych w bliskim sąsiedztwie gospodarstw mieszkańców nie będzie miała wpływu na ich zdrowie. Tymczasem nie udowodniono braku szkodliwego działania ferm wiatrowych na zdrowie ludzkie. Skarżący powołali się na publikację pt. "Elektrownie wiatrowe a zdrowie" autorstwa M. P. – D., A. J.,. M. G., A. K., R. J.,. B.T. Skarżący wskazali na szereg dolegliwości związanych z negatywnym wpływem elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzkie. Zaznaczyli, że Departament Zdrowia Publicznego Ministerstwa Zdrowia (pismo z dnia 27 lutego 2012 r.) zaleca lokalizowanie elektrowni wiatrowych w odległości od [...] od domów ludzi. Z kolei w wytycznych Zarządu Województwa zaleca się lokalizację wiatraków w odległości nie mniejszej niż [...] m od gospodarstw domowych. Powyższe nie zostało uwzględnione w procedurze planistycznej bowiem zezwala się na lokalizację wiatraków w odległości [...] m od gospodarstw. Zarówno w prognozie oddziaływania na środowisko jak i w studium nie uwzględniono, że tereny przylegające do strefy objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uczestniczą w programie rolnośrodowiskowym warunkującym występowanie na tym obszarze kluczowych gatunków ptaków objętych ścisłą ochroną. Zdaniem skarżących, plan nie spełnia jednego z podstawowych zadań bowiem nie zapewnia równowagi w korzystaniu z przysługującego mieszkańcom prawa własności (Skarżąca E. A. planowała rozbudowę należącej do niej nieruchomości, a uchwała wprowadza szereg ograniczeń – teren [...] będzie miał przeznaczenie rolnicze z zakazem lokalizacji zabudowy). Skarżący podnieśli, że założenie przyjęte w studium i w prognozie o braku wpływu lokalizacji wiatrowych na spadek wartości nieruchomości nie jest uzasadnione. Z uwagi na ryzyko utraty zdrowia, hałas, zniszczony krajobraz trudniej będzie znaleźć nabywcę. Nastąpi degradacja ekonomiczna ludności zamieszkującej tereny w pobliżu elektrowni wiatrowych. Wójt Gminy , wniósł o oddalenie skargi. W ocenie organu, procedura upublicznienia projektu planu wraz z prognozą oraz informacją o możliwości zgłaszania wniosków i uwag została przeprowadzona zgodnie z wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie analizy przeprowadzonej w Prognozie oddziaływania ustaleń planu na środowisko nie wykazano negatywnego wpływu planowanej inwestycji na zdrowie ludzi. Projekt planu miejscowego został pozytywnie zaopiniowany m.in. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego . Zdaniem organu, kwestia zmniejszenia wartości nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie zespołu elektrowni wiatrowych nie znajdują uzasadnienia w stanie rzeczywistym oraz literaturze. Tereny działek, o których mowa w skardze są użytkowane rolniczo (pola uprawne) i w trakcie procedury planistycznej nikt z właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym nie wnosił o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, dlatego ustalenia planu miejscowego zachowują dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu. Przedłożone opracowania naukowe dotyczące odległości farm wiatrowych od zabudowań, nie mają charakteru normatywnego i jako prace stricte naukowe mogą podlegać ocenie pod kątem wiarygodności ich wniosków końcowych jedynie przez innych naukowców, przy czym z racji fluktuacji poglądów w tym zakresie i braku powszechnego ich przyjmowania, nie mogą one stanowić podstaw tworzenia prawa miejscowego. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r. skarżący podnieśli, że postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] nie uwzględniono warunków przedmiotowego przedsięwzięcia z uwagi na to, że jego realizacja zagraża awifaunie okolicznych terenów wykorzystujących je zarówno jako miejsca żerowiskowe jak i miejsca odpoczynku w tym w szczególności gatunków Dyrektywy Ptasiej związanych ze środowiskiem wodno – błotnym, czy też ekosystemami łąkowymi i leśnymi. Podkreślili, że w Uchwale nr XLV/530/10 Sejmiku Województwa z dnia 19 października 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany Planu zagospodarowania przestrzennego województwa zalecono odległość elektrowni wiatrowych od budynków zabudowy mieszkalnej co najmniej [..]m. Na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżących, poparł skargę i wyjaśnił, że wprawdzie w skardze zawarto wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, jednak chodzi w szczególności o § 11 uchwały. Dodał, że W. S. jest współwłaścicielem działki nr w miejscowości. Pełnomocnik organu, wniósł o oddalenie skargi i podniósł, że dwóch skarżących tj. R. K. i W. S. jako dzierżawcy gruntu nie posiadają przymiotu strony i nie są uprawnieni do wniesienia skargi. Podkreślił, że skarga właścicieli nie precyzuje naruszenia interesu indywidualnego i aktualnego, a ma charakter actio popularis. Postanowieniami z dnia 22 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę K. K. z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi oraz umorzył postępowanie wywołane skargą A. R., z uwagi na jej cofnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), obejmuje akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach w zakresu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięciu naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wymogi formalne do wniesienia skargi zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wystosowanym do gminnego prawodawcy, przez skarżących. Następnie, w przepisanym do tego terminie, skarga została wniesiona do Sądu. Przedmiot sprawy dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podjęcie tego rodzaju uchwały jest przejawem władczego działania organu uchwałodawczego gminy, stanowiącego podstawę planowania przestrzennego na terenie gminy, nie budzi więc wątpliwości, że mamy do czynienia ze sprawą z zakresu administracji publicznej. Przesądziwszy kwestie dopuszczalności skargi należało przystąpić do meritum i w pierwszej kolejności rozstrzygnąć kwestię legitymacji skargowej poszczególnych skarżących. Regulacja przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, oprócz wymagań natury proceduralnej (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), które – co już wyżej stwierdzono - zostały w niniejszej sprawie zachowane, uzależnia skuteczność wniesionej skargi od wykazania legitymacji skargowej, która opiera się na naruszeniu zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Analizując pojęcie "interesu prawnego" na gruncie orzecznictwa oraz doktryny stwierdzić należy, że legitymację do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi zaistniałe naruszenie własnego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, wynikającego z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Pojęcie interesu prawnego odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego, wynikających z norm prawa a zaskarżonym aktem. Interes prawny, rozumiany jako uprawnienia i obowiązki prawne, musi wynikać z normy prawa materialnego, która kształtuje sytuację prawną strony skarżącej. Interes ten musi być bezpośredni, konkretny i realny a nadto, rozumiany jako obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Natomiast nie stanowi podstawy do wniesienia skargi samo zagrożenie naruszeniem praw chronionych. W myśl art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym skargę do sądu administracyjnego można wnieść w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Wobec powyższego warunkiem uwzględnienia skargi wniesionej przez E.A., M. A., T. A., J. A., B. S., J. K., G. K., W. K., E. K., Z. N.D. Z., W. Z., S. W., A.S., S.S., W. S., R. K., A. M., M. K., A. K., Stowarzyszenie "" z siedzibą w , Stowarzyszenie "i, jest wykazanie, że uchwałą Rady Gminy z dnia 22 lipca 2014 r. został naruszony interes prawny lub uprawnienie tych skarżących, z jednoczesnym istotnym naruszeniem porządku prawnego. Naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, jak już zaznaczono powyżej, musi mieć charakter konkretny, własny (bezpośredni), realny i aktualny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Dopiero stwierdzenie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niewykazanie zaś takiego naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia prowadzi do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, opubl. w Lex nr 81964). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest norma prawa materialnego. Naruszenie interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 205/09, sygn. akt II OSK 1981/09 - dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest przy tym wystarczające wykazanie potencjalnego naruszenia interesu prawnego. Konieczne jest wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony własny, indywidualny i konkretny interes albo uprawnienie skarżącego oraz wykazanie, że skarżona uchwała powoduje ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa i to aktualnie, a nie w przyszłości. Ponadto przedmiotowe naruszenie odnosić się powinno do prawnie chronionego interesu lub uprawnienia skarżącego, a nie interesów innych osób. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest skargą powszechną. Można ją wnieść z powołaniem się na naruszenie własnego, zindywidualizowanego interesu prawnego lub interesu grupy mieszkańców, ale tylko po uzyskaniu od nich umocowania. Z powyższych względów nie mogło stanowić o skuteczności wniesienia skargi wymienionych skarżących, wskazywanie przez nich na naruszenie interesu ogółu mieszkańców , a jedynie naruszenie interesu tych konkretnych skarżących jako właścicieli działek położonych w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Przechodząc do zasadniczej kwestii, tzn. czy wskutek wydania zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących, które polega na ograniczeniu praw właścicielskich (art. 64 Konstytucji RP), stwierdzić należy, że okoliczności te nie zostały przez skarżących w skardze wykazane. Skarżący (z wyjątkiem R. K. oraz Stowarzyszeń) są właścicielami lub współwłaścicielami położonych na terenie objętym skarżoną uchwałą nieruchomości gruntowych. Należy podkreślić, że skarżący określili na czym miałoby wspomniane ograniczenie prawa własności polegać jedynie w odniesieniu do E. A. Podali, że wymieniona skarżąca planowała zabudować należącą do niej nieruchomość, co uniemożliwia jej zaskarżona uchwała, która wprowadza szereg ograniczeń w tym zakresie bowiem § 10 przewiduje, że teren [...] będzie miał przeznaczenie rolnicze z zakazem lokalizacji zabudowy. Natomiast dla terenów oznaczonych symbolami[...] określono przeznaczenie na lokalizację elektrowni wiatrowych, przy czym skarżąca nie zgłaszała stosownych wniosków w tym zakresie, gdyż nie dysponowała informacją o toczących się pracach i ich tematyce. Z akt sprawy wynika, że obszar objętym planem zagospodarowania przestrzennego to głównie grunty orne, użytki zielone oraz niewielkie występujące w jego obrębie kompleksy leśne, przy czym działki należące do skarżących to działki użytkowane rolniczo. W aktach brak jest jakichkolwiek danych wskazujących na podjęcie przez któregokolwiek ze skarżących (w tym także E.A.) kroków zmierzających do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ustalenia planu zagospodarowania w tym zakresie zachowują dotychczasowy sposób zagospodarowania terenu. Do naruszenia interesu prawnego dochodzi wówczas, gdy ukształtowanie wykonywania prawa własności nieruchomości prowadzi do zawężenia sfery wolności związanej z tym prawem. Nie każde oddziaływanie na prawo własności stanowi naruszenie interesu prawnego. Należy zauważyć, że wspomniane działki (w tym działka E. A.) przed uchwaleniem, jak i po uchwaleniu mogą być nadal przeznaczone rolniczo, a aktualny plan jedynie utrzymuje istniejący stan. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Skarżący powołali się na bliżej niesprecyzowane zamierzenia (jednego z tych skarżących), które mogą być traktowane jedynie jako przyszłe plany, związane z wykorzystaniem nieruchomości. W ten sposób sformułowany interes prawny jest zbyt ogólny i potencjalny. Skarżący nie wykazali, że w dacie uchwalenia kwestionowanego planu miejscowego którykolwiek z nich dysponował ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla nieruchomości stanowiącej jego własność. Zdaniem Sądu, uprzednie uzyskanie warunków zabudowy dla konkretnej działki, umożliwiające jej zagospodarowanie w odmienny sposób, niż wynika to z zapisów planu miejscowego, mogłoby stanowić okoliczność mającą istotny wpływ na uprawnienia skarżącego będącego właścicielem danej nieruchomości. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi. Nie można zatem wywieść związku faktycznego z ustaleniami planu miejscowego objętego zaskarżoną uchwałą a powołanym przez skarżących naruszeniem interesu prawnego jednego z tych skarżących. W wyniku uchwalenia skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie doszło do niekorzystnej zmiany sytuacji prawnej skarżących, wpływającej na sposób wykonywania przez nich prawa własności, jego zakres, jak i prawa i obowiązki z nim związane, w tym co do sposobu ich zagospodarowania, a w każdym razie zarzuty w tym zakresie, ani w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, ani w rozpatrywanej skardze, nie zostały należycie skonkretyzowane. Natomiast za niezrozumiały należy uznać argument skarżącej E. A., dotyczący braku informacji o toczących się pracach i ich tematyce, skoro w aktach nadesłanych przez organ znajduje się potwierdzenie odbioru (przez E. A.) w dniu 16 października 2012 r. obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy pn. "", w którym jako cel planu wskazano "wyznaczenie terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz wskazanie terenów z zakazem zabudowy, utrzymując jednocześnie funkcję rolniczą". Skarżący nie wykazali zatem w żaden sposób prawnej ingerencji zaskarżonej uchwały w ich nieruchomości, a tylko w tym przypadku można mówić o naruszeniu interesu prawnego. Za chybione Sąd uznał, argumenty skarżących dotyczące spadku wartości nieruchomości, ograniczenia możliwości sprzedaży w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały, gdyż nie dotyczą one naruszenia interesu prawnego, lecz faktycznego. Nietrafne są także zarzuty odnoszące się do posadowienia elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie nieruchomości skarżących, narażenia na negatywne oddziaływanie tych elektrowni na zdrowie ludzkie, na środowisko. Zaskarżona uchwała nie określa środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, ani tym bardziej nie stanowi o wydaniu pozwolenia na budowę dla takich inwestycji, a dopiero w tych procesach będą rozpatrywane konkretne rozwiązania dla konkretnych nieruchomości. Kwestie ochrony środowiska, co do terenu objętego planem, nie przesądzają o istnieniu indywidualnego interesu prawnego, lecz dotyczą co najwyżej interesu ogólnego, który – w świetle art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym - nie może stanowić podstawy do wywodzenia legitymacji procesowej. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie ma żadnej gwarancji prawnej niezmienności krajobrazu. Tak więc, powołanie się na walory przyrodniczo-krajobrazowe, architektoniczne czy różnorodność awifauny, w żadnej mierze nie przesądza o możliwości poddania merytorycznej kontroli przez Sąd zaskarżonej uchwały. Zaznaczenia przy tym wymaga, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie wniósł uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy pn. " " (pismo z dnia). Odnosząc się do argumentu naruszenia interesu prawnego skarżącego R. K. poprzez nieuwzględnienie w planie prowadzonego przez niego programu rolnośrodowiskowego należy stwierdzić, że wymieniony nie jest właścicielem lecz dzierżawcą gruntów położonych w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Z tego względu R. K. nie ma – w ocenie Sądu - interesu prawnego do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym albowiem na interes prawny w przypadku uchwały, której treścią jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego mogą powoływać się podmioty, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, czyli prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów. Dzierżawa jest natomiast prawem o charakterze obligacyjnym, należącym do kategorii praw względnych tzn. skutecznych tylko względem danego stosunku prawnego. Zdaniem Sądu, ani fakt dzierżawy gruntu, ani prowadzenia na nim programu rolnośrodowiskowego nie uprawniają skarżącego do uruchomienia trybu sądowej kontroli ustaleń planu. Analogiczny argument (nieuwzględnienia prowadzenia programu rolnośrodowiskowego) został podniesiony odnośnie skarżącego W. S. jednakże bez skonkretyzowania o jaki program chodzi, jakiego terenu dotyczy i jaki okres czasu obejmuje wobec czego należy uznać, że także i ten skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego. Przedstawione powyżej rozważania dotyczą także braku interesu prawnego Stowarzyszeń: z siedzibą oraz "" z siedzibą. Uprawnienie wynikające z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nie każdy może wnieść skargę. W szczególności przepis ten nie daje prawa do kwestionowania uchwał organów stanowiących gminy, w tym postanowień planów zagospodarowania przestrzennego, podmiotowi występującemu w interesie publicznym. Również ewentualna sprzeczność takiej uchwały z prawem nie daje stronie skarżącej legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza prawem chronionego jej interesu prawnego lub uprawnienia. W świetle art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym, skargę można wnieść w imieniu własnym lub też reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 i ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym, jak już to wyżej zaznaczono, nie jest skargą powszechną, którą może wnieść każdy z powołaniem się na interes publiczny. Istotny jest tu własny interes prawny. Skarga wniesiona w imieniu własnym wymaga wykazania naruszenia własnego interesu prawnego, natomiast skarga wniesiona w imieniu grupy wymaga legitymowania się zgodą poszczególnych osób, wchodzących w skład tej grupy, do ich reprezentowania do złożenia skargi oraz wykazania interesu własnego tej grupy. Niemożliwe jest tym samym skarżenie uchwały z powołaniem się na interes bliżej nieokreślonej grupy osób. Brak jest więc podstaw do inicjowania przez skarżące Stowarzyszenia skutecznej kontroli legalności uchwały organu gminy, poprzez powołanie się na fakt reprezentowania interesów osób, jedynie z uwagi na ich przynależność do wspólnoty samorządowej, czy organizacji społecznej, bez posiadania od tych osób stosownych upoważnień do działania w ich imieniu. W przedmiotowej sprawie mieszkańcy jak i członkowie Stowarzyszeń, nie powierzyli skarżącym Stowarzyszeniom zadania obrony ich naruszonego interesu w ramach ich uprawnień statutowych. W aktach sądowych sprawy brak jest upoważnień, które warunkowałyby uznanie, że Stowarzyszenia działają na rzecz i w interesie określonej społeczności lokalnej, w tym także swoich członków. W związku z tym uznać należy, że skarga została wniesienia przez wspomniane Stowarzyszenia wyłącznie w interesie własnym, co wymagało wykazania przez nie naruszenia własnego, indywidualnego interesu prawnego. Tymczasem skarżące Stowarzyszenia powyższego nie wykazały, w szczególności nie wykazały, aby przysługiwało im prawo własności do nieruchomości, objętych postanowieniami skarżonego planu, co w przypadku wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przesądza o posiadaniu interesu prawnego. Pozostałe zarzuty skargi, dotyczyły procedury planistycznej i nie mogły być uwzględnione przez Sąd. Naruszenia interesu prawnego, jako warunku dopuszczalności skargi, nie można bowiem upatrywać w samym naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej czy zasad techniki prawodawczej. Te mogą być bowiem kontrolowane przez sąd administracyjny dopiero wówczas, gdy wykazane zostanie, że został nadto naruszony interes prawny strony skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07, opubl. Lex nr 437511). Do wniesienia skargi nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazali, aby kwestionowana uchwała doprowadziła do naruszenia interesu prawnego skarżących (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), które to naruszenie byłoby bezpośrednie, aktualne oraz realne – i w tym aspekcie naruszające istniejący porządek prawny. Tym samym Sąd uznał, że skarżący nie mają legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Zdaniem Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz w piśmie skarżących z dnia 5 sierpnia 2015 r. ponieważ przeprowadzenie tych dowodów nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, a przy tym niektóre z nich dotyczą zdarzeń zaistniałych już po podjęciu zaskarżonej uchwały i dotyczą innego postępowania (postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 23 czerwca 2015 r.). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 5a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę odnośnie R. K. zaś na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a tej ustawy odrzucił skargę odnośnie pozostałych skarżących.