II SA/Sz 1220/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na uchwałę Rady Powiatu w G. z dnia 19 grudnia 2013 r., Nr XXVIII/268/13 w przedmiocie wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i parkowanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu postanawia: 1/ odrzucić skargę, 2/ zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...](słownie: [...]) złotych. W. W., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 28 listopada 2019 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie uchwałę Rady Powiatu w [...] z dnia 19 grudnia 2013 r. Nr XXVIII/268/2013 w przedmiocie wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i parkowanie pojazdu usuniętego z drogi oraz kosztów powstałych w razie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2019 r. Sąd zobowiązał skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed jej wniesieniem wyczerpał środek zaskarżenia, poprzez skierowanie do Rady Powiatu w [...] wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z zaskarżonej uchwały oraz do wykazania daty nadania tego wezwania u operatora pocztowego, bądź złożenia bezpośrednio w siedzibie organu oraz do nadesłania kopii tego wezwania wraz z dowodem nadania. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została doręczona skarżącemu w dniu 2 stycznia 2020 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w piśmie z dnia 9 stycznia 2020 r. oświadczył, że przed wniesieniem skargi do Sądu nie skierował do Rady Powiatu w [...] wezwania do usunięcia naruszenia prawa, z uwagi na zmianę, przed wszczęciem postępowania art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, polegającą na usunięciu z treści tego przepisu słów "po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia" oraz uchylenie art. 57 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sąd przed merytorycznym badaniem sprawy zobowiązany jest w pierwszej kolejności skontrolować przesłanki dopuszczalności skargi, w tym wyczerpanie środków zaskarżenia przed jej wniesieniem. Stosownie bowiem do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym(Dz. U. z 2019 r., poz. 506), zwanej dalej "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Należy wskazać, że art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 101 u.s.g., w zakresie wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi, z dniem 1 czerwca 2017 r. uległy zmianie na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Jak wynika z art. 17 ust. 1 tej ustawy, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Ponadto należy mieć na względzie, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (art. 17 ust. 2). Zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 19 grudnia 2013 r., a więc przed ww. zmianą art. 53 § 2 p.p.s.a. i art. 101 u.s.g., co oznacza, że wniesienie niniejszej skargi powinno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym, Sąd wezwał skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi skierował do Rady Powiatu w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wynikającego z zaskarżonej uchwały oraz nadesłania dowodu potwierdzającego skierowanie takiego pisma do organu. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że nie wystosował on wezwania do usunięcia naruszenia prawa, z uwagi zmianę przed wszczęciem niniejszego postępowania przepisów znoszących ten obowiązek. Odnosząc się do powyższego wyjaśnić należy, z przytoczonych uregulowań jednoznacznie wynika, że o wyczerpaniu trybu zaskarżenia uchwały decyduje data podjęcia zaskarżonej uchwały, a nie data złożenia skargi do Sądu. Tym samym uznać należy, że skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia w postaci wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa o jakim mowa w art. 101 ust.1 u.s.g., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, co uniemożliwia nadanie skardze biegu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.