II SA/Sz 1237/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. W. o sprostowanie postanowienia o kosztach postępowania zawartego w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1237/11 wydanego w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1237/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na skutek rozpatrzenia skargi wniesionej przez L. W., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Uwzględniając skargę, Sąd w pkt III tego wyroku zawarł postanowienie o kosztach postępowania sądowego, poprzez zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kwoty [...] zł, obejmującej wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącej, w kwocie [...] zł oraz zwrot kwoty [...] zł, poniesionej tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego radcy prawnemu pełnomocnictwa. Pismem dnia [...] r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego I. L., wniosła o sprostowanie orzeczenia o kosztach postępowania, gdyż - według strony - Sąd nie uwzględnił uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego w kwocie [...] zł. Wskazanie w powołanym wyroku, wysokości zasądzonych kosztów postępowania jako [...] zł, a nie [...] zł stanowi, dla autora wniosku, błąd rachunkowy podlegający sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sprostowanie orzeczenia, w tym postanowienia o kosztach postępowania, dotyczy wyłącznie ujawnionych w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Postanowienie o sprostowanie orzeczenia może być wydane przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie 1 P.p.s.a). Należy przy tym podkreślić, że wszystkie nieprawidłowości opisane w art. 156 P.p.s.a. muszą mieć charakter oczywisty. Sprostowanie obejmuje właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania. Błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Natomiast ,,inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10, opubl. w Lex nr 786109 oraz postanowienie NSA z dnia 27 września 2011 r. , sygn. akt I FSK 1208/10, opubl. w Lex nr 948811). Błąd rachunkowy dotyczy przy tym takich działań, które odbywają się na niekwestionowanych wartościach (sumach, liczbach), a jedynie ich wynik jest skutkiem nieprawidłowych obliczeń (patrz postanowienie NSA z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt I OZ 804/11, opubl. w Lex nr 984404). Oznacza to, że do kategorii błędów rachunkowych nie można zaliczyć przyjętych przez sąd administracyjny za prawidłowe, ustaleń o wysokości poniesionych, a konsekwencji uwzględnienia skargi, należnych stronie kosztów postępowania. Wyjaśnić należy, że sprostowanie orzeczenia, w żadnej mierze, nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Postanowienie w sprawie kosztów sądowych, zamieszczone w wyroku sądu, strona może zaskarżyć w drodze zażalenia na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 P.p.s.a. (patrz postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r., II GZ 249/10, opubl. w Lex nr 743043). W świetle powyższych wywodów, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zastosowania instytucji sprostowania omyłki, o której mowa w powołanym wyżej art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. Analiza treść orzeczenia Sądu z dnia 22 lutego 2012 r. prowadzi do wniosku, że nie zawiera ono wymienionych w powołanym przepisie: "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek", polegających na omyłkowym pominięciu wpłaconej przez stronę kwoty [...] zł, czy też innych wadliwości, będących wynikiem nieprawidłowych działań arytmetycznych. Treść tego orzeczenia, w tym w również w zakresie kwestionowanym we wniosku skarżącej, jest jasna i jednoznaczna. Nie istnieją żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. W obrębie zasądzonych od organu odwoławczego kosztów postępowania, zgodnie z przyjętymi ustaleniami, mieściła się kwota należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia w kwocie [...] zł oraz opłata skarbowa w kwocie [...] zł, poniesiona z tytułu udzielonego radcy prawnemu pełnomocnictwa. Na marginesie wymaga wyjaśnienia, iż faktycznie w aktach sądowych tejże sprawy znajduje się dowód wpłaty na kwotę [...] zł (k. 12 akt sądowych), uiszczony przez skarżącą bez wezwania Sądu. Poniesiony przez skarżącą wpis od skargi nie był jednak wymagany. W sprawie takiej, jak przedmiotowa, tj. z zakresu pomocy i opieki społecznej, strona skarżąca zwolniona jest od kosztów sądowych z mocy ustawy – art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Z powyższych względów, zarządzeniem Sądu z dnia [...] r. (pkt 1 zarządzenia), kwota [...] zł została zwrócona przelewem na konto skarżącej, o czym świadczy dokument z dnia [...] r., sporządzony przez Oddział Finansowo Budżetowy tut. Sądu (k. 25 akt sądowych). W takiej sytuacji sprostowanie postanowienia o kosztach przez wpisanie w miejsce [...] zł, kwoty [...] zł stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie, zmierzające w istocie do zmiany zawartego nim prawidłowego rozstrzygnięcia. Z tych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o sprostowanie orzeczenia i orzekł na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.