II SA/Sz 1231/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie powierzenia obowiązków na stanowisku innym niż zajmowane oddala skargę Decyzją personalną z dnia [...] r. nr [...] [...] Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. B. utrzymał w mocy decyzję personalną nr [...] Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. w sprawie powierzenia na okres od dnia [...] r. do [...] r. pełnienia obowiązków na stanowisku starszy specjalista ds. operacyjno-szkoleniowych, tj. stanowisku innym niż dotychczas zajmowane. Decyzja Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej – decyzją z dnia [...] r. powierzył st.kpt. J. B. na czas od [...] r. do [...] r. pełnienie obowiązków starszego specjalisty ds. operacyjno-szkoleniowych. Decyzję tę Komendant Powiatowy Państwowej Straży, Pożarnej uzasadnił potrzebą zapewnienia sprawnego funkcjonowania komendy w związku z raportem funkcjonariusza dotychczas realizującego zadania operacyjno-szkoleniowe, informującym o planowanym od dnia [...] r. leczeniu szpitalnym. W punkcie 2 decyzji wskazano, że uposażenie skarżącej pozostaje bez zmiany. Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniając to ważnym interesem społecznym, polegającym na zapewnieniu sprawnego funkcjonowania Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej . J. B. odwołała się od ww. decyzji zarzucając jej: - naruszenie przepisów art. 6-12, 61 §4, 77, 79, 80, 81, 107 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), - naruszenie przepisów rozdziału 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), - niewskazanie w sentencji zaskarżonej decyzji przepisów prawa procesowego oraz, że rażąco narusza ona przepisy prawa, - wadliwość z przyczyn organizacyjnych. Ponadto skarżąca w odwołaniu podniosła, że zaskarżona decyzja jest szykaną spowodowaną jej działalnością związkową. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Komendant Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej, decyzją z dnia [...] r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz.68 ze zm.) do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych w komendzie powiatowej (miejskiej) właściwy jest komendant powiatowy (miejski). Natomiast art. 37a ww. ustawy stanowi, że "strażakowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych zgodnie z jego kwalifikacjami na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej na okres do 6 miesięcy w roku kalendarzowym. W okresie tym strażakowi przysługuje uposażenie stosowne do zajmowanego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego". Z powyższego wynika, że właściwy przełożony strażaka może powierzyć mu (okresowo) pełnienie obowiązków służbowych, zgodnie z kwalifikacjami strażaka, na innym stanowisku. Powierzenie funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków na innym stanowisku jest aktem władczym, wynikającym z podległości służbowej. Powierzenie pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym jest czasowe, a przełożony podejmując taką decyzję uwzględnia bieżące potrzeby służby. W tych ramach komendant powiatowy jako organ odpowiedzialny za prawidłowe funkcjonowanie jednostki oraz zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego na podległym obszarze, ma prawo kształtowania polityki kadrowej zapewniającej w jego ocenie najskuteczniejszą realizację przypisanych mu przez ustawodawcę zadań. Stąd też, jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, posiada uprawnienie do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej mu jednostce organizacyjnej, w tym do powierzania podległym funkcjonariuszom obowiązków na konkretnych stanowiskach służbowych. Jak wykazano wyżej Komendant Powiatowy jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, posiada uprawnienie do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej mu jednostce organizacyjnej i posiada do tego kompetencje wynikające z art. art. 32 ust. 1 pkt 3 i 37a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz.68 ze zm.). Skarżąca z racji zajmowanego stanowiska, tj. kierownika Sekcji ds. Organizacji i Kadr posiada pełną wiedzę co do obsady oraz struktury organizacyjnej jednostki. W Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej z wyłączeniem Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej realizującej zadania stricte interwencyjne, jedynie w Sekcji ds. Organizacji i Kadr służbę w systemie codziennym pełni dwóch funkcjonariuszy. W pozostałych komórkach, w systemie codziennym służbę pełni po jednym funkcjonariuszu. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej po otrzymaniu informacji o planowanym leczeniu szpitalnym funkcjonariusza z Wydziału Operacyjno-Szkoleniowego musiał podjąć decyzję o czasowym powierzeniu pełnienia obowiązków w tym wydziale innemu funkcjonariuszowi, a jednocześnie decyzja ta nie mogła dezorganizować pracy w pozostałych komórkach. W związku z tym, że Sekcja ds. Organizacji i Kadr posiada dwuosobową obsadę powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków starszego specjalisty w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym najmniej ujemnie wpłynęło na pracę komendy. Nie bez znaczenia jest również to, iż skarżąca posiada pełne kwalifikacje do zajmowania powierzonego stanowiska. Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz.68 ze zm. ) w art. 36 ust. 3 stanowi, że do zajmowania stanowisk oficerskich wymaga się posiadania co najmniej tytułu zawodowego inżyniera pożarnictwa lub uzyskania uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu inżyniera pożarnictwa w toku postępowania o uznanie, nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej, kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego - inżyniera pożarnictwa. Stanowiska oficerskie, zgodnie z art. 36 ust. 4 w/c ustawy, mogą zajmować również strażacy posiadający wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej oraz tytuł zawodowy technika pożarnictwa lub uzyskanie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu technika pożarnictwa w toku postępowania o uznanie, nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub w Konfederacji Szwajcarskiej, kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego technika pożarnictwa (art. 36 ust. 4 pkt. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej) lub ukończone przeszkolenie zawodowe (art. 36 ust. 4 pkt. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej). Stanowiska oficerskie związane z kierowaniem działaniami ratowniczymi mogą zajmować strażacy posiadający wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej, którzy posiadają tytuł zawodowy technika pożarnictwa i ukończyli przeszkolenie zawodowe, o którym mowa w art. 53 ust. 2 pkt 2 lit. a. tj. studia podyplomowe dla strażaków ubiegających się o zajmowanie stanowisk oficerskich związanych z kierowaniem działaniami ratowniczymi (art. 36 ust. 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej). Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U.Nr.54, poz.448) stanowi w zał. nr 3 lp. 12, że stanowisko starszego specjalisty jest stanowiskiem oficerskim w codziennym systemie pełnienia służby i nie jest to stanowisko związane z bezpośrednim kierowaniem działaniami ratowniczymi. J. B. posiada kwalifikacje oficerskie o których mowa w art. 36 ust. 4 pkt. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej - tj. posiada wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej oraz ukończyła wymagane przeszkolenie zawodowe, tym samym spełnia wymogi kwalifikacyjne do zajmowania stanowiska starszego specjalisty. Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony odwołującej się, że nieobecność funkcjonariusza wydziału operacyjno-szkoleniowego jest trzydniowa. Z raportu złożonego przez tegoż funkcjonariusza oraz notatki z przeprowadzonej z nim w dniu [...] r. rozmowy, jak również protokołu z narady służbowej z dnia [...] r. wynika, że jego nieobecność z powodu choroby może być długa i trwać nawet 2 miesiące. Mając na względzie wagę zadań realizowanych przez Wydział Operacyjno-Szkoleniowy takich jak np.: analizowanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń w skali rejonu operacyjnego dla potrzeb organizacji i koordynacji systemu ratowniczo-gaśniczego, ustalanie zasad współdziałania jednostek ratowniczo-gaśniczych na terenie rejonu oraz z innymi rejonami operacyjnymi, podejmowanie działań organizacyjno-technicznych usprawniających system alarmowania i współdziałania z innymi służbami ratowniczymi, ustalanie szczegółowych zasad organizacji działań ratowniczo-gaśniczych w razie pożarów, klęsk żywiołowych, katastrof, ratownictwa technicznego i chemicznego oraz innych interwencji najbardziej typowych lub specyficznych dla rejonu operacyjnego oraz konieczność wdrożenia w sprawy operacyjne strony odwołującej się, jak również zapewnienie ciągłości funkcjonowania wydziału operacyjno-szkoleniowego, a przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa pożarowego powiatu organ pierwszej instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zwłoka w wykonaniu zaskarżonej decyzji mogła narazić dobro chronione, jakim jest zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego w powiecie. Tym samym nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 108 kpa. W ocenie organu drugiej instancji nie naruszony został również regulamin organizacyjny Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej albowiem powierzenie obowiązków jest czasowe i wynikało z konieczności zapewnienia ciągłości służby. Zarzut naruszania art. 6-12, 61 §4, 77, 80, 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nie znajduje uzasadnienia. W ocenie organu pierwszej instancji interes społeczny, jakim jest zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego w powiecie oraz prawidłowego funkcjonowania jednostki w tym przypadku był ważniejszy niż interes indywidualny skarżącej. Nie bez znaczenia jest również specyficzny charakter sprawy administracyjnej, której przedmiotem jest czasowe powierzenie strażakowi pełnienia służby na innym stanowisku. Oczywiście taka zmiana w stosunku służby podlega procedurze kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże akta administracyjne sprawy są tożsame z aktami personalnymi strażaka. Nie gromadzi się bowiem w tym postępowaniu żadnych dodatkowych dokumentów, a rozstrzygnięcie oparte jest na dokumentach o przebiegu służby zawartych w aktach osobowych strażaka. Z tego względu nie ma możliwości, aby jakikolwiek dokument, w oparciu o który wydana została decyzja administracyjna, nie był strażakowi znany. Konsekwencją tego jest fakt, że zarzut naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest wyolbrzymiony przez stronę, a naruszenie to nie miało żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. W swoim odwołaniu strona nie przedłożyła też żadnych nowych dokumentów w sprawie, co potwierdza, że strona nie ma zamiaru wnieść nic nowego do sprawy i żadnymi dokumentami istotnymi dla sprawy, poza tymi zawartymi w aktach osobowych, nie dysponuje. Niczym nieuzasadnione jest także twierdzenie, iż w postępowaniu naruszone zostały przez organ pierwszej instancji wskazane przez stronę przepisy o postępowaniu dowodowym tj. 77, 80 i 89 k.p.a., gdyż, jak to już wyjaśniono powyżej w niniejszym postępowaniu organ ten badał jedynie czy z punktu widzenia kwalifikacji skarżącej możliwe jest powierzenie jej pełnienia obowiązków na nowym stanowisku i czy zachodzą przesłanki z art. 37a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 79 k.p.a., gdyż charakter niniejszego postępowania przesądza o tym, iż w postępowaniu tym nie przeprowadza się dowodów z oględzin czy przesłuchania świadków. Nawet jeżeli strona złożyłaby takie wnioski to organ mógłby je pominąć, gdyż zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Ponadto, gdyby strona chciała złożyć jakiekolwiek wnioski dowodowe to złożyłaby je w odwołaniu. Tak jednak nie uczyniła, zatem należy uznać, iż wniosków takich nie składa, a zarzuty w tym zakresie są gołosłowne i wyłącznie teoretyczne, a hipotetyczne naruszenia nie miały żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Zarzuty muszą dotyczyć dokonania lub niedokonania przez organ konkretnych czynności, które naruszają procedurę. Podnoszenie jedynie twierdzenia, że organ nie przeprowadził jakiegoś nieokreślonego (nie wiadomo jakiego) dowodu jest bezzasadne w sytuacji, gdy strona nawet w odwołaniu nie wnosi o jego przeprowadzenie. Generalnie uznać należy, że strona wyraża niezadowolenie z faktu, iż organ władczo rozstrzygnął o jej obowiązkach i nie zapytał w tej kwestii o zdanie skarżącej. Postępowanie takie jest jednak istotą stosunku służbowego. Ponadto, jak to już wyżej zaznaczono, wypowiedzenie się strażaka co do zebranych dowodów i materiałów w świetle zasady podporządkowania w stosunku służby, nie może mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia podejmowanego przez przełożonego strażaka. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że niezapoznanie strony z aktami sprawy nie miało dla rozstrzygnięcia żadnego znaczenia i nie pozbawiło strony dokonania w tym postępowaniu jakiejkolwiek czynności procesowej. Skarżąca, jako funkcjonariusz wykonujący zadania Sekcji ds. Organizacji i Kadr, sama niejednokrotnie przygotowywała administracyjne decyzje personalne, w sprawach w których postępowanie administracyjne prowadzone było według takich samych zasad jak w niniejszej sprawie i nigdy nie wnosiła uwag do takiego sposobu załatwienia sprawy, uznając, iż procedura taka jest prawidłowa. Zaskarżona decyzja zawierała elementy niezbędne do zakwalifikowania jej jako decyzji tzn. zawierała: oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić, że wydana została "bez podstawy prawnej" albowiem taka sytuacja zachodzi wtedy, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych i postanowień rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt.VI SA/Wa 377/2008 stwierdził, że nawet brak przywołania podstawy prawnej nie pozbawia decyzji jej bytu prawnego, bowiem powołanie podstawy prawnej nie jest warunkiem istnienia decyzji, lecz warunkiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym. Również nie można mówić o "rażącym naruszeniu prawa" ponieważ taka sytuacja zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa ( wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1993 r. sygn akt. V SA 106/93). Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w dniu jej wydania przepisami ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, a zarzucany brak przytoczenia przepisu art. 104 kpa nie jest wadą, która powoduje konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Tym samym nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 104 i 107 kpa oraz zarzut, że zaskarżona decyzja rażąco narusza przepisy prawa. Odnosząc się do ogólnie sformułowanego zarzutu dotyczącego nieudostępnienia skarżącej akt administracyjnych, organ drugiej instancji uznał je za gołosłowne, gdyż nie zostało w żaden sposób wykazane, aby organ pierwszej instancji odmówił stronie dostępu do tych akt. Ponadto w aktach sprawy nie znajduje się żaden wniosek skarżącej w tym zakresie. Tym samym zarzut naruszenia przepisów rozdziału 3, Dział II ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jest bezzasadny. Strażak należący do związku zawodowego, podlega w służbie takim samym prawom i obowiązkom jak ten, który nie jest członkiem związku zawodowego. Dlatego też należy uznać, że formułowanie zarzutu, że zaskarżona decyzja jest szykaną spowodowaną działalnością związkową jest bezzasadne. Pismem z dnia [...] r. J. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na ww. decyzję personalną Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 6-12, 80, 81, 107, 108 kpa oraz niepowołanie w obu decyzjach podstaw prawnych ich wydania. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, nieprawdą jest, że skarżąca nie składała wniosków dowodowych, zaś powód, dla którego wydano decyzję w sprawie powierzenia skarżącej pełnienia obowiązków na stanowisku innym niż dotychczas zajmowane, jest inny, niż wskazany w uzasadnieniu ww. decyzji. Skarżąca dowiedziała się o wszczęciu postępowania przed organem pierwszej instancji dopiero z chwilą doręczenia jej decyzji tego organu. Organ drugiej instancji wprawdzie zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania dowodowego przed tym organem oraz o jej prawie do wglądu do akt sprawy, ale uczynił to w momencie, gdy skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, o czym organ wiedział z urzędu. Pełnomocnik skarżącej wskazał również, że istniały podstawy do wyłączenia od udziału w sprawie organu i pracownika prowadzącego postępowanie w sprawie oraz że skarżąca nie posiadała aktualnych badań lekarskich dopuszczających do pracy na stanowisku starszy specjalista i niezbędnych kwalifikacji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej ,,p.p.s.a.’’, sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzja Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., którą to decyzją powierzono st. kpt. J. B. na czas w niej określony pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku starszy specjalista ds. operacyjno-szkoleniowych w Komendzie Powiatowej PSP , w codziennym systemie służby, bez zmiany uposażenia. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, czyniąc je własnymi. Zostały one dokonane w sposób rzetelny i dokładny. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji stanowi przepis art. 37a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), który stanowi, że strażakowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych zgodnie z jego kwalifikacjami na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej na okres do 6 miesięcy w roku kalendarzowym. W okresie tym strażakowi przysługuje uposażenie stosownie do zajmowanego stanowiska, lecz nie niższe od dotychczasowego. W orzecznictwie podkreśla się, że art. 37a ww. ustawy nie określa żadnych warunków powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ podejmujący decyzję w tym przedmiocie. Zatem powierzenie obowiązków na innym stanowisku w tej samej jednostce, pozostawione zostało uznaniu organu, który może kierować się kryteriami potrzeb służby i jej interesu oraz koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonania zadań Państwowej Straży Pożarnej. Stosunek służbowy strażaka cechuje się nierównością stron, podporządkowaniem i dyspozycyjnością. Stąd przyjąć należy, iż w ramach tego stosunku przełożony służbowy może władczo kształtować, w granicach obowiązującego prawa, sytuację prawną strażaka. Temu uprawnieniu odpowiada przywołany wyżej art. 37a ustawy. Powyższe nie oznacza jednak, że decyzja podjęta w przedmiocie powierzenia pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, jest pozostawiona całkowitemu, swobodnemu uznaniu organu. Wskazać należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych co do zasady jest ograniczona. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru właściwego sposobu załatwienia sprawy, po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych, oraz czy użył trafnych argumentów, uzasadniających decyzję (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 563/08, Lex nr 515669). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności i zawiera wystarczające uzasadnienie prawne i faktyczne. W pierwszej kolejności uznać należy, że w sprawie prawidłowo zastosowano przepis art. 37a u.p.s.p., który daje podstawę do powierzenia strażakowi okresowo pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej jednostce organizacyjnej PSP. W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutów skargi, jakoby organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 6-12, 80, 81, 107 i 108 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że organ drugiej instancji w pierwszej kolejności wyjaśnił, że skarżąca pełni służbę w Sekcji ds. Organizacji i Kadr jako jej kierownik i Komendant PPSP powierzył jej okresowo, tj. od dnia 3 września 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. pełnienie obowiązków na innym stanowisku tj. starszego specjalisty w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy PPSP , a więc w ramach tej samej jednostki organizacyjnej PSP, bez zmiany uposażenia. Organ podając przyczynę wydania ww. decyzji wskazał, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej po otrzymaniu informacji o planowanym leczeniu szpitalnym funkcjonariusza z Wydziału Operacyjno-Szkoleniowego musiał podjąć decyzję o czasowym powierzeniu pełnienia obowiązków w tym wydziale innemu funkcjonariuszowi, a jednocześnie decyzja ta nie mogła dezorganizować pracy w pozostałych komórkach. W związku z tym, że Sekcja ds. Organizacji i Kadr posiada dwuosobową obsadę powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków starszego specjalisty w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym najmniej ujemnie wpłynęło na pracę komendy Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że kwalifikacje zawodowe skarżącej predestynowały ją do zajmowania powierzonego stanowiska. Organ – powołując się na art. 36 ust. 4 pkt 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz zał. nr 3 lp. 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 54, poz. 448) - wyjaśnił, że skarżąca posiada kwalifikacje oficerskie tj. posiada wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej oraz ukończyła wymagane przeszkolenie zawodowe, tym samym spełnia wymogi kwalifikacyjne do zajmowania stanowiska starszego specjalisty. Jednocześnie, organ drugiej instancji wskazał, że zwłoka w wykonaniu zaskarżonej decyzji mogła narazić dobro chronione, jakim jest zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego w powiecie. Tym samym zasadnym było nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższe wyjaśnienia co do celowości i zasadności czasowego powierzenia skarżącej pełnienia obowiązków w Wydziale Operacyjno-Szkoleniowym Komendy PPSP oraz nadania ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Sąd uznał za wyczerpujące. Fakt, iż z kolei organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z [...] r. ograniczył się do wyjaśnienia, że czasowe powierzenie skarżącej pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku starszy specjalista ds. operacyjno-szkoleniowych jest podyktowane koniecznością zapewnienia sprawnego funkcjonowania Komendy Powiatowej PSP , świadczy o nazbyt lakonicznym uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia i oznacza naruszenie przez ten organ art. 107 § 3 kpa. Naruszenie to, jak również niezapoznanie strony na tym etapie postępowania z aktami sprawy - wobec rzetelności wyjaśnienia okoliczności sprawy przez organ odwoławczy - nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na jej wynik. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnienia. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca - w postępowaniu przed organem drugiej instancji - nie skorzystała z przysługującego jej prawa do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, pomimo skutecznego zawiadomienia jej o takiej możliwości. Wprawdzie w terminie wyznaczonym do zapoznania się z aktami sprawy skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim, jednak nic nie stało na przeszkodzie, aby, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, skarżąca wniosła o przedłużenie terminu do skorzystania z ww. uprawnienia, czego jednak nie uczyniła. Organ drugiej instancji zawiadomił również organizację związkową o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w trybie art. 10 kpa. Niestety organizacja związkowa także nie skorzystała z tego prawa. W ocenie Sądu również zarzut naruszenia art. 108 kpa jest bezzasadny. Jak już wyżej wskazano, zwłoka w wykonaniu zaskarżonej decyzji mogła narazić dobro chronione jakim jest zapewnienie właściwego poziomu bezpieczeństwa pożarowego w powiecie. Brak również podstaw do uznania, że istniały przesłanki do wyłączenia pracownika i organu od udziału w sprawie. Należy podkreślić, że jeżeli skarżąca posiadała wiedzę co do istnienia okoliczności skutkujących wyłączeniem pracownika lub organu winna złożyć stosowny wniosek w tej sprawie. Takiego wniosku jednak nie złożyła. Również w skardze skarżąca nie podjęła nawet próby uprawdopodobnienia istnienia okoliczności skutkujących wyłączeniem pracownika lub organu od udziału w sprawie. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodziła także konieczność kierowania skarżącej na badania okresowe. Oba stanowiska służbowe, zarówno to zajmowane przez skarżącą, jak i to które zostało jej czasowo powierzone, są stanowiskami w codziennym systemie pełnienia służby, a warunki pełnienia służby oraz występujące na tych stanowiskach czynniki szkodliwe, uciążliwe lub niebezpieczne dla zdrowia są takie same. Za nietrafny należało również uznać zarzut braku kwalifikacji do zajmowania stanowiska starszy specjalista. Organ drugiej instancji, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, szczegółowo odniósł się do zagadnienia spełniania przez skarżącą wymogów kwalifikacyjnych, stwierdzając, że skarżąca posiada kwalifikacje oficerskie, o których mowa w art. 36 ust. 4 pkt. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej - tj. posiada wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w Państwowej Straży Pożarnej oraz ukończyła wymagane przeszkolenie zawodowe, tym samym spełnia wymogi kwalifikacyjne do zajmowania stanowiska starszego specjalisty. Za gołosłowny uznać także należy zarzut, że zaskarżona decyzja jest szykaną spowodowaną działalnością związkową skarżącej. Brak dowodów na to, że przynależność skarżącej do związków zawodowych miała wypływ na podjętą w sprawie decyzję. Nie można również uznać z zasadny zarzut wydania podjętych w sprawie decyzji bez podstawy prawnej w sytuacji braku przywołania w sentencji zapadłych rozstrzygnięć zastosowanych przez organy orzekające przepisów prawa materialnego i procesowego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydane zostały zgodnie z obowiązującymi w dniu ich wydania przepisami ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz ustawy – Kodeks Postępowania Administracyjnego, a zarzucany brak przytoczenia w sentencji decyzji zastosowanych przepisów nie jest wadą, która powoduje konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, na które powołał się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że brak przywołania podstawy prawnej nie pozbawia decyzji jej bytu prawnego, bowiem powołanie podstawy prawnej nie jest warunkiem istnienia decyzji, lecz warunkiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym. Również nie można mówić o "rażącym naruszeniu prawa" ponieważ taka sytuacja zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide: WSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 377/2008; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1993 r. sygn akt. V SA 106/93). Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.