II SA/Sz 122/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. J.T. w piśmie z dnia 29 grudnia 2016 r. (zatytułowanym: "") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odpowiadając na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie wskazuje się, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie budzi wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Ustawodawca w omawianym przepisie nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (postanowienia NSA: z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 273/08, z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II GZ 41/12, z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt I OZ 1534/15). W doktrynie wskazuje się, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi z przyczyn procesowych (...), np. skarga, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym przez sąd terminie (J. P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydanie 4., Warszawa 2010, s. 573) Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skarga J. T. podlega odrzuceniu, bowiem Skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przedmiotowa skarga jest oczywiście bezzasadna, a więc prawo pomocy Skarżącemu nie przysługuje. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.