II SA/Sz 1206/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.) Protokolant Tomasz Korpal po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2008 r. sprawy ze skargi R. S. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Upomnieniem z dnia (...(, Prezydent Miasta S. wezwał R.S.H. do uregulowania należności w łącznej kwocie (...( za parkowanie pojazdu marki (...( o nr rej. (...( w dniach (...( (w terminach i miejscach szczegółowo wymienionych w upomnieniu), tytułem opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania (...( oraz kosztów upomnienia (...(. Upomnienie to doręczono zobowiązanemu w dniu (...(. Następnie, Prezydent Miasta S. występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego w dniu (...( wystawił tytuł wykonawczy Nr (...(, obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania wskazanego pojazdu w łącznej kwocie (...( wraz z kosztami upomnienia w kwocie (...(. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta S. Nr (...(. Odpis wskazanego tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu przez organ egzekucyjny w dniu (...(. R.S.H. w dniu (...(, powołując się na przepisy art. 33 punkty 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniósł do Prezydenta Miasta S. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego Nr (...(, tj. zarzuty nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu zarzutów zobowiązany podniósł m.in., że nigdy nie otrzymał żadnej informacji, ani zawiadomienia o nieopłaconym postoju w Strefie Płatnego Parkowania należącego do niego pojazdu, poza "Upomnieniem" z dnia (...(, oraz oświadczył, że w dniach i godzinach wskazanych w upomnieniu z dnia (...( nie parkował przedmiotowym pojazdem w Strefie Płatnego Parkowania bez ważnego biletu postojowego lub posiadał w tym czasie abonament, o którym mowa w art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Na dowód tego wskazał, że Biuro Strefy Płatnego Parkowania anulowało, na jego wniosek, należności z tytułu opłat dodatkowych wymierzonych w dniach (...(. Ciężar udowodnienia okoliczności, że było inaczej spoczywał - zdaniem zobowiązanego - na wierzycielu. Zobowiązany podniósł również, że wkładanie "zawiadomienia", czy "informacji" o nieopłaconym postoju za wycieraczkę samochodu przez pracowników Strefy Płatnego Parkowania nie stanowi skutecznego w rozumieniu przepisów K.p.a. sposobu doręczania pism, uzasadniającego prawo stosowania opłaty dodatkowej, Nadto postępowanie kontrolne nie zostało uregulowane w żadnym akcie prawnym powszechnie obowiązującym. Brak przepisów normujących postępowanie kontrolne i dowodowe oznacza, że obywatel nie wie, jakie są reguły tego postępowania, jego prawa i obowiązki, sposób ustalania faktów oraz sposób ich dokumentowania przez kontrolera. Właściciel pojazdu zdany jest zatem na arbitralne ustalenia kontrolera, bez jakiejkolwiek możliwości ich kwestionowania. Treść wkładanych za wycieraczkę samochodu pism nie zawiera żadnej postawy prawnej, uprawniającej do przeprowadzenia kontroli, co narusza kolejne przepisy prawa. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do uznania, że kierowca pojazdu mógł zapoznać się treścią takiego pisma. Wystawienie przez organ administracji tytułu wykonawczego przy braku jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie istnienia roszczenia, na podstawie "zawiadomień" wystawianych przez kontrolerów narusza, w ocenie zobowiązanego, zasadę praworządności unormowaną w art. 6 K.p.a. oraz zasadę prawdy obiektywnej unormowaną w art. 7 K.p.a. Ponadto żaden przepis powszechnie obowiązujący nie dopuszcza przeprowadzenia postępowania administracyjnego bez jakiegokolwiek udziału osoby zainteresowanej. Prowadzenie postępowania w taki sposób narusza m.in. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i samorządu terytorialnego, określoną w art. 8 K.p.a. oraz zasadę udzielania informacji, o której mówi art. 9 K.p.a. Prezydent Miasta S., postanowieniem z dnia (...(, wydanym na podstawie art. 19 § 2 oraz art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), uznał zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr (...( za nieuzasadnione. Argumentując swoje stanowisko, wierzyciel egzekwowanej należności w pierwszej kolejności stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony, albowiem przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwały nr (...( Rady Miasta S. z dnia (...( w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania nie przewidywały doręczenia zawiadomienia o nałożeniu kary pieniężnej za pośrednictwem poczty, bądź też przez upoważnionych pracowników. Dalej organ wskazał, że obowiązek uiszczania opłat za parkowanie oraz obowiązek zapłaty kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia braku opłaty za postój wynika wprost z przepisów prawa i spoczywa na korzystającym z dróg. Fakt obecności pojazdu marki (...( o nr rej. (...(, należącego do skarżącego został zarejestrowany w strefie płatnego parkowania przez wykonujących swe obowiązki inspektorów, poprzez umieszczenie za szybą samochodu zawiadomienia, gdyż prawo nie przewiduje w tym zakresie szczególnej formy, np. w postaci orzeczenia. Uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, niemożliwe jest przyjęcie, że inspektor SPP wypisał zawiadomienie o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i nr rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo że tego dnia, o wskazanej godzinie, w tej części miasta nie widział takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawił takie wezwanie, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój. Nie zgadzając się z powyższym, R.S.H. złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta S., wnosząc o uchylenie aktu i umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na: 1) nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu nieopłaconego postoju w Strefie Płatnego Parkowania, 2) błąd co do osoby zobowiązanego, 3) niedotrzymanie terminów do prowadzenia postępowania administracyjnego sprawie. W uzasadnieniu zażalenia R.S.H. podniósł, że organ administracji prowadzi postępowanie jedynie w oparciu o przedłożone przez inspektorów "zawiadomienia". Tymczasem treść tych zawiadomień może być wypełniona w sposób dowolny, gdyż dane tam wpisywane nie wymagają wiedzy specjalnej. Każda osoba może przecież w sposób dowolny wypełnić treść takiego zawiadomienia przez wpisanie marki i numeru rejestracyjnego dowolnie wybranego samochodu, niezależnie od tego czy został on faktycznie zaparkowany w strefie płatnego parkowania, czy tylko został "zarejestrowany" przez inspektora, pomimo że znajdował się poza strefą. Ponadto nie można również wykluczyć pomyłki przy wpisywaniu przez inspektora numeru rejestracyjnego lub marki samochodu. W przedmiotowej sprawie wierzyciel nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie, że pojazd należący do skarżącego w okresie, którego dotyczy tytuł wykonawczy, parkował w Strefie Płatnego Parkowania bez ważnego biletu lub abonamentu. Natomiast skarżący, posiadając szczątkową dokumentację na poparcie swoich twierdzeń (albowiem brak jest obowiązku przechowywania takiej dokumentacji), przedłożył w Biurze SPP dowody, że część kar za nieopłacony postój w SPP została naliczona, pomimo że skarżący w tym czasie posiadał opłacony abonament. Przedmiotowe należności zostały anulowane, co oznacza, że naliczanie opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju było niezasadne. Ponadto zobowiązany podniósł, że przy tak dużej ilości wkładanych za wycieraczki samochodów zawiadomień jest wysoce prawdopodobne, iż ich część mogła być wystawiona wadliwie lub jak w przypadku skarżącego - bezpodstawnie. Zdaniem skarżącego, organ administracji bez żadnego uzasadnienia prowadził postępowanie przez okres ponad trzech lat, który upłynął od dnia podjęcia pierwszych czynności w sprawie (rzekomego włożenia "zawiadomień" za wycieraczkę samochodu) do dnia wydania tytułu wykonawczego i podjęcia egzekucji w sprawie, co uniemożliwiło skarżącemu kwestionowanie na bieżąco dokonanych przez organ ustaleń. Zobowiązany z ostrożności wskazał również, że przepisy prawa, na podstawie których wszczęto egzekucję, nakładają na osoby pozostawiające pojazd w Strefie Płatnego Parkowania bez ważnego biletu parkingowego kary w różnej wysokości, uzależnionej od momentu uiszczenia opłaty. Kara w wysokości 20 zł z mocy prawa zmienia się w karę w wysokości 50 zł po upływie 7 dni od dnia nieopłaconego postoju. Tym samym jedynym miernikiem wysokości opłaty pozostaje upływający czas. Brak natomiast skutecznego doręczenia blankietu zawiadomienia (włożonego albo i nie za wycieraczkę samochodu) powoduje, że kierowca, który rzekomo pozostawił pojazd bez uiszczenia opłaty za postój w strefie, z winy organu narażony jest na konieczność uiszczenia opłaty w wysokości ponad dwukrotnie wyższej, niż miałoby to miejsce w przypadku prawidłowego postępowania organu, który taką opłatę nalicza. Takie postępowanie organu administracji narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, zawarte w art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. Ponadto, z uwagi na długi okres czasu skarżący nie jest w stanie wskazać osoby, która kierowała pojazdem w dniach, których dotyczy przedmiotowe postępowanie. Pewnym jest natomiast, że samochodem poruszał się nie tylko skarżący, zatem tym bardziej, bez wyjaśnienia, czy inne osoby nic pozostawiły pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania bez ważnego biletu nie można prowadzić egzekucji co do skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia (...(, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., art 3 § 1, art. 18 oraz art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), art 13 ust 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), § 7 ust. 1 i ust. 4 oraz § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta S. Nr (...( w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposób ich pobierania (...(, § 11 uchwały Nr (...( Rady Miasta S. z dnia (...( zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania (...(, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył na wstępie treść przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 i art. 13f ustawy o drogach publicznych oraz § 7 ust. 1 i ust. 4 oraz § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta S. Nr (...( i § 11 uchwały Nr (...( Rady Miasta S. z dnia (...(, a następnie odniósł się kolejno do zarzutów podniesionych przez stronę. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu (...( zobowiązany potwierdził odbiór upomnienia z dnia (...(. W upomnieniu tym, obok marki i nr rejestracyjnego pojazdu, wskazane zostały m.in. miejsce postoju (nazwa ulicy), godzina, dzień oraz nr zawiadomienia. Zatem przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, tj. doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego, zobowiązany posiadał wiedzę co do daty i miejsca postoju samochodu marki (...( o nr rej. (...(, w oparciu o które mógł ustalić osobę korzystającą z pojazdu. Jeżeli właściciel pojazdu kwestionuje, że parkował pojazdem w dniu i w porze wskazanej w upomnieniu, winien wskazać osoby, którym w tym czasie umożliwił korzystanie z pojazdu. Zaniechanie wskazania tychże osób skutkować musi negatywnymi konsekwencjami dla osoby podnoszącej takie twierdzenia poprzez przyjęcie, że okoliczności tych nie udowodniła. Niezapłacenie kary pieniężnej za postój samochodu w strefie płatnego parkowania dało podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, w którym za korzystającego z drogi publicznej w strefie płatnego parkowania przyjąć należało właściciela pojazdu. W przypadku, gdy właściciel nie był kierującym pojazdem, powinien on wskazać osobę, która tym pojazdem kierowała. Kolegium za prawidłowe uznało stwierdzenie Prezydenta Miasta S., że zarzut nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony, albowiem przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwały Nr (...( Miasta S. z dnia (...( w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania nie przewidywały doręczenia zawiadomienia o nałożeniu kary pieniężnej za pośrednictwem poczty bądź też przez upoważnionych pracowników. Zresztą, z kwestionowania sposobu doręczenia zawiadomienia, nie można - w ocenie organu nadzoru - skutecznie wywieść nieistnienia obowiązku. W stanie prawnym obowiązującym w 2004 r. i 2005 r., do którego to stanu prawnego należy odnosić zdarzenia, wskutek zaistnienia których wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze, nie istniała procedura powodująca nadanie indywidualnego charakteru obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego na drodze publicznej w strefie płatnego parkowania w trybie wydania decyzji lub postanowienia przez właściwy organ władzy publiczne oraz doręczenia ich lub zawiadomienia o nieopłaconym postoju w trybie przepisów K.p.a. Ta ostatnia czynność nie ma oczywiście charakteru doręczenia wezwania w rozumieniu K.p.a., niemniej informuje korzystającego z parkingu o tym, że obciąża go powstały z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Dopiero nieuregulowanie tej należności powoduje wystosowanie upomnienia do właściciela pojazdu. W aktach sprawy znajdują się zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu marki (...( o nr rej (...(, wystawione prze różnych inspektorów Strefy Płatnego Parkowania. Z zawiadomień tych wynika, że pojazd zobowiązanego bez uiszczenia opłaty bądź z przekroczeniem terminu określonego w bilecie, parkowany był głównie przy ul. (...( w S. Z miejscem tym muszą się zatem wiązać istotne interesy życiowe zobowiązanego. Organ odwoławczy wskazał także, że w zawiadomieniu wpisuje się konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, datę (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora. Dane te nie są obszerne ani szczegółowe, nie pozostawiają również sfery dowolności na ich interpretację. Trudno zatem przychylić się do zarzutów zobowiązanego odnoszących się do braku kompetencji, staranności czy wreszcie uczciwości osób sporządzających zawiadomienia. Organ odwoławczy zgodził się natomiast ze stanowiskiem zobowiązanego, że wypisywanie zawiadomień o nieopłaconym postoju nie wymaga "wiedzy specjalnej" od osób sporządzających zawiadomienia. Kolegium, powołując się na zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, nie podzieliło stanowiska żalącego się, że inspektorzy SPP, działając w zmowie, mogli przez okres dwóch lat wystawiać zawiadomienia o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanego, pomimo że w tych dniach nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawiali takie wezwania, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój. Wskazując na to, że zobowiązany nie może w dowolnym czasie, np. w kilka dni po wniesieniu zarzutów lub w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, wnosić nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne bądź faktyczne, Kolegium nie rozpatrzyło jako spóźnionego zarzutu strony, iż zróżnicowanie wysokości opłaty w zależności od okresu, w którym zostanie uiszczona, co w powiązaniu z brakiem skutecznego doręczenia zawiadomienia kierowcy, może wpływać na powstanie zobowiązania w wyższej wysokości. W końcowej części organ odwoławczy wskazał, że podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że twierdzenia strony zawarte w piśmie z dnia (...( o braku przepisów normujących postępowanie kontrolne i dowodowe, a nadto o przeprowadzeniu postępowania administracyjnego bez jakiegokolwiek udziału osoby zainteresowanej nie odpowiadają treści żadnego z zarzutów wymienionych w tym przepisie, a zatem nie mogły być przedmiotem rozważań przez organ egzekucyjny lub organ nadzoru. Podobnie ocenił podniesione w zażaleniu okoliczności niedotrzymania terminów do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie. R.S.H. w dniu (...( wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Skarżący, domagając się uchylenia tytułu wykonawczego Nr (...( i umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec jego osoby, zarzucił zaskarżonemu aktowi: 1) naruszenie prawa, w tym: a) art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek zapłaty należności nie powstał; b) art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego przy istnieniu błędu co do osoby zobowiązanego; c) art. 35 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego wobec skarżącego przez okres ponad trzech lat; d) art. 36 K.p.a., poprzez niepoinformowanie skarżącego o przyczynach przekroczenia terminów do załatwienia sprawy; e) art. 39 K.p.a. w związku z art. 46 K.p.a., poprzez zastosowanie wobec skarżącego sposobu doręczenia pism w postępowaniu nieznanego ustawie; f) art. 75 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, pomimo żądania skarżącego; g) art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a., poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, przy braku należytej pewności istnienia zobowiązania po stronie skarżącego; h) naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym: – zasady praworządności, wyrażonej w art. 6 K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego wobec skarżącego z naruszeniem przepisów prawa; – zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, a przyjęcie domniemania prawdziwości i rzetelności dokumentów wystawionych przez "inspektorów" Strefy Płatnego Parkowania, wbrew dowodom przedstawionym przez skarżącego; – zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, wyrażonej w art. 8 K.p.a., poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób sprzeczny z prawem; – zasady udzielania informacji oraz zasady wysłuchania stron, wyrażonych w art. 9 i art. 10 K.p.a., poprzez nieinformowanie skarżącego przez okres ponad trzech lat o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także nieprzedstawienie skarżącemu dowodów wskazujących na istnienie po jego stronie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, co uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do zasadności tych dowodów oraz żądań do niego skierowanych; – zasady szybkości postępowania, wyrażonej w art. 12 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego przez okres ponad trzech lat; 2) naruszenie interesu prawnego skarżącego, poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego wykazania zasadności nałożenia opłat dodatkowych na skarżącego, a także bez jednoznacznego ustalenia osoby zobowiązanej do uiszczenia tych opłat, co naraziło skarżącego na powstanie dotkliwych strat finansowych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Kolegium nie odniosło się do przedstawionej przez niego sytuacji, w której pomimo ważnego abonamentu nałożono na skarżącego opłatę dodatkową. W dalszej kolejności skarżący podniósł, że w demokratycznym państwie prawa nie powinno mieć miejsca stosowanie "procedur" postępowania ustalanych arbitralnie przez urzędników państwowych lub samorządowych, na podstawie własnego przekonania o ludzkiej nieomylności. Zdaniem skarżącego, brak jest podstawy prawnej ustalającej zasady oraz tryb, na jakich odpowiednie służby mogą dokonywać kontroli przestrzegania przez kierowców zasad parkowania oraz przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie. Takie postępowanie kontrolne oraz dowodowe powinno być uregulowane aktem rangi ustawowej lub rozporządzeniem. Skarżący podniósł, iż przy tak dużej ilości wkładanych za wycieraczki samochodów zawiadomień jest wysoce prawdopodobne, że ich część mogła być wystawiona wadliwie lub jak w przypadku skarżącego – bezpodstawnie. Skarżący zakwestionował, że otrzymał zawiadomienia o nieopłaconym postoju, w jego zatem przypadku posłużono się domniemaniem doręczenia blankietu zawiadomienia, którego to domniemania nie zna żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa. Skarżący zakwestionował również, że w dniach i godzinach wskazanych w upomnieniu parkował przedmiotowym pojazdem w Strefie Płatnego Parkowania bez ważnego biletu postojowego lub posiadał w tym czasie abonament. Ponadto, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a., organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy w sprawie. Skarżący powołał się na orzecznictwo sądowe, z którego wynika, że to organ orzekający w sprawie, obciąża dowód - zawsze, gdy jest podmiotem twierdzącym. Skarżący w toku dotychczasowego postępowania żądał od organu przedstawienia dowodów na poparcie twierdzeń zawartych w upomnieniu. Dowody takie nie zostały jednakże skarżącemu przedłożone. Dokonywanie kontroli przez pracowników Strefy Płatnego Parkowania i wkładanie "zawiadomienia", czy "informacji" o nieopłaconym postoju za wycieraczkę samochodu nie stanowi skutecznego w rozumieniu przepisów K.p.a. sposobu doręczania pism, uzasadniającego prawo stosowania opłaty dodatkowej. Skarżący podniósł również, że doręczenie upomnienia skarżącemu nastąpiło w dniu (...(, a zatem ponad rok przed dniem wszczęcia egzekucji oraz ponad dwa lata od rzekomego wystawienia pierwszego zawiadomienia o nieopłaconym postoju w Strefie Płatnego Parkowania. W niniejszej sprawie nie stały na przeszkodzie żadne okoliczności uzasadniające prowadzenie postępowania przez okres ponad trzech i pół roku. Ponadto, zgodnie z art. 36 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W przedmiotowej sprawie organ administracji bez żadnego uzasadnienia prowadził postępowanie przez okres ponad trzech lat, za datę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu należy bowiem uznać dzień pierwszej czynności, jaką organ podjął wobec strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W uzasadnieniu odpowiedzi organ odwoławczy odniósł się do poszczególnych zarzutów skarżącego, wskazując w części końcowej pisma, że Kolegium nie rozpatrywało kwestii należności opłat dodatkowych, których obowiązek uiszczenia został wyjaśniony przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, a w rezultacie nie zostały one objęte tytułem wykonawczym. Na rozprawie w dniu (...( skarżący podtrzymał swoją skargę oraz oświadczył, że w terminie (...( korzystał z abonamentu na samochód marki (...( o nr rej. (...( i jest w stanie przedłożyć Sądowi dokumenty potwierdzające fakt posiadania abonamentu w tym okresie. Oświadczył także, że dokumentem tym są faktury potwierdzające opłacenie w Strefie Płatnego Parkowania abonamentu na wskazany samochód i zobowiązał się do przedłożenia oryginału tych faktur w terminie 7 dni. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", postanowił dopuścić dowód z dokumentów – faktur potwierdzających okoliczności opisane przez skarżącego, przy czym dowód ten przeprowadzić poza rozprawą. Po zamknięciu rozprawy Sąd postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia i wyznaczyć na dzień (...(. W dniu (...( Sąd postanowił zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo i zobowiązać organ administracyjny do ustosunkowania się w terminie 7 dni do dowodu złożonego przez skarżącego na okoliczność posiadania abonamentu na parkowanie (...(. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. pismem z dnia (...( poinformowało Sąd, że wierzyciel przyznał, iż zobowiązany R.S.H. posiadał wykupiony abonament na samochód marki (...( o nr rej. (...( w okresie (...( oraz (...(. Postój w dniu (...( w strefie płatnego parkowania został uznany za nieopłacony, albowiem postój pojazdu odnotowano o godzinie 904, zaś abonament został zakupiony przez zobowiązanego o godzinie 1015 tego dnia (dowód: pismo Prezydenta Miasta S. z dnia (...(). Dla wykonania obowiązku opłacenia postoju w Stefie płatnego parkowania niezbędne jest nabycie stosownego biletu lub abonamentu przed rozpoczęciem postoju, co wynika wprost z § 7 ust. 1 uchwały Rady Miasta S. Nr (...(. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że postoje przedmiotowego pojazdu odnotowane w Strefie Płatnego Parkowania w dniach (...(, wykazane w upomnieniu Nr (...( z dnia (...(, nie są objęte tytułem wykonawczym Nr (...( – należność z tytułu opłaty dodatkowej w upomnieniu wynosi (...(, zaś egzekucja jest prowadzona co do kwoty (...(. Sąd na rozprawie w dniu (...(, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., postanowił o dopuszczeniu dowodu z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...( oraz dwóch załączników tego pisma, tj. pism Prezydenta Miasta S. z dnia (...(. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w pierwszej kolejności badaniu poddano zgodność tego postanowienia z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych, i w tym zakresie uchybień nie stwierdzono. Skarżący, stosownie do pouczenia zawartego w doręczonym mu odpisie tytułu wykonawczego z dnia (...(, w ustawowym terminie wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na nieistnienie obowiązku uiszczenia opłaty z tytułu nieopłaconego postoju w Strefie Płatnego Parkowania oraz błąd co do osoby zobowiązanego. Wierzyciel egzekwowanego obowiązku rozpatrzył wniesione zarzuty w trybie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydając w tej kwestii postanowienie przewidziane w tym przepisie, które zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy. Ocena zaskarżonego postanowienia ostatecznego, wydanego po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, prowadzi do konkluzji, że akt ten nie jest dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Natomiast podnoszone przez skarżącego zarzuty co do nieistnienia egzekwowanego obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanego oraz dopuszczenia się przez organy administracji licznych naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - są chybione. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Uchwałą Nr (...( w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania (...(, Rada Miasta S. wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr (...(, wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta S. Przepisy omawianych uchwał Rady Miasta S., jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie S., dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania. Nie sposób zatem uznać, że działanie organów administracji cechowała dowolność i arbitralność, nieznajdująca oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy jest również stwierdzenie, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04; wyrok WSA w S. z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, niepublikowane). Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, jest bowiem funkcjonalnie związana z opłatą za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia wynika z mocy prawa, zwłaszcza że ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji lub innego aktu administracyjnego. Nie powinno również budzić wątpliwości, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie, a taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Skarżący, poza domaganiem się przedstawienia mu przez organ egzekucji dowodów potwierdzających, że to on parkował w miejscu i czasie wskazanym w upomnieniu, nie podjął próby wyjaśnienia, kim mogły być inne osoby korzystające w tym czasie z jego pojazdu. Tymczasem, wbrew stanowisku skargi, dowodów takich nie mógł przeprowadzić organ, albowiem - jak to wskazano powyżej - to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych obowiązek uiszczenia należnej opłaty. Nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji (por. np. art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Ma on w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. błędu, co do osoby zobowiązanego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, Lex nr 344875), wskazując jednocześnie osoby, którym w tym czasie umożliwił korzystanie z pojazdu. Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta S., opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Bezsporne jest zatem, że za każdy stwierdzony przez upoważnionego inspektora Strefy Płatnego Parkowania w S. nieopłacony postój właściciel pojazdu obowiązany jest uiścić opłatę dodatkową w wysokości 20 lub 50 zł, w zależności od tego kiedy opłatę tą uiścił. Wobec stwierdzenia, że według zapisu ustawy obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, oczywistym jest, że po stronie zarządcy (zarządu) drogi nie istnieje również obowiązek doręczania właścicielowi pojazdu takiej decyzji. Sporządzane przez inspektora w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie" dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, lecz nie nakłada tego obowiązku. Doręczenie tej informacji nie wymaga zatem doręczenia przewidzianego przepisami K.p.a. Odnosząc się bardziej szczegółowo do kwestionowanego przez skarżącego sposobu doręczania mu "zawiadomień", tj. zwyczajowego umieszczania "zawiadomienia" za wycieraczkami pojazdu, podnieść należy, że jakkolwiek taki sposób informowania nie gwarantuje rzeczywiście absolutnej pewności, iż korzystający z pojazdu ją otrzyma, to jednak żaden przepis prawa nie nakazuje doręczania takiej informacji "za potwierdzeniem odbioru". Wobec tego stawiany skargą zarzut o nieistnieniu obowiązku z uwagi na niewłaściwy sposób doręczania zawiadomień o nieuiszczeniu opłaty za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania jest niezasadny. Podkreślić przy tym należy, że taki sposób zawiadamiania nie narusza konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, w tym prawa do obrony. Właściciel pojazdu ma bowiem zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw m.in. właśnie poprzez złożenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, przy czym takie postępowanie wszczyna się dopiero po uprzednim doręczeniu upomnienia (wezwania do zapłaty), z wykazaniem żądanej należności (art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Pomimo nieuiszczenia opłaty za postój, właściciel pojazdu ma więc dodatkową możliwość uiszczenia opłaty dodatkowej bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne wszczyna bowiem dopiero doręczenie odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Jeżeli właściciel pojazdu kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel, a jego ocena, tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, podlega kontroli organu drugiej instancji, a następnie sądu administracyjnego. W aktach rozpatrywanej sprawy znajduje się (...( zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu marki (...( o nr rej. (...(, wystawionych przez różnych inspektorów Strefy Płatnego Parkowania (o czym świadczą odmienne numery służbowe i podpisy). Z zawiadomień tych wynika, że pojazd zobowiązanego bez uiszczenia opłaty, parkowany był w Strefie Płatnego Parkowania. W zawiadomieniach wskazane są konkretne dane dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, data (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora wypełniającego zawiadomienie. Posiadając takie, jak opisane wyżej dowody, organ pierwszej instancji (wierzyciel), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 80 K.p.a., miał podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia przez skarżącego opłaty za parkowanie pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej. Wobec tego za nieuzasadnione uznać należy stanowisko skarżącego, że zawiadomienia dotyczące postoju jego pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczonej opłaty zostały wystawione bezpodstawnie. Skarżący zaprzecza, aby w dniach i godzinach wskazanych w upomnieniu parkował przedmiotowym pojazdem w Strefie Płatnego Parkowania nie mając ważnego biletu postojowego lub nie posiadając w tym czasie abonamentu. Tymczasem nie sposób przyjąć, aby różni inspektorzy SPP, działając w zmowie mogli przez okres dwóch lat wystawiać zawiadomienia o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu skarżącego, pomimo że w tych dniach nie widzieli takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawiali takie wezwania, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój. Również dopuszczone przez Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowody z dokumentów przedstawionych przez skarżącego (faktur za wykupienie abonamentu) nie potwierdziły jego zarzutu o egzekwowaniu wobec niego należności za okres, w którym posiadał on ważny abonament. Wobec powyższego żądanie zapłaty kwoty (...(, z tytułu (...( nieuiszczonych opłat, w datach wskazanych w upomnieniu, jest zasadne. W tym stanie rzeczy nie można również zgodzić się ze skarżącym, że organ egzekucyjny nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący dowodów wskazujących na istnienie egzekwowanego obowiązku. Podkreślić przy tym należy, że zobowiązany w każdej chwili mógł zapoznać się z tymi dowodami, kontaktując się z organem egzekucyjnym w siedzibie, wskazanej w zawiadomieniu, doręczonym wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Bezpodstawny jest również zarzut skarżącego w kwestii prowadzenia przez organy postępowania przez okres ponad trzech lat oraz braku stosownych zawiadomień o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, o których mowa w art. 36 K.p.a. Skarżący podniósł, że (cyt.) "organ administracji bez żadnego uzasadnienia prowadził postępowanie przez okres ponad trzech lat, który upłynął od dnia podjęcia pierwszych czynności w sprawie (rzekomego włożenia "zawiadomień" za wycieraczkę samochodu) do dnia wydania tytułu wykonawczego i podjęcia egzekucji w sprawie" i w tym czasie "nigdy nie powiadomił skarżącego o przyczynach nie załatwienia sprawy w terminie i nie wskazywał nowego terminu jej załatwienia". Tymczasem - jak to już wyjaśniono powyżej - pozostawienie na pojeździe "zawiadomienia" ma wyłącznie charakter informacyjny i nie skutkuje wszczęciem postępowania w sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego w rozpatrywanej sprawie nastąpiło w dniu (...( - z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Dopiero od tej daty, w toku tak wszczętego postępowania egzekucyjnego, odpowiednie zastosowanie mają przepisy K.p.a., w tym przepisy dotyczące terminów załatwiania spraw. Powyższe potwierdza treść art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". Pamiętać przy tym trzeba, że przepisy K.p.a. powinno się stosować przy uwzględnieniu specyfiki unormowań postępowania egzekucyjnego w administracji, a "odpowiednie stosowanie prawa" oznacza: a) stosowanie pełne, czyli odpowiednie przepisy prawa bez żadnych zmian w ich dyspozycji; b) stosowanie ze zmianami; c) niestosowanie w ogóle, czyli przepisy te nie mogą być zastosowane, przede wszystkim ze względu na ich bezprzedmiotowość lub całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla normowania tych stosunków, do których miałyby one być stosowane odpowiednio (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II FSK 642/05, Lex nr 173121). W świetle powyższych rozważań stwierdzić zatem należy, że w toku prowadzonej egzekucji, organ egzekucyjny, podejmując czynności zmierzające do wyegzekwowania należności pieniężnej, nie jest związany terminami, o których mowa w art. 35 K.p.a. i, w konsekwencji, nie spoczywa na nim obowiązek wysyłania zawiadomień w trybie art. 36 K.p.a. Zobowiązanemu, w którego ocenie postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w sposób nieproporcjonalnie długi do podejmowanych czynności, przysługuje zaś skarga na przewlekłość postępowania, przewidziana w art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast terminy określone w art. 35 K.p.a. wiążą organ egzekucyjny przy załatwianiu wniosków zgłaszanych przez zobowiązanego, np. przy rozpatrywaniu zarzutów zgłoszonych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącego w rozpatrywanej sprawie doszło również do naruszenia szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w artykułach 6, 7, 8, 9, 10 i 12 K.p.a. Stosownie do treści art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie mają także zasady ogólne wynikające z rozdziału 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Niemniej jednak, w realiach niniejszej sprawy, nie sposób uznać, że organy administracji publicznej dopuściły się uchybienia powyższym zasadom w stopniu, który mógłby mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 P.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. orzekł o oddaleniu skargi.