II SA/Sz 1215/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Stowarzyszenia A. na uchwałę Rady Miejskiej w Darłowie z dnia 10 maja 2012 r. Nr XXVI/177/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki strukturalnej C - Darłówko Wschodnie położonej na obszarze Gminy Miasto Darłowo – obszar C 6 p o s t a n a w i a odrzucić skargi P. M. i R. L. Rada Miejska w dniu[...], na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 20 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), podjęła uchwałę Nr XXVI/177/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki strukturalnej położonej na obszarze Gminy Miasto – obszar. Z akt administracyjnych, dołączonych do sprawy o sygn. akt II SA/Sz 1214/12, wynika, że w dniu [...] do Rady Miasta wpłynęło wezwanie Stowarzyszenia do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą. Pismem z dnia [...] podpisanym przez Przewodniczącego Rady Miejskiej , uznano przedmiotowe wezwanie za nieuzasadnione. Pismo to doręczono pełnomocnikowi Stowarzyszenia w dniu[...]. Następnie, w dniu[...] (data nadania w urzędzie pocztowym) Stowarzyszenie z siedzibą, P. M. i R. L. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwałę Rady Miejskiej z dnia 10 maja 2012 r. Nr XXVI/177/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki strukturalnej położonej na obszarze – obszar. Skargi zostały złożone w jednym piśmie przez r. p. J. M., umocowanego do działania w imieniu skarżących. Organ udzielając odpowiedzi na skargi, wniósł o oddalenie skargi Stowarzyszenia z siedzibą, a w przypadku P. M. i R. L. o odrzucenie ich skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia skargi, sąd administracyjny zobowiązany jest do sprawdzenia dopuszczalności jej wniesienia. Dotyczy to m.in. wyczerpania środków zaskarżenia przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Systematyka art. 52 P.p.s.a., wskazuje, że art. 52 § 3 ustawy dotyczy wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., natomiast przepis art. 52 § 4 dotyczy innych (pozostałych) aktów. Tymi innymi aktami w rozumieniu tego przepisu są z pewnością akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 5-7 P.p.s.a., a więc także akty organów jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 P.p.s.a. Na podstawie analizy przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być wątpliwości, że użyte w art. 52 § 4 P.p.s.a. określenie "w przypadku innych aktów" obejmuje także akty organów jednostek samorządu terytorialnego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07 (opubl. w ONSAiWSA 2007/3/60, ZNSA 2007/2/83; Lex nr 260435). Należy zatem przyjąć, że w sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest m.in. akt prawa miejscowego, a ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 P.p.s.a.). W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że skarga wniesiona na uchwałę, stanowiącą akt prawa miejscowego, powinna być poprzedzona bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym do wyczerpania tego trybu obowiązany jest każdy skarżący, co oznacza, że tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał takiego wezwania jest dopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 414/06, opubl. w Lex nr 362455). Wniesienie skargi, z pominięciem wyżej wskazanego wymogu w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalnej z innych przyczyn. W niniejszej sprawie skargi na uchwałę złożyli: Stowarzyszenie z siedzibą w, P. M. i R. L. Każdy z tych skarżących występuje w sprawie jako odrębny podmiot prawa, posiadający własne uprawnienie do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym. Powyższej okoliczności nie zmienia fakt złożenia skargi w jednym piśmie. W tej sytuacji skuteczność wniesionych skarg uzależniona jest od stwierdzenia, czy każdy ze skarżących uprzednio wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone do organu jedynie przez Stowarzyszenie. Wezwanie to zostało podpisane przez r. pr. J. M. działającego na rzecz Stowarzyszenia. Do pisma załączono stosowne pełnomocnictwo. Z treści wezwania nie wynika, aby zostało sporządzone również w imieniu innych skarżących. Należy podkreślić, że ewentualny fakt bycia członkiem Stowarzyszenia przez P. M. i R. L. nie stanowi o tym, że wezwanie zostało złożone w ich indywidualnej sprawie. Skargę P. M. i R. L. należało w takiej sytuacji uznać za niedopuszczalną, z uwagi na niewyczerpanie, przez tych skarżących, środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucono skargę.