II SA/Sz 1251/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] Starosta [...] ("Organ I instancji") na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735) i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku F. Spółki z o. o. w P. ("Inwestor", "Strona"), odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewidencyjnym [...], obręb U. , gmina U. . W uzasadnieniu decyzji Organ I instancji wskazał, że Inwestor nie wywiązał się z części obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. nr [...], tj. doprowadzenia projektu do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 dalej "rozporządzenie w sprawie warunków") w zakresie projektowanych poziomów nazwanych przez projektanta antresolami oraz uwzględnienia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego U. i części obrębów W. i G. - część A, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w U. z dnia [...] listopada 2010 r. (mpzp). Zdaniem Organu I instancji poziomy nad 2, 3 i 4 kondygnacją, mimo nazwania przez projektanta "antresolami", takimi nie są. Przedstawione rozwiązanie wskazuje dodatkowe kondygnacje użytkowe jako drugie poziomy lokali mieszkalnych (1, 2 i 3 piętra). Wskazana "antresola" nie stanowi części pomieszczenia, ani części kondygnacji nad którymi jest wydzielona. Wobec czego należy uznać, że jest to nowa, dodatkowa kondygnacja (nad określoną w projekcie 2, 3 i 4 kondygnacją), połączona wyłącznie wewnętrzną klatką schodową. Takie rozwiązanie jest niezgodne z ustaleniami mpzp. Projektowany budynek, zamiast dopuszczalnych 4 kondygnacji z ostatnią w poddaszu użytkowym jest budynkiem o 7 kondygnacjach. Organ podkreślił dalej, że drugim spornym aspektem rozwiązania projektowego, z którym nie zgadza się jest poddasze użytkowe. Przedstawione rozwiązanie projektowe jest niezgodne w zakresie ilości kondygnacji oraz ostatniej kondygnacji, która nie jest w poddaszu użytkowym. Rozwiązanie wskazujące dwie kondygnacje w dachu mansardowym, jest niezgodne z § 8 pkt 7 mpzp. Ponadto, w ocenie Organu I instancji, projekt nie przedstawia dachu mansardowego. Rzeczywisty dach znajduje się nad stropem ostatniej kondygnacji, o połaciach nachylonych pod kątem 10° i jest to dach płaski. Dodatkowo, zdaniem Organu I instancji, usytuowanie budynku narusza § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków. Działka nr [...], granicząca z działką inwestycyjną nr [...], zgodnie z ewidencją gruntów, stanowi LslV oraz jest terenem oznaczonym symbolem [...] ZLp, dla którego mają zastosowanie przepisy o lasach. W celu możliwości usytuowania budynku w odległościach wskazanych na rysunku projektu zagospodarowania terenu, Inwestor powinien uzyskać zgodę na odstępstwo od wskazanego przepisu rozporządzenia. Jednocześnie należy również uzyskać zgodę w zakresie odstępstwa od przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Ściana budynku od strony północnej z oknami usytuowana jest w odległości 3,0 m od granicy działki. 2. Spółka z o.o. F. złożyła odwołanie od wydanej decyzji, w którym podtrzymała stanowisko, że w przedmiotowym budynku zaprojektowano mieszkania z antresolami - zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu w sprawie warunków. W mieszkaniach nie znajdują się obudowane klatki schodowe tylko schody wewnętrzne otwarte na kondygnację. Z uwagi na fakt, iż mpzp nie określa maksymalnej wysokości budynku, rozwiązanie takie uważa za poprawne, także w świetle definicji antresoli. Poziom antresoli na każdej kondygnacji nie jest dostępny z komunikacji ogólnej budynku, tak więc trudno tutaj o stwierdzenie odrębnej kondygnacji, skoro poszczególne antresole dostępne są tylko i wyłącznie z poszczególnych lokali mieszkalnych. Ponadto, w ocenie Strony, zaprojektowany dach spełnia ustalenia planu, który nie precyzuje formy ani kąta dachu. Przy czym nie jest prawidłowe twierdzenie Organu, iż dach, który posiada jedną z połaci pochyloną pod kątem 10 jest dachem płaskim. Nadto, zapisy planu w głównej mierze dotyczą wyglądu zewnętrznego budynku, dlatego bez znaczenia jest fakt czy ściana wewnątrz lokalu jest ścianą pochyłą, czy też prostą, skoro forma budynku wskazuje na stromą połać dachu oraz zastosowanie ścianki kolankowej, zgodnie z wymaganiami mpzp. Strona wskazała także, że nie zgadza się z twierdzeniem Organu, iż lokalizacja inwestycji narusza przepis § 271 ust. 8. Projektowany budynek po zastosowaniu przepisów wynikających z § 271 ust. 10-12 spełnia przepis zawarty w § 271 ust. 8. Potwierdzeniem słuszności zastosowania ww. przepisów jest uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Nadto, postawienie takich zarzutów dopiero w treści decyzji odmownej nie może stanowić przesłanki do udzielenia odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. 3. Decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Wojewoda ("Organ II instancji", " Organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Organ II instancji wskazał, że na terenie planowanej inwestycji obowiązują ustalenia uchwały nr [...] Rady Gminy w U. z [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego U. i części obrębów W. i G. - część A (w skrócie "mpzp"). Działki nr [...] i nr [...] obręb znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3MW (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej), dla którego ustalenia szczegółowe zawarto w § 18 ust. 89 uchwały. Zgodnie z ustaleniami planu, budynki mieszkalne należy kształtować do wysokości 4 kondygnacji nadziemnych, z ostatnią kondygnacją w poddaszu użytkowym. Ponadto, zgodnie z § 18 ust. 89 pkt 1 ppkt 3 - nie ustalone w planie zasady zabudowy - zgodnie z właściwymi przepisami budowlanymi. Odległości projektowanego budynku od granic działki (za wyjątkiem granicy z działką drogową) winny zatem spełniać wymagania rozporządzenia w sprawie warunków. Zdaniem Organu odwoławczego, budynek wielorodzinny zaprojektowano w taki sposób, iż przekracza dopuszczalną wysokość określoną w § 18 ust. 89 pkt 1 ppkt 2.3 mpzp. Projektowane poziomy budynku nad lokalami mieszkalnymi każdego z trzech pięter nie stanowią antresol, lecz kolejne kondygnacje nadziemne. Takie rozwiązanie projektowe powoduje, że w budynku zaprojektowano nie 4 kondygnacje, jak twierdzi Inwestor, lecz 7 kondygnacji. Zgodnie z § 3 pkt 19 rozporządzenia w sprawie warunków, przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim, o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub od pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Antresola sama w sobie nie jest pomieszczeniem, lecz jest częścią przestrzeni konkretnego wysokiego pomieszczenia lub określonej i wysokiej kondygnacji, zwymiarowaną powierzchnią stropu pośredniego, który nie jest stropem wyższej kondygnacji lub jej części. Stanowi wraz z pomieszczeniem lub kondygnacją, z której jest wydzielona jedną bryłę przestrzenną. Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że na każdym z trzech pięter zaprojektowano pięć jednostek mieszkalnych. W każdym z tych mieszkań przewidziano antresolę dostępną schodami wewnętrznymi z holu lub pokoju. Wykazano jednocześnie, że całkowite powierzchnie poszczególnych lokali na kondygnacjach oznaczonych jako piętra: pierwsze, drugie i trzecie są większe od powierzchni przynależnych do nich stropów antresol. Z zestawienia ww. wartości oraz rysunków poszczególnych kondygnacji wynika, że różnica powierzchni przeznaczona została wyłącznie na komunikację. Organ II instancji podkreślił, że różnica w powierzchni pomieszczenia oraz antresoli powinna zapewniać widoczność otwartej na to pomieszczenie jego części w postaci antresoli. Przy czym różnica ta nie może wiązać się wyłącznie z koniecznością realizacji schodów prowadzących do tej części pomieszczenia. W ocenie Organu odwoławczego, projektowane antresole nie stanowią również antresoli kondygnacji, która musi mieścić się w przestrzeni otwartej kondygnacji, a nie znajdować się nad podzieloną przegrodami budowlanymi kondygnacją lub jej częścią (por. wyroki NSA sygn. akt II OSK 671/17 z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 2792/12 z 15 kwietnia 2014 r.). Zdaniem Organu II instancji, nawet gdyby przyjąć (stosownie do opinii Zespołu Ekspertów przy Radzie W. Okręgowej Izby Architektów RP oraz opinii nr [...] Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie M. Okręgowej Izby Architektów RP), że jeśli pod antresolą znajdują inne pomieszczenia niż tylko to pomieszczenia z którego przewidziano wejście na jej poziom to mamy wówczas do czynienia z antresolą kondygnacji, to i tak przyjęte rozwiązanie projektowe nie spełnia warunku otwartego charakteru antresoli kondygnacji. Poziomy antresol odpowiednio 1, 2 i 3 piętra nie są bowiem przestrzeniami otwartymi. Na każdym z tych poziomów zaprojektowano ściany wydzielające odrębne pomieszczenia przynależne do poszczególnych mieszkań. Poziomy oznaczone w projekcie jako antresole nie spełniają zatem swojej funkcji półpiętra i nie tworzą jednej bryły przestrzennej ani z pomieszczeniami, z których zostały wydzielone, ani z kondygnacją, nad którą się znajdują. Niezależnie od powyższego, w ocenie Organu odwoławczego, nie można przyjąć, że ostatnia kondygnacja została zaprojektowana w poddaszu użytkowym - zgodnie z definicją zawartą w § 8 pkt 7 mpzp. Zgodnie z opisami umieszczonymi na rysunkach nr A-9, A-10 (przekroje B-B, C-C, opis warstw przegrody na rys. nr A-10) strop ostatniej kondygnacji zaprojektowano na poziomie + 21,62 m jako płytę żelbetową, na której przewidziano ułożenie papy termozgrzewalnej, wełny mineralnej i folii wiatroszczelnej. Konstrukcję nośną dachu stanowią drewniane kratownice prefabrykowane (opis pkt II.B.6 projektowanego budynku, rys nr A-9, A-10). Już sama analiza rysunków projektu uwzględniających powyższe rozwiązanie wskazuje, że przestrzeń nad najwyższym stropem nie jest przeznaczona na pobyt ludzi, a znajdująca się poniżej kondygnacja nie zawiera się w przestrzeni zawartej pomiędzy najwyższym stropem, a dachem stromym (rys. nr A-9 przekrój A-A, B-B, rys. nr A-10 przekrój C-C). Na powyższe, według Organu, nie mają wpływu przedstawiane przez Inwestora wyjaśnienia i zawarte w opisie do projektu nazewnictwo sugerujące, że projektowany dach to dach mansardowy. Projektowany dach nie jest dachem mansardowym, który jest typem dachu łamanego składającego się minimum z dwóch połaci. Każda z jego połaci składa się z dwóch płaszczyzn różniących się kątem nachylenia - górna o mniejszym kącie nachylenia i dolna - stroma. Przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie konstrukcyjne dachu ogranicza się do konstrukcji mocowanej ponad stropem ostatniej kondygnacji. Natomiast części elewacji wskazywane jako elementy dachu mansardowego stanowią jedynie element architektoniczny, przesłaniający zaprojektowaną na tym poziomie ścianę budynku. W ocenie Organu odwoławczego, nieuzasadnionym jest też przyjęcie, że część ściany zewnętrznej budynku zwymiarowana ponad stropem na poziomie + 15,50 m (linia wymiarowa wyznaczająca wysokość 110 cm) to ścianka kolankowa. Ścianka kolankowa jest to zewnętrzna ściana poddasza, która usytuowana jest na stropie ostatniej kondygnacji i biegnie wzdłuż połaci dachowej. Takim elementem w projekcie budowlanym jest ścianka na stropie ostatniej kondygnacji (poziom +21,62 m) o wys. 75 cm. Zdaniem Organu II instancji, Starosta [...] zasadnie postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. zobowiązał Inwestora do usunięcia nieprawidłowości wskazując m.in. na naruszenie § 3 pkt 19 rozporządzenia w sprawie warunków, w zakresie projektowanych poziomów nazwanych przez projektanta antresolami pomimo, że takimi nie są (pkt 4) oraz na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie parametrów zabudowy, stosownie do których zabudowę należy kształtować do wysokości 4 kondygnacji nadziemnych z ostatnią kondygnacją w poddaszu użytkowym (pkt 5). Inwestor natomiast nie wywiązał się z ww. obowiązku. Starosta prawidłowo zatem odmówił zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę budynku - zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy zwrócił tu uwagę, że w decyzji Starosty przywołano jako podstawę prawną art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy właściwym jest art. 35 ust. 5 pkt 1, przy czym nie ma to wpływu na rozstrzygnięcie. Organ II instancji uznał też zarzut Strony, że w świetle treści art. 35 ust. 5 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nieprawidłowości, o usunięcie których Organ 1 instancji nie wzywał, nie mogą być podstawą odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo, iż mieszczą się w zakresie sprawdzeń określonym w ust. 1. Jednakże, według Organu II instancji, okoliczność ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie skoro Inwestor nie wywiązał się z części obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., a projektowany budynek nadal narusza ustalenia planu w zakresie dopuszczalnej wysokości. Ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu argumentów Organ II instancji wyjaśnił, że działka nr [...] stanowi użytek oznaczony jako LslV- lasy, oznaczony na rysunku planu symbolem 2 ZLp - tereny parku leśnego. Zgodnie więc z § 13 ust. 4 mpzp, mają tu zastosowanie przepisy o lasach. Powyższe oznacza, że przy ustalaniu odległości budynku sytuowanego na działkach nr [...] od granic tych działek z działką nr [...] mają zastosowanie przepisy § 271 ust. 8 rozporządzenia w sprawie warunków. Ponadto należy zwrócić uwagę, że budynek i tak został zlokalizowany z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków, znajduje się bowiem w odległości 3,0 m od granicy północnej działki i zwrócony jest w stronę tej granicy ścianą z oknami. Zastosowanie ściany oddzielenia pożarowego i spełnienie wymagań § 232 nie umożliwia przybliżenia ściany budynku z oknami do granicy działki. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że odstąpił od nałożenia na Inwestora obowiązku doprowadzenia projektu zagospodarowania do zgodności w zakresie lokalizacji budynku w stosunku do granic z działką nr [...]. Bowiem już samo rozwiązanie projektowe w zakresie ilości projektowanych kondygnacji narusza ustalenia mpzp i powoduje, że Organ zobowiązany jest do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji wskazywane w odwołaniu naruszenie przez Organ I instancji art. 10 k.p.a. nie może skutkować uchyleniem decyzji Starosty. Uchybienie to, w ocenie Organu odwoławczego, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Przywoływana zaś w odwołaniu norma zawarta w art. 7a § 1 k.p.a. nie może powodować niestosowania przepisów obowiązującego na danym terenie prawa miejscowego bądź dokonywania takiej wykładni przepisów prawa miejscowego, która w istocie stanowi obejście prawa. 4. Na powyższą decyzję F. Sp. z o. o. z siedzibą w P. ("Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę w której zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: - § 3 ust. 19 rozporządzenia w sprawie warunków poprzez błędną interpretację definicji antresoli kondygnacji, - § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków poprzez błędną interpretację odległości budynku od granicy z sąsiednia działką, - § 271 ust. 8, ust. 10-12 rozporządzenia w sprawie warunków poprzez błędną interpretację odległości budynku od terenu oznaczonego użytkiem Ls oraz konieczności uzyskania odstępstwa od przepisów rozporządzenia, - § 8 pkt 7, § 18 ust. 89 pkt 1 ppkt 2.3 mpzp poprzez błędną interpretację wysokości budynku, - art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść strony wątpliwości, - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że Organ dokonał błędnej interpretacji definicji antresoli kondygnacji zawartej w § 3 ust. 19 rozporządzenia w sprawie warunków. Każdy z zaprojektowanych lokali mieszkalnych w budynku posiada antresolę kondygnacji tj. antresolę kondygnacji mieszkania. Definicja antresoli zawiera stwierdzenie, że antresola musi być niezamknięta przegrodami budowalnymi od strony wnętrza z którego jest wydzielona. Zatem chodzi tutaj o przegrody budowlane, które wydzielałyby antresolę z kondygnacji tj. w poziomie, a nie jak twierdzi Organ ściany wydzielające mieszkania tj. w pionie. Przepis ten zabrania zamknięcia otworu w stropie lub też lokalizacji obudowanej wewnętrznej klatki schodowej prowadzącej na jej poziom. W projektowanym budynku taka sytuacja nie występuje, gdyż każda antresola kondygnacji lokalu mieszkalnego jest otwarta w obrębie schodów na kondygnację dolną z której jest wydzielana, natomiast na każdej z tych antresoli nie znajdują się żadne przegrody budowlane. Ponadto, zdaniem Skarżącej, § 271 ust. 8 nakazuje traktować odległość od granicy z użytkiem Ls jako odległość od budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień tj. zgodnie z § 271 ust. 1-2 - 12 metrów. Czyli wszelkie dalsze przepisy pozwalają traktować użytek Ls jako budynek. Wobec powyższego zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, która zgodnie z § 271 ust. 10 12 może zostać zlokalizowana w mniejszej odległości od granicy z użytkiem Ls. Skarżąca podkreśliła, że teren działki nr [...] nie spełnia definicji lasu, co jest w sprzeczności z aktualnym użytkiem gruntu opisanym jako Ls. Według Skarżącej, Organ błędnie odczytuje rysunki, stwierdzając, że poddasze budynku znajduje się powyżej 4 kondygnacji. 4 kondygnacja budynku znajduję się w obrębie dachu mansardowego i należy ją traktować jako poddasze użytkowe. Bez znaczenia jest fakt użytych materiałów do konstrukcji dachu mansardowego. Zdaniem Strony, należy rozpatrywać konstrukcję dachu w obrębie poddasza w całości bez rozróżnienia które z jej elementów zostały wykonane, z jakich materiałów. Nie ma przepisów jednoznacznie definiujących poddasze użytkowe. Ostatni fragment ściany pod okapem dachu (ścianka kolankowa) ma wysokość 110 cm względem poziomu 4 kondygnacji, co jest zgodne z ustaleniami mpzp. 5. W piśmie procesowym z dnia Skarżąca dodatkowo podała, że miejscowy plan dla przedmiotowej inwestycji nie zawierał w swojej treści wymogu zachowania maksymalnej wysokości projektowanego budynku, lecz określał jedynie wysokość budynku w formie ilości kondygnacji. 6. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu której zostały przedstawione merytoryczne i prawne przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje 7. Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 zm.; zwanej w dalszej części: "p.p.s.a."), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. W wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że skarga jest nieuzasadniona, albowiem decyzja ta nie narusza przepisów prawa, a zarzuty podniesione w skardze nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. 8. Zaskarżona decyzja, którą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji o odmowie Skarżącej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ewidencyjnym [...], obręb U. , gmina U. , wydana została po przeprowadzeniu postępowania, którego ramy prawne zostały zakreślone przez przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. 2) Zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) Kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt Ib, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10. W myśl art. 35 ust. 3 ww. ustawy, w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Przepisy, w oparciu o które dokonano sprawdzenia projektu budowlanego, w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 , w niniejszej sprawie to obowiązujący na terenie inwestycji, na działkach nr [...] obręb U. akt prawa miejscowego – uchwała nr [...] Rady Gminy w U. z [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego U. i części obrębów W. i G. - część A (w skrócie -"mpzp") oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065, określane jak wyżej jako "rozporządzenie w sprawie warunków"). 9. Zdaniem Sądu trafnie ocenił Wojewoda, iż sporny projekt budowlany budynku wielorodzinnego, usytuowanego na działkach nr [...] i nr [...], obręb U. , ze względu na zaprojektowane kondygnacje w budynku, w rzeczywistości w ilości siedmiu, zamiast czterech kondygnacji oraz ze względu na projekt ostatniej kondygnacji, która nie jest poddaszem użytkowym jest niezgodny z obowiązującymi dla tego terenu ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawione przez Inwestora rozwiązania projektowe w zakresie antresoli nie odpowiadają legalnej definicji "antresoli" zawartej w rozporządzeniu w sprawie warunków, który w § 3 pkt 19 określa, że antresola to górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Opierając się na powyższej definicji możemy ustalić, że antresola musi znajdować się bezpośrednio nad kondygnacją lub pomieszczeniem, z których została wydzielona. Powierzchnia antresoli musi być mniejsza od powierzchni powyższego pomieszczenia lub kondygnacji. Nadto, antresola nie może być zamknięta przegrodami budowlanymi (ścianami) od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Przy czym antresola musi być wydzielona z jednoprzestrzennego pomieszczenia lub jednoprzestrzennej kondygnacji. Jeżeli więc mamy do czynienia z antresolą pomieszczenia, to antresola taka musi być "wydzielona" właśnie z przestrzeni tego pomieszczenia i otwarta na to pomieszczenie. Podobnie jest z antresolą kondygnacji, gdzie antresola musi mieścić się w przestrzeni otwartej kondygnacji a nie znajdować się nad podzieloną przegrodami budowlanymi kondygnacją lub jej częścią. Antresola stanowi bowiem pewną znacznie mniejszą przestrzeń wydzieloną z większej, górnej przestrzeni i jest otwarta na tą przestrzeń, z której została wydzielona. Zatem nie można mówić o antresoli jako o osobnym pomieszczeniu, gdyż antresola sama w sobie nie jest pomieszczeniem, lecz jest częścią przestrzeni konkretnego wysokiego pomieszczenia lub określonej i wysokiej kondygnacji (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r. II OSK 671/17 - Lex). Natomiast kondygnacja, w myśl § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków to część budynku zawarta między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą częścią budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Sąd stwierdził, że z części rysunkowej projektu budowlanego wynika, że nad każdym z zaprojektowanych mieszkań, w obrysie ich całej ich powierzchni, znajdują się wydzielone ścianami zamknięte pomieszczenia, oznaczone w projekcie jako antresole. Pomieszczenia te nie spełniają funkcji półpiętra i nie tworzą jednej bryły przestrzennej ani z pomieszczeniami z których zostały wydzielone ani z kondygnacją, nad którą się znajdują. Wejście na antresolę przewidziano schodami wewnętrznymi z holu lub pokoju. Z zestawiania powierzchni każdego z mieszkań wynika, że całkowite powierzchnie poszczególnych lokali na kondygnacjach oznaczonych jako piętra: pierwsze, drugie i trzecie są większe od powierzchni przynależnych do nich stropów antresol, przy czym różnica powierzchni jest niewielka i przeznaczona została wyłącznie na komunikację (vide: rys. nr A-2, rzut 1 piętra, mieszkanie M-l-1 - hol, pokój, łazienka - łączna powierzchnia 25, 56 m.kw.; antresola - 24, 58 m.kw.). Nie ulega zatem wątpliwości Sądu, że projekt budynku, mimo zapewnień architekta i stanowiska Skarżącej o zaprojektowaniu tzw. antresol nad każdym z planowanych mieszkań, de facto nie przewiduje antresol, w rozumieniu jak przedstawiono powyżej, a dodatkowe kondygnacje budynku. Ponadto, zgodzić należy się ze stanowiskiem Organu II instancji, iż z analizy rysunków nr A-9 i A-10 i opisów, wynika, że przestrzeń nad najwyższym stropem nie jest przeznaczona na pobyt ludzi, a znajdująca się poniżej kondygnacja nie zawiera się w przestrzeni zawartej pomiędzy najwyższym stropem, a dachem stromym. Natomiast zaprojektowany dach nie jest typem dachu mansardowego, który jest dachem łamanym, składającym się minimum z dwóch połaci. Każda z jego połaci składa się z dwóch płaszczyzn różniących się kątem nachylenia - górna o mniejszym kącie nachylenia i dolna - stroma. Prawidłowy jest zatem wniosek Organu, iż ostatnia kondygnacja nie została zaprojektowana w poddaszu użytkowym w rozumieniu § 8 pkt 7 mpzp, zgodnie z którym pod pojęciem poddasza użytkowego należy rozumieć ostatnią kondygnację naziemną, znajdującą się pomiędzy najwyższym stropem, a dachem stromym o ścianach kolankowych, nie wyższych niż 1,5 m, przeznaczoną na pobyt ludzi. 10. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że przedstawione w dokumentach projektu architektoniczno-budowlanego rozwiązania projektowe są niedopuszczalne do realizacji na terenie inwestycji, na działkach nr [...] obręb U. z uwagi na ich niezgodność z ustaleniami mpzp. Działki inwestycji znajdują się bowiem na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 3 MW (tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej), dla którego ustalenia szczegółowe zawarto w § 18 ust. 89 uchwały. Zgodnie ze wskazanymi ustaleniami - budynki mieszkalne należy kształtować do wysokości 4 kondygnacji nadziemnych, z ostatnią kondygnacją w poddaszu użytkowym ( vide: § 18 ust. 89 pkt 1 ppkt 3). Należy tu wyjaśnić, że nie ma znaczenia dla oceny sprawy, że powoływany mpzp nie określa w jednostkach miary dopuszczalnej wysokości budynku mieszkalnego wielorodzinnego, gdyż wysokość ta została zdefiniowana właśnie przez liczbę możliwych w budynku wielorodzinnym kondygnacji i wynosi cztery kondygnacje, nie zaś siedem, jak w istocie wynika to z projektu przedsięwzięcia. Podkreślić trzeba, że w zaistniałej sytuacji ujawnienia niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Organ architektoniczno-budowlany w pierwszej kolejności obowiązany był na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wezwać Inwestora do ich usunięcia. W sytuacji zaś, gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Organ I instancji orzekający w przedmiocie pozwolenia na budowę stwierdził, że Inwestor nie usunął nieprawidłowości w projekcie, nie ma możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, jak tylko wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2020 r. II SA/Lu 662/19 - Lex). Analiza akt sprawy potwierdza, że Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r. takie wezwanie do Spółki wystosował zobowiązując m.in. do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z treścią mpzp w zakresie wysokości zabudowy określoną w planie ilością czterech kondygnacji nadziemnych z ostatnią w poddaszu użytkowym. Lektura akt potwierdza natomiast, iż opisane powyżej nieprawidłowości projektu nie zostały usunięte (postanowienie punkt 4 i 5), a zatem odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na tej podstawie stała się konieczna, i jest uzasadniona. W tym względzie ustawodawca nie pozostawił Organowi żadnej swobody działania. 11. Niezależnie od powyższego, wobec zarzutów skargi, należy wskazać, że odległości projektowanego budynku od granic działek winny spełniać wymagania rozporządzenia w sprawie warunków, o czym słusznie napisał Organ odwoławczy. Jednakże stwierdzone przez Starostę K. i wykazane dopiero decyzji nieprawidłowości nie mogły stanowić podstawy odmowy udzielenia Skarżącej pozwolenia na budowę spornej inwestycji, z uwagi na treść art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, co także trafnie dostrzegł Organ II instancji. Powyższe uchybienie w postępowaniu Organu I instancji nie miało wpływu na sądowy wynik kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż podstawą odmowy udzielenia Skarżącej uprawnienia do zabudowy terenu inwestycji, w sposób opisany w przedłożonym projekcie budowlanym - jak orzekł Organ odwoławczy – jest niezgodność tego projektu z ustaleniami mpzp w zakresie wysokości planowanej zabudowy, wobec wadliwych rozwiązań co do tzw. antresoli, i w efekcie zaprojektowanie siedmiu kondygnacji budynku, bez poddasza użytkowego. 12. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.