II SA/Sz 1235/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. H. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] r., [...], [...] w przedmiocie wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem wydanym w dniu [...] r. w oparciu o przepis art. 37 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) po rozpoznaniu skargi D. H. na brak udzielenia w obowiązującym terminie odpowiedzi przez Starostę K. w sprawie przesłania kopii oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożonym przez B. J. i T. K. do pozwolenia na budowę [...] Wojewoda odmówił wyznaczenia Staroście K. terminu do załatwienia ww. sprawy oraz stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania. Opisane postanowienie D. H. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest zatem to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym, katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Ocena możliwości merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez sąd administracyjny wymaga przeanalizowania, czy zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. przysługuje zażalenie, ewentualnie czy kończy ono postępowanie w danej instancji lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Innymi słowy czy jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 P.p.s.a., bowiem tylko na takie postanowienia przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie kończy ono postępowania, a także wskazany przepis nie stwierdza, iż przysługuje na nie zażalenie. Tego rodzaju postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 19646). Podkreślenia przy tym wymaga, że organ orzekający prawidłowo pouczył skarżącą o braku możliwości zakwestionowania zaskarżonego postanowienia zażaleniem. W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia