II SA/Sz 12/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi E. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] E.I., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy G. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...] dotyczącą przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla osoby uprawnionej na okres świadczeniowy 2011/2012. W uzasadnieniu wniosku E.I. oświadczył, iż o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedział się dopiero z pisma z dnia [...], w którym poinformowano go o obowiązku zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Wnioskodawca wskazał, iż brak zawiadomienia o przyznaniu świadczeń alimentacyjnych stanowił pogwałcenie zasady wyrażonej w art. 27 ust. 7 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w myśl którego organ właściwy wierzyciela przekazuje dłużnikowi alimentacyjnemu niezbędne informacje. Jako podstawę prawną wznowienia E.I. podał art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż brak doręczenia decyzji przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego dłużnikowi alimentacyjnemu przyczynił się do faktu, że wnioskodawca bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji przyznającej świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy G. działając na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz.23), dalej zwanej "K.p.a.", po rozpoznaniu wniosku E.I. z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla D.I. na okres świadczeniowy 2011/2012. W uzasadnieniu postanowienia organ po przytoczeniu treści art. 2 pkt 2 i 11, art. 15 ust. 1, art. 27 ust. 7 i 8 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów wskazał, iż ustawa ta w sposób jasny określa obowiązek organu wierzyciela w zakresie przekazywania decyzji administracyjnych w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, bądź informacji określonych w art. 27 ww. ustawy. W opinii organu, w prowadzonym postępowaniu o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego dłużnik alimentacyjny nie jest stroną postępowania. Organ stwierdził, iż art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dotyczy strony, a w postępowaniu w sprawach przyznawania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, podmiotu strony nie można przyznać wnioskodawcy, gdyż nawet nie wysyła się do niego decyzji administracyjnej w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, jak również nie ma on interesu prawnego w tej sprawie. W zażaleniu na powyższe postanowienie E.I. wniósł o jego uchylenie i wznowienie postępowania na jego wniosek. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 28 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez przyjęcie, że E.I. nie jest stroną postępowania administracyjnego w postępowaniu o przyznanie osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a tym samym przyjęcie, że nie zachodzi przesłanka braku udziału strony w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 7 i 8 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ właściwy wierzyciela w zakresie informacji o przyznaniu osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie przekazuje dłużnikowi decyzji przyznającej prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, a przekazuje taką decyzję jedynie komornikowi oraz uprawnionym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 148 § 1 i § 2, art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia E.I., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W sytuacji zaś, gdy okolicznością, która stanowić ma podstawę do wznowienia postępowania jest fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Kolegium wskazało, że E.I. dowiedział się o fakcie wydania decyzji przyznającej D.I. świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2011/2012 w dniu doręczenia mu zawiadomienia z dnia [...]. Mimo, że w aktach sprawy brakuje dowodu doręczenia tego zawiadomienia, to organ ustalił, że E.I. już w dniu [...] dysponował tą informacją, gdyż w piśmie z tego dnia, skierowanym do organu I instancji, jego pełnomocnik A.W. powołała się na otrzymanie przez E.I. tego zawiadomienia. Ponadto organ wskazał, że E.I. znał datę rzeczonej decyzji organu I instancji oraz sygnaturę pod którą została wydana, w dniu [...], gdyż w tym dniu jego pełnomocnik nadała na poczcie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza G. z dnia [...]. Kolegium stwierdziło, że nawet gdyby przyjąć, iż E.I. dowiedział się o decyzji z dnia [...] w dniu [...], to uznać należy, że wniosek o wznowienie postępowania (z dnia [...]) zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza G. z dnia [...] został złożony po terminie ustalonym w art. 148 § 1 K.p.a. Odnosząc się do argumentu organu I instancji, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy stwierdził, że kwestia czy dłużnika alimentacyjnego należy uznać za stronę postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla jego dzieci, nie jest jednoznacznie rozstrzygnięta. Istnieją wątpliwości interpretacyjne odnośnie statusu dłużnika w takim postępowaniu co znajduje odzwierciedlenie w treści orzeczeń sądów administracyjnych. Z tego względu, przyczyną odmowy wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie nie mogła być okoliczność, na którą powołał się organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu. E.I., reprezentowany przez adwokat A.W., postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegające na przyjęciu, że skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia postępowania w postaci braku udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego bez własnej winy, z dniem rzekomego otrzymania zawiadomienia z dnia [...], a najpóźniej w dniu [...] podczas gdy skarżący uzyskał taką informację dopiero z dniem [...], to jest z dniem doręczenia decyzji SKO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postępowania o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego, - art. 8 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę budowania zaufania obywatela do organów władzy państwowej poprzez dokonanie oceny prawnej w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w innej sprawie administracyjnej, - art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez brak powołania w zaskarżonej decyzji okoliczności faktycznych, na podstawie których organ ustalił, że o fakcie wydania decyzji przyznającej osobom uprawnionym świadczenia z funduszu alimentacyjnego skarżący dowiedział się w dniu [...], a najpóźniej w dniu [...], - art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 148 § 1 i 2 K.p.a., poprzez uznanie, że skarżący przekroczył jednomiesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na brak czynnego udziału w postępowaniu o przyznanie świadczeń alimentacyjnych bez własnej winy, podczas gdy skarżący uzyskał wiedzę na temat przesłanki do wznowienia postępowania dopiero w dniu [...], a wniosek o wznowienie postępowania złożony został w dniu [...]. W skardze pełnomocnik skarżącego wskazała, że skarżący nie jest profesjonalnym uczestnikiem obrotu prawnego i informacja wyłącznie w przedmiocie przyznania określonych świadczeń z funduszu alimentacyjnego nie pozwala na przyjęcie, że uzyskał on informację o decyzji administracyjnej, w której posiada uprawnienia jako strona. Złożenie przez pełnomocnika wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie może świadczyć, w jej ocenie, o uzyskaniu przez stronę informacji o wydanej decyzji. Pełnomocnik skarżącego, powołując się na wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 99/09 wskazała, że cyt.: "miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. nie należy liczyć od dnia, kiedy o podstawie wznowienia dowiedział się pełnomocnik skarżącego w związku z prowadzeniem innej sprawy, jeśli nie dowiedział się o niej skarżący. Nie można przyjąć, że obowiązki profesjonalnego pełnomocnika rozciągają się aż tak szeroko, że w ich ramach musi on przewidywać, iż skarżący będzie chciał wznowić postępowanie administracyjne". Następnie wskazał, że ani strona ani pełnomocnik w dniu [...] nadal nie posiadali wiedzy o wydaniu decyzji w postępowaniu, w którym strona bez własnej winy nie brała udziału, albowiem uzasadnieniem wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania nie jest brak udziału strony w postępowaniu, natomiast brak przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik zakwestionowała także, że organ dokonał ustaleń stanu faktycznego w sprawie o wznowienie postępowania, posiłkując się informacjami podnoszonymi przez skarżącego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, ujętymi przez organ w uzasadnieniu faktycznym decyzji, jako stwierdzenie cyt: "na podstawie akt sprawy". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] tj. w sprawie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla D.I. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania można wyróżnić: fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania; postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie czy istnieją podstawy wznowienia; a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postepowaniu, które zostało wznowione. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania takich jak np. zachowanie terminu czy wskazanie ustawowej podstawy wznowienia. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy do nich m.in. wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 147 K.p.a.). Zgodnie z art. 148 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), z tym że w przypadku, gdy żądanie oparte jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Wniesienie przez stronę podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. Stosownie do art. 149 § 1 K.p.a., o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga bowiem w drodze postanowienia, którego wydanie, w myśl art. 149 § 2 K.p.a., stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ciężar dowodu spoczywa na stronie, która musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Precyzja we wskazaniu daty jest o tyle istotna, iż w oparciu o nią ustala się, czy podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97, lex nr 43046). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki NSA z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3115/13; z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2828/12 dostępne są na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1663/16). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż Kolegium słusznie odmówiło wznowienia postępowania stwierdzając, że podanie E.I. o wznowienie postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Skarżący we wniosku z dnia [...], inicjującym wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] oświadczył, że o wydaniu przedmiotowej decyzji został powiadomiony pismem z dnia [...], w którym jednocześnie poinformowano go o obowiązku zwrotu organowi należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Stanowisko to skarżący podtrzymał w zażaleniu na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] odmawiające wznowienia postępowania w omawianej sprawie. Natomiast w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] skarżący oświadczył, że informację o przesłance do wznowienia postępowania w postaci braku udziału skarżącego w postępowaniu o przyznaniu osobie uprawnionej alimentów z funduszu alimentacyjnego, uzyskał w dniu [...], tj. z dniem doręczenia decyzji SKO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Treść zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że prawidłowe są ustalenia organów co do faktu, że skarżący o istnieniu decyzji z dnia [...] nr [...] i jej treści dowiedział się najpóźniej w dniu [...]. W tym dniu bowiem, w związku z niesatysfakcjonującą treścią tej decyzji E.I. złożył wniosek do organu o stwierdzenie jej nieważności (dowód: znajdująca się w aktach sprawy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza G. z dnia [...] nr [...]). Twierdzenia skarżącego zawarte w skardze, iż o decyzji z dnia [...] nr [...] dowiedział się dopiero w dniu [...] są sprzeczne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a zwłaszcza twierdzeniami prezentowanymi przez samego skarżącego w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do uzasadnienia skargi należy zauważyć, że w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo E.I. dla adwokat A.W. udzielone w dniu [...] do występowania w jego imieniu w sprawie o zwrot należności z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych F. i D. I. przed wszystkimi właściwymi w sprawie sądami i organami. Pełnomocnictwo to zostało ustanowione po tym, jak Burmistrz Miasta i Gminy G. zawiadomieniem z dnia [...] powiadomił E.I. o jego zobowiązaniach jako dłużnika alimentacyjnego. Kwalifikacja prawna wzruszenia decyzji z dnia [...] nr [...] zawarta we wniosku z dnia [...] o stwierdzenie nieważności tej decyzji, nie ma znaczenia dla okoliczności, iż wymieniając tę decyzję we wskazanym wniosku, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, miał wiedzę o treści tej decyzji. Kwestia wyboru sformułowania żądania wzruszenia przedmiotowej decyzji należała do profesjonalnego, mającego wiedzę prawną pełnomocnika. W tym miejscu należy podkreślić, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I OSK 99/09 powołane w skardze nie może być uwzględnione przez sąd, gdyż wydane zostało w innym stanie faktycznym i prawnym. W niniejszej sprawie skarżący reprezentowany przez pełnomocnika od [...] działał przed organami administracji w jednej rodzajowo administracyjnej sprawie: zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego na rzecz uprawnionych F i D. I. (w przeciwieństwie do stanu faktycznego w powołanym wyroku, gdzie pełnomocnik występował tylko w postępowaniu cywilnym). Należy też przypomnieć, iż zgodnie z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast w myśl art. 77 § 4 K.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Fakty znane z urzędu to fakty znane organowi prowadzącemu postępowanie z racji wykonywanych funkcji lub zajmowanego stanowiska (Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. C.H. Beck 2016 r. str. 412). W kontrolowanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zgodnie z przytoczonymi wyżej regułami Kodeksu postępowania administracyjnego, ustaliło stan faktyczny w zakresie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, słusznie powołując się na wniosek E.I. z dnia [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] nr [...], który wpłynął do tego organu celem jego rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż Kolegium zgodnie z prawem i zasadami logiki uznało, że złożenie przez E.I. wniosku o wznowienie postępowania w dniu [...] nastąpiło z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. stąd utrzymanie przez organ II instancji postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy G. o odmowie wznowienia postępowania, nie narusza przepisów prawa. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył określonych w art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. zasad regulujących postępowanie administracyjne, ponieważ dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, które spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.