II SA/Sz 1268/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej "k.p.a.", w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), dalej "p.b.", po rozpatrzeniu odwołania K. J., utrzymał w mocy decyzję Starosty C. z dnia [...] r., znak [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę "Zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą - etap I", w skład której wchodzi: - elektrownia wiatrowa WTG1E o mocy 2,4 MW na dz. nr [...] (fundament, wieża elektrowni) i [...](obszar omiatania śmigieł elektrowni), obręb [...]; - elektrownia wiatrowa WTG2E o mocy 2,4 MW na dz. nr [...] (fundament, wieża) i [...] (obszar omiatania), obręb [...]; - elektrownia wiatrowa WTG3E o mocy 2,4 MW na dz. nr [...] (fundament, wieża), obręb [...]; - elektrownia wiatrowa WTG4E o mocy 2,4 MW na dz. nr [...] (fundament, wieża), obręb [...]; - stacje transformatorowe nN/SN i place montażowe na dz. nr [...], obręb [...]; - sieci elektroenergetyczne nN i SN wraz z kanalizacją teletechniczną na dz. nr [...], obręb [...]; - drogi dojazdowe i zjazdy na dz. nr [...], obręb [...], gmina [...], wydaną na rzecz inwestora – spółki A. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że w odwołaniu od decyzji Starosty C. K. J. (właściciel działki nr [...], obręb [...]) podniósł, że nie zgadza się z ustaleniami: - uchwały Rady Gminy Krzęcin nr VII/32/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji siłowni wiatrowych w obrębach Krzęcin, Słonice, Żeńsko i Nowy Klukom na terenie gminy Krzęcin, - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...]. i zmieniającej ją decyzji nr [...] z dnia [...] r., znak [...], - projektu budowlanego "Zespół elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą - etap I" oraz z ww. decyzji Starosty C. nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji. W ocenie strony, wyżej wymienione dokumenty są niezgodne z art. 144 ustawy o ochronie środowiska. Ustalenia powyższych dokumentów powodują bowiem pogarszanie warunków życia i zdrowia ludzi, spadek wartości nieruchomości oraz ograniczają prawo własności poprzez uniemożliwienie realizacji zabudowy mieszkaniowej. K. J. wskazał, że Zespół Elektrowni Wiatrowych [...] ma powstać pomiędzy trzema już istniejącymi farmami tego typu, w odległości około 700 m od najbliższych budynków mieszkalnych. Na podstawie własnych doświadczeń z istniejącym zespołem siłowni wiatrowych G., oddalonej od dz. nr [...] obręb [...] o 1000 m, K. J. stwierdził, że izofony zaznaczone na projekcie są niewiarygodne. Ponadto, wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] r. została wydana przed uzyskaniem decyzji z [...] r. Wójta Gminy [...], zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. Wojewoda, odnosząc się do zarzutów odwołania, powołując się na analizę akt sprawy wskazał, że dla obszaru objętego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę "Zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą - etap I" obowiązuje Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr VII/32/2011 Rady Gminy Krzęcin z dnia 9 czerwca 2011 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że działki inwestycyjne znajdują się na terenach o symbolach: 5R/EW (elektrownia o symbolu WTG1E), 3R/EW (elektrownie o symbolu WTG2E i WTG3E) i 4R/EW (elektrownia o symbolu WTG4E). Symbol w planie R/EW oznacza tereny rolnicze z dopuszczeniem lokalizacji siłowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym z drogami eksploatacyjnymi, placami serwisowymi, kablami, trafostacjami z zakazem zabudowy na stały pobyt ludzi. Dla terenów elementarnych o symbolach: 3R/EW, 4R/EW, 5R/EW obowiązują następujące szczegółowe ustalenia planu: - lokalizacja łącznie, na wszystkich terenach elementarnych, czyli 1R/EW, 2R/EW, R3/EW, R4/EW, R5/EW i R6/EW, do trzynastu siłowni wiatrowych o mocy do 3 MW każda, wraz z drogami eksploatacyjnymi, placami serwisowymi oraz towarzyszącymi urządzeniami infrastruktury technicznej; - poza wydzieloną lokalizacją siłowni wiatrowych wraz z infrastrukturą, użytkowanie rolnicze z zakazem lokalizacji zabudowy na stały pobyt ludzi; - minimalna odległość od osi wieży siłowni od istniejących dróg powiatowych - 50 m; - powierzchnie wszystkich elementów konstrukcji wieży i turbiny powinny być matowe nie odbijające światła, pomalowane na kolor jasny, pastelowy, niekontrastujący z otoczeniem; - nieprzekraczalne linie zabudowy zgodnie z rysunkami miejscowego planu miejscowego w skali 1:2000; - minimalna odległość między wieżami - 300 m; - maksymalna wysokość wieży ponad poziom terenu - do 125 m n.p.t; - maksymalna wysokość skrajnego punktu wirnika w pozycji pionowej - do 180 m n.p.t.; - dopuszcza się budowę dróg eksploatacyjnych o szerokości do 6,0 m do każdej z wież i placów manewrowych o powierzchni do 1800 m2 każdy. Zgodnie natomiast z projektem budowlanym zespół elektrowni wiatrowych [...] dotyczy 4 siłowni wiatrowych o mocy 2,4 MW każda, o wysokości wieży 120 m. Maksymalna wysokość skrajnego punktu wirnika w pozycji pionowej wynosi 178,4 m. Place manewrowe zaprojektowano o powierzchni 1500 m2, a drogi dojazdowe do poszczególnych elektrowni o szerokości 4,5 m. Odległość między wieżami wynosi ponad 300 m, osie wież WTG2E i WTG4E (sąsiadujących z drogą powiatową) znajdują się w odległości odpowiednio: 99,6 m i 101,1 m od drogi powiatowej [...]. W świetle powyższego, zamierzenie - zespół elektrowni wiatrowych [...] - zostało zaprojektowane zgodnie z zapisami ww. miejscowego planu. Organ II instancji nadmienił, że działka K. J. nr [...] obręb [...] (stanowiąca grunt orny o klasie [[...] znajduje się poza obszarem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr VII/32/2011 Rady Gminy Krzęcin z dnia 9 czerwca 2011 r. i leży na terenie sąsiadującym z obszarem objętym ww. miejscowym planem, tj. w Obszarze Chronionego Krajobrazu "F" ([...]). Obszar ten o całkowitej powierzchni [...] ha położony jest na terenie powiatu c., w gminach: [...] i obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Na obszarze tym wprowadza się, m.in., zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej – stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 9/2007 z 16 stycznia 2007 r. Wojewody Z. (Dz. Urzęd. Woj. Zach. z 31 stycznia 2007 r. nr 5, poz. 93). Cała działka nr [...] znajduje się w pasie o szerokości 100 m od linii brzegu jeziora K., a zatem w ocenie Wojewody, w obecnym stanie prawnym, nie ma możliwości na tym terenie zrealizować zabudowy mieszkalnej bez względu na odległość projektowanego zespołu elektrowni wiatrowych od działki nr [...]. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, projektowana inwestycja nie wpłynie na użytkowanie działki nr [...] zgodnie z jej przeznaczeniem. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że zgodnie z projektem budowlanym elektrownie wiatrowe zespołu [...] zostały zaprojektowane w następujących odległościach od granicy z działką nr [...]: WTG3E w odległości około 541 m, WTG1E w odległości około 950 m, WTG2E w odległości 1050 m, a WTG4E w odległości około 1453 m. Odnosząc się do zarzutu niewystarczającej odległości lokalizacji planowanej elektrowni wiatrowej w stosunku do istniejących zabudowań mieszkalnych i ewentualnie projektowanych organ odwoławczy, opierając się na projekcie zagospodarowania terenu, wyjaśnił, że przedstawiony graficznie zasięg hałasu wytwarzanego przez pracujące elektrownie wiatrowe wskazuje, że działka nr [...], stanowiąca grunty orne klasy [...], znajduje się poza zasięgiem hałasu na dopuszczalnym poziomie dla pory nocnej, tzn. 45 dB, a więc także poza strefą hałasu na poziomie 55 dB, dopuszczalnego w porze dziennej dla zabudowy zagrodowej. Natomiast północno-wschodnia część działki nr [...] znajduje się w strefie hałasu na poziomie od 40 dB do około 42 dB, czyli część działki nr [...] znajduje się w strefie hałasu na poziomie przekraczającym dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej dla zabudowy jednorodzinnej. Wojewoda zaznaczył, że działka nr [...] nie może być zabudowana budynkami mieszkalnymi ze względu na położenie w Obszarze Chronionego Krajobrazu "F" ([...]). Organ odwoławczy wskazał dalej, że w postępowaniu dotyczącym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ustalono, że ww. inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministra z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397), a tym samym inwestor został zobowiązany do złożenia raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Natomiast Wójt Gminy [...], jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie art. 33 ust. 1 i art. 21 ust. 2 pkt 16 ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu poprzez udostępnienie akt do wglądu i możliwość składania uwag i wniosków. Z treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, że wieże elektrowni wiatrowych należy usytuować zgodnie z miejscowym planem, minimalna odległość pomiędzy wieżami winna wynosić co najmniej 300 m, odległość od lasów, zadrzewień, ważnych żerowisk i miejsc o zwiększonej aktywności nietoperzy winna wynosić 100 m, a od granic Obszaru Chronionego Krajobrazu "F" ([...]) co najmniej 500 m. Przestrzenne rozmieszczenie elektrowni wiatrowych winno wynosić co najmniej 500 m odległości pomiędzy wieżami, a terenami chronionymi akustycznie. Dobór elektrowni wiatrowych musi uwzględnić utrzymanie poziomu hałasu przynajmniej na wartościach dopuszczalnych przepisami dla terenów chronionych akustycznie. Po oddaniu do użytkowania elektrowni wiatrowych inwestor zobowiązany jest do prowadzenia przez co najmniej 5 lat monitoringu porealizacyjnego w zakresie wpływu farmy wiatrowej na klimat akustyczny, na awifaunę i chiropterofaunę według wytycznych określonych w decyzji. Natomiast przed przystąpieniem do eksploatacji inwestor winien przedstawić do zatwierdzenia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. program monitoringu porealizacyjnego. W zakresie monitoringu akustycznego inwestor w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od uruchomienia elektrowni winien wykonać pomiary poziomów hałasu, w przypadku przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu winien podjąć czynności zmierzające do ograniczenia poziomu hałasu zgodnie z przepisami. Podobnie, gdy inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na środowisko wtedy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. nakaże inwestorowi zastosować działania zmierzające do zminimalizowania negatywnych skutków działania elektrowni. W sytuacji braku pozytywnych rezultatów inwestor będzie zobowiązany do wyłączenia elektrowni z eksploatacji. Według projektu budowlanego odległość najbliżej usytuowanej elektrowni wiatrowej o symbolu WIG1E od lasów (o symbolu w planie miejscowym 03ZL i 04ZL) wynosi około 230 m, pomiędzy elektrowniami zachowano odległość przynajmniej 300 m, odległość od terenów chronionych akustycznie wynosi przynajmniej 500 m, a odległość najbliżej usytuowanych elektrowni wiatrowych WTG1E i WTG3E od Obszaru Chronionego krajobrazu "F" ([...]) wynosi co najmniej 500 m. Przewidziano taki typ siłowni wiatrowych, które zgodnie z projektem, utrzymają poziomu hałasu przynajmniej na wartościach dopuszczalnych przepisami. Wojewoda zaznaczył, że zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961), postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Jednocześnie decyzja Starosty C. z [...] r. o pozwoleniu na budowę "Zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą - etap I" została wydana na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach, ustalającej warunki dla budowy i eksploatacji "Zespołu Elektrowni Wiatrowych [...]", przeniesionej decyzją z [...] r. z "[...] na "[...], która stała się ostateczna [...] r. Tym samym zarzut, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o nieprawomocną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w ocenie organu odwoławczego, jest nietrafiony. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach, zmieniająca ww. decyzję z dnia [...] r., dotyczy rozszerzenia obszaru inwestycyjnego o działkę nr [...], obręb [...] oraz zmniejszenia odległości elektrowni wiatrowych do granicy Obszaru Chronionego Krajobrazu "F" ([...]) z 500 m na 400 m. Decyzja zmieniająca z [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest ostateczna i nie może stanowić podstawy do zmiany pozwolenia na budowę z dnia [...] r. w zakresie wskazanym w ww. decyzji z [...] r. K. J. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jej uchylenie w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy bez jednoczesnego uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego i zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej; - art. 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewystarczający, mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; - art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem istotnego materiału dowodowego; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 30, art. 64 i art. 74 Konstytucji RP; - niezgodność z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku; - art. 205 § 1 Kodeksu spółek handlowych (k.s.h.); - art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o wadliwości uchwały Rady Gminy Krzęcin nr VII/32/2011 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji siłowni wiatrowych w obrębach Krzęcin, Słonice, Żeńsko i Nowy Klukom na terenie Gminy Krzęcin, wobec ustaleń dotyczących powiązań widokowych, unormowanych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa zachodniopomorskiego; - art. 28 k.p.a. poprzez niepełne ustalenie zakresu stron postępowania. K. J. zarzucił organom orzekającym w sprawie wadliwe zlokalizowanie działki, której jest właścicielem. W ocenie skarżącego, działka nr [...] obręb [...] leży w całości poza pasem o szerokości 100 m od linii brzegowej Jeziora [...], a nie jak ustalił organ rozpatrujący sprawę - w tym pasie. Jest więc możliwa realizacja zabudowy mieszkaniowej na tej działce. Ponadto, wbrew ustaleniom organu II instancji około 50% działki nr [...] obręb [...] leży w zakresie izofony oznaczającej granice hałasu 45 db, więc dla tej części działki zostanie przekroczony poziom hałasu dla pory nocnej. Powyższa działka w całości leży poza terenem przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania terenu dla siłowni wiatrowych i możliwa jest na niej zabudowa zagrodowa. Projektowana farma wpłynie zatem radykalnie na zakres wykonywania jego prawa własności oraz na wartość nieruchomości. Skarżący podał, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że ww. działka położona jest w odległości 1000 m od istniejącej farmy wiatrowej [...], a w rzeczywistości odległość ta wynosi ok. 2500 m. W tych 1000 m (od farmy [...]) położone jest siedlisko jego rodziny [...], które (jeśli następne wiatraki zostaną postawione) znajdzie się pomiędzy farmami, w ich wzajemnym oddziaływaniu fal akustycznych, co doprowadzi do dalszego pogorszenia warunków dla życia i zdrowia oraz obniżenia wartości siedliska. Próbę "osaczenia" siedliska [...] przez budowle emitujące długotrwały hałas odbiera jako działanie naruszające poszanowanie godności jego i jego rodziny, a tym samym praw zawartych w Konstytucji RP, tj. w art. 30, art. 64 i art. 74. Do powyższego naruszenia Wojewoda nie odniósł się w treści zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, budowa [...] w planowanej lokalizacji, jako czwartej farmy siłowni wiatrowych w bliskim wzajemnym sąsiedztwie, osaczającym posesje i budynki mieszkalne, nie jest działaniem, które można zaliczyć do racjonalnego, zrównoważonego kształtowania środowiska, które to zasady narzuca ustawa Prawo ochrony środowiska. K. J. wskazał, że organ II instancji nie powiadomił go (ani korespondencyjnie, ani poprzez obwieszczenie w elektronicznych publicznych wykazach) o zebraniu materiałów i dowodów w sprawie, czym uniemożliwił mu wypowiedzenie się na ich temat. Ponadto, organ odwoławczy nie dopatrzył się wadliwości pełnomocnictwa - poprzez brak umocowania przez obu członków zarządu Spółki A dla M. W. Do akt sprawy dołączone jest bowiem pełnomocnictwo udzielone M. W. w dniu 3 marca 2016 r. przez prezesa jednoosobowego zarządu spółki. Natomiast w dniu [...] r. zawarto nową umowę spółki (KRS: wpis nr [...] z dnia [...] r., data rejestracji w KRS - [...] r.), zmieniając jej zarząd na dwuosobowy. O pozwolenie na budowę zawnioskowano w dniu 30 marca 2016 r., czyli już po zawarciu nowej umowy dla spółki A. Tymczasem wpis w KRS dotyczący sposobu reprezentowania nowego zarządu brzmi: "Jeżeli zarząd jest wieloosobowy, to do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie wszystkich członków zarządu". Skarżący zaznaczył, że ustawa Prawo budowlane eliminuje z obrotu pozwolenia na budowę, które nie zostaną rozpoczęte w okresie 3 lat od daty wydania. Ustawa odległościowa pozostawiła możliwość budowy budynków mieszkalnych w odległości mniejszej niż 10-krotność wysokości wiatraków, jednak w ograniczeniu czasowym, które mija w lipcu 2018 r. Wyłącznie do tego czasu istnieje prawo do uzyskania warunków zabudowy lub uchwalenia planów zagospodarowania przestrzennego. K. J. zarzucił także, że Wojewoda nie odniósł się do niezgodności przedstawionego planu z planem zagospodarowania przestrzennego województwa z., przyjętego uchwalą nr XLV/530/10 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 19 października 2010 r. Zgodnie z ustaleniami przewidzianym w tym akcie prawnym dla województwa z. przewidziano między innymi uwzględnienie powiązań widokowych, szczególnie w odniesieniu do Obszaru Chronionego Krajobrazu "F" [...], który na ww. obszarze graniczy z obszarem planu gminnego dla siłowni wiatrowych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 7 marca 2017 r. Spółka A wniosła o oddalenie skargi, a ponadto o dopuszczenie dowodu z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców na okoliczność umocowania A. L. do działania w imieniu Spółki przy udzieleniu w dniu 3 marca 2016 r. pełnomocnictwa M. W. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego wadliwego pełnomocnictwa, Spółka wyjaśniła, że prawidłowo skarżący stwierdził, że pełnomocnictwo dla M. W. zostało udzielone w dniu 3 marca 2016 r. przez prezesa jednoosobowego zarządu spółki, a w dniu [...] r. zmieniono umowę spółki, ustalając, że "jeżeli zarząd jest wieloosobowy, to do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie wszystkich członków zarządu" - jednak z powyższych faktów skarżący wyciągnął błędne wnioski. W chwili udzielenia pełnomocnictwa spółka posiadała bowiem jednoosobowy zarząd w osobie A. L. - Prezesa Zarządu, a reprezentacja Spółki była jednoosobowa. Jak wynika z informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców także w dniu 3 marca 2016 r. (co wynika z ujawnionej daty dokonania ostatniego wpisu objętego informacją, tj. 8 kwietnia 2015 r.) spółka A miała jednoosobowy zarząd w osobie A. L. Powyższe stanowi ponadto dowód, że zasada jednoosobowej reprezentacji obowiązywała w spółce A od co najmniej 8 kwietnia 2015 r. do co najmniej 21 marca 2016 r., jako że zmiana w tym zakresie wymaga zmiany umowy spółki oraz wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego (art. 255 § 1 k.s.h.). Pełnomocnictwo dla M. W. zostało zatem udzielone przez umocowany do tego organ Spółki. Jakiekolwiek późniejsze zmiany zarówno w składzie zarządu Spółki A, jak też w zakresie sposobu jej reprezentacji, nie miały wpływu na ważność ani skuteczność wcześniej udzielonego pełnomocnictwa. Na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. Przewodniczący składu orzekającego stwierdził, że w dniu 9 marca 2017 r. wpłynęło pismo Spółki A (pismo z dnia 7 marca 2017 r.) zawierające wniosek o dopuszczenie dowodu z odpisu KRS spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sąd, zgodnie z art. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), dokonuje kontroli zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja, którą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty C. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą – etap I. W pierwszej kolejności należy wskazać, że – jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Warunki wydania decyzji określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który zobowiązuje organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego do sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie do art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Konsekwencją pozytywnej weryfikacji wniosku jest zatem wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie inwestor –Spółka A wnioskiem z dnia [...] r. domagała się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych [...] wraz z infrastrukturą. Do wniosku załączone zostały wszystkie wymagane dokumenty, w tym ostateczne decyzje Wójta [...]: z dnia [...] r. ustalająca na wniosek Spółki B środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia i z dnia [...] r. o przeniesieniu decyzji z dnia [...] r. na rzecz Spółki A. Trafnie zatem Wojewoda uznał, że w tych okolicznościach brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę, chociaż – jak wynika z odpowiedzi na skargę, nie wszystkie poczynione przez organ odwoławczy ustalenia były prawidłowe. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, iż na etapie rozstrzygania o pozwoleniu na budowę organ nie bada kwestii związanych ze środowiskowymi uwarunkowaniami dla przedsięwzięcia inwestycyjnego, a więc ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko i dopuszczalności jej realizacji, ponieważ kwestie te były przedmiotem rozstrzygnięcia w innym postępowaniu. Rzeczą organu rozstrzygającego o udzieleniu pozwolenia na budowę jest ustalenie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Nie mógł zatem organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji kwestionować ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też badać prawidłowości ustaleń poczynionych w toku postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, ponieważ tego rodzaju rozstrzygnięcie leży poza granicami sprawy, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę, a tego właśnie w przeważającej części dotyczyły zarzuty odwołania. Sąd nie podzielił podnoszonych przez stronę w skardze zarzutów naruszenia przez organ art. 7, 77 i 80 k.p.a., jak już bowiem wyżej wskazano, przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę była weryfikacja przedłożonego projektu budowlanego pod względem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami techniczno – budowlanymi oraz decyzją środowiskową. Tylko stwierdzenie, iż planowane zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z m.p.z.p., nie odpowiada warunkom określonym w decyzji środowiskowej bądź narusza przepisy techniczno-budowlane stanowiłoby podstawę do wydania decyzji odmownej. W niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy zgromadzonych dokumentów, jak również właściwej ich oceny, przy czym wskazać należy, że organ ten nie ustrzegł się błędów, które strona skarżąca wytknęła w skardze. Błędne ustalenia odnosiły się przede wszystkim do bezzasadnego przyjęcia, że działka skarżącego w całości usytuowana jest w pasie ochronnym jeziora K., a także uznania, że działka ta leży poza zasięgiem izofony oznaczającej granice hałasu na poziomie 45db. Wojewoda w odpowiedzi na skargę przyznał rację skarżącej w zakresie usytuowania działki poza strefą ochronną jeziora i wyjaśnił, że działka ta stanowi grunty orne o klasie [...], dla których nie ustanawia się stref ochronnych, zatem błędne określenie jej położenia nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu stanowisko organu w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zwłaszcza, że kwestie związane z położeniem planowanych elektrowni wiatrowych względem nieruchomości skarżących było przedmiotem badania na etapie prowadzenia postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. W tym stanie rzeczy nie zasługiwały na uwzględnienie pozostałe podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące skumulowanego oddziaływania planowanej inwestycji z istniejącą już farmą wiatrową [...] i przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Kwestie te były bowiem przedmiotem rozważania na etapie wydawania decyzji środowiskowej, w której ustalenia organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie ingerować nie może. Jakkolwiek należy skarżącemu przyznać rację, że nie został powiadomiony o zakończeniu postępowania przed organem II instancji, a tym samym doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., to jednak naruszenie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, jako że organ odwoławczy przy orzekaniu oparł się na dokumentach zgromadzonych przez organ II instancji i nie prowadził własnego postępowania dowodowego. Nie zasługiwał również na uwzględnienie argument odnoszący się do nieprawidłowego umocowania M. W. do złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Wyjaśnić bowiem należy, że inwestorem w niniejszej sprawie jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Sposób reprezentacji spółki określa umowa spółki, a podmioty uprawnione do reprezentacji zostają wykazane w rejestrze przedsiębiorców KRS. W niniejszej sprawie pełnomocnictwo zostało udzielone M. W. w dniu 3 marca 2016 r. przez prezesa jednoosobowego wówczas zarządu spółki. Umowa spółki – jak wynika z dokumentów przedłożonych przez inwestora, została zmieniona w dniu 23 marca 2016 r. i od tej zmiany zarząd miał skład wieloosobowy. Zważyć jednak należy, że skuteczność pełnomocnictwa w takich okolicznościach nie jest uzależniona od zmian w składzie zarządu, ale od tego, czy osoba która go udzieliła, w dacie udzielenia pełnomocnictwa była do tego uprawniona, a także czy pełnomocnictwo nie zostało następnie odwołane. Z akt postępowania wynika, że w dacie udzielenia M. W. pełnomocnictwa A. L. pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółka A, a zarząd był jednoosobowy. Jak wynika z pisma procesowego uczestnika postępowania - Spółka A, pełnomocnictwo udzielone M. W. nie zostało odwołane, a zatem uznać należy, że w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę był on prawidłowo umocowany do działania w imieniu spółki. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego w przedmiocie nieuwzględnienia przez organ odwoławczy przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961). Ustawa weszła w życie w dniu16 lipca 2016 r. Decyzja Starosty C. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana w dniu [...] r., a więc przed wejściem w życie przepisów nowej ustawy. Z kolei organ odwoławczy decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starosty C. wydał w dniu [...] r., a więc po wejściu w życie przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Wskazać jednak należy, że przepisy tej ustawy zawierają regulacje przejściowe, które dotyczą postępowań w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 13 ust. 3 tej ustawy postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia jej wejścia w życie, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zatem brak było podstaw do stosowania nowych przepisów przez organ odwoławczy. Nie doszło, w ocenie Sądu, do naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP, bowiem co do zasady prawo własności jest dobrem chronionym, jednak w pewnych przypadkach prawo to może doznawać ograniczeń, pod warunkiem spełnienia ściśle określonych przepisami warunków. Na gruncie niniejszej sprawy, wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia i wydaniem decyzji środowiskowej, której ustalenia stały się wiążące dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę w tym znaczeniu, że planowana inwestycja nie może pozostawać w sprzeczności z warunkami określonymi decyzją środowiskową. Strona skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania i zagwarantowano jej udział w tym postępowaniu, o czym świadczyć może chociażby pismo z dnia 12 czerwca 2016 r., w którym wyraziła sprzeciw wobec planowanej inwestycji. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do przekroczenia poziomu hałasu dla działki nr [...] obręb [...] należącej do skarżącego. Z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112 – j.t.) – Tabela 1 Lp. 3 pkt b wynika, że dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej dla terenu zabudowy zagrodowej wynosi 45 db. W objaśnieniach zaś (pkt 2) wskazano, że w przypadku niewykorzystywania tych terenów zgodnie z ich funkcją, w porze nocy, nie obowiązuje na nich dopuszczalny poziom hałasu w porze nocy. Jak wskazał organ z wypisu z rejestru gruntów wynika, że teren ten stanowią grunty orne klasy [...]. Ponadto z rejestru wynika, że działka znajduje się w dzierżawie do dnia [...] r. Wskazać należy, że teren ten leży częściowo w strefie oddziaływania izofony 40 db. Skarżący wywodził, że na tej działce, której nie obejmuje m.p.z.p. dopuszczalna jest zabudowa zagrodowa, jednak nie wykazał, aby zabudowa taka obecnie tam istniała, co prowadzić musi do wniosku, że – przy przyjęciu, iż znajduje się na niej zabudowa zagrodowa - działka skarżącego leży w strefie dopuszczalnego hałasu w porze nocnej, natomiast przy założeniu, że zabudowy takiej tam nie ma – organ słusznie przyjął, iż nie obowiązuje na niej dopuszczalny poziom hałasu w porze nocy. Sąd nie podzielił także zarzutu skargi dotyczącego niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z planem zagospodarowania przestrzennego województwa z., przyjętym uchwałą Sejmiku Województwa Z. z dnia 19 października 2010 r. Wskazać bowiem należy, że uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego, podlegający publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Badanie zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy Krzęcin z dnia 9 czerwca 2011r., nr VII/32/2011 z innym aktem prawa miejscowego nie mieści się w granicach niniejszej sprawy. Kwestionowanie zgodności z prawem uchwały rady gminy odbywa się w trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 – j.t. ze zm.). W ocenie Sądu nie doszło zatem do naruszenia przepisów przywołanych w skardze, a zaskarżone rozstrzygniecie odpowiada prawu. Z tych względów Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.