II SA/Sz 1291/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.),, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie nałożenia obowiązku oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. zobowiązał Spółkę A. do zapewnienia w składzie osobowym zespołu kontroli zakażeń szpitalnych pielęgniarkę lub położną, jako specjalisty do spraw epidemiologii lub higieny i epidemiologii, w terminie do dnia [...]. Pismem z dnia [...] Spółka A. wniosła o zmianę ww. ostatecznej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. poprzez orzeczenie o zmianie terminu wykonania obowiązku, tj. zakreślenie go najdalej do [...]. Rozpoznając złożony wniosek Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...], nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S., który decyzją dnia [...], nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie przepisu art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej: "K.p.a."), odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wskazał, że wniosek o prolongatę terminu błędnie oparty został o art. 154 K.p.a. Wyjaśnił, że co do zasady istnieje możliwość zmiany decyzji w części dotyczącej terminu jej wykonania w oparciu o art. 155 K.p.a., a warunkiem podstawowym jest jednak brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi oraz złożenie wniosku do czasu upływu terminu wykonania obowiązku określonego w decyzji. Strona wniosek o zmianę terminu wykonania decyzji złożyła po upływie terminu określonego w tej decyzji - termin wykonania obowiązku określony został do dnia [...], a wniosek został złożony w dniu [...]. Spółka A. złożyła odwołanie od ww. decyzji do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8 i 10 K.p.a. oraz art. 77 § 1 i 78 § 1 K.p.a., ponadto art. 105 § 1 K.p.a. oraz 154 i 155 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, skutkujące błędną oceną sytuacji prawnej skarżącej, błędne zastosowanie przepisów postępowania jakie legły u podstaw wydanej decyzji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 12 ust. 2 pkt 1 oraz art. 37 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek o zmianę decyzji strona złożyła po upływie 6 dni od terminu wykonania obowiązku zakreślonego w decyzji, tj. [...]. Organu II instancji wyjaśnił, że art. 155 K.p.a. pozwala organowi administracji uchylić lub zmienić swoją ostateczną decyzję. Jednak w rozpatrywanej sprawie strona zwróciła się z wnioskiem o zmianę decyzji w dniu, gdy termin wykonania obowiązku określonego w ostatecznej decyzji już upłynął (wyexpirował), w związku z tym brak jest podstaw do uchylenia decyzji w kwestii dotyczącej terminu. Zmiana decyzji w przedmiotowej części byłaby możliwa do czasu upływu terminu wykonania obowiązku. Z chwilą gdy upłynął termin wykonania obowiązku, zmiany decyzji w oparciu o art. 155 K.p.a. nie można już dokonać, (wyr. WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. VII SA/Wa 745/15). Organ odwoławczy wskazał również, że w rozpatrywanej sprawie przesłanka słusznego interesu strony w rozumieniu art. 155 K.p.a. nie mogła zostać uwzględniona, wobec zdarzenia prawnego jakim było złożenie wniosku o prolongatę terminu dopiero po upływanie wykonania tego obowiązku. Spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. Zaskarżając decyzję w całości wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy celem rozpoznania przez organ wniesionego przez stronę skarżącą odwołania, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy poprzez przeprowadzenie czynności wyjaśniających, które organ pominął w toku postępowania przed Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w S. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 7, 8 i 10 K.p.a. oraz art. 77 § 1 i 78 § 1 K.p.a., ponadto art. 105 § 1 K.p.a. oraz 154 i 155 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, skutkujące błędną oceną sytuacji prawnej skarżącej, błędne zastosowanie przepisów postępowania jakie legły u podstaw wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w S. podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej "P.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium wykazała, że akty te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...], nr [...], mocą której odmówiono zmiany decyzji nakazającej wykonanie stronie określonych obowiązków w wyznaczonym terminie. Decyzje te zostały wydane w trybie nadzwyczajnym, uregulowanym w przepisie art. 155 K.p.a. W myśl art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z powyższego przepisu wynika, że zastosowanie wskazanego w nim trybu ma na celu wyłącznie zmianę na przyszłość sytuacji prawnej strony, a zatem określone w decyzji uprawnienie lub obowiązek muszą istnieć w dacie dokonywania zmiany. Uwaga ta ma szczególnie doniosłe znaczenie dla decyzji, w których został określony termin dla realizacji przyznanych uprawnień, czy nałożonych obowiązków. Upływ zastrzeżonego terminu skutkuje bowiem brakiem możliwości zmiany takiej decyzji, bez względu na to, którego z elementów rozstrzygnięcia modyfikacja miałaby dotyczyć, tj. czy terminu, czy zakresu obowiązku (uprawnienia). W rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...], nr [...]Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. zobowiązał Spółkę A. do zapewnienia w składzie osobowym zespołu kontroli zakażeń szpitalnych pielęgniarkę lub położną jako specjalisty do spraw epidemiologii lub higieny i epidemiologii, w terminie do dnia [...]. Natomiast strona stosowny wniosek o zmianę tej decyzji złożyła w dniu [...]. Niewątpliwie zatem w dacie złożenia wniosku, termin do wykonania nałożonych rozstrzygnięciem na stronę obowiązków upłynął, a tym samym brak było podstaw do zmiany tego rozstrzygnięcia w trybie art. 155 K.p.a. Zasadnie przy tym organy uznały, że to właśnie ten przepis, a nie art. 154 K.p.a., znajduje zastosowanie w sprawie dotyczącej decyzji nakładających na stronę określone obowiązki. W świetle powyższego za chybiony Sąd uznał zarzut skargi naruszenia przez organy art. 155 K.p.a. Nie można zgodzić się bowiem ze stanowiskiem strony skarżącej, że skoro wniosła o zmianę decyzji ostatecznej, co równoznaczne jest z wyrażeniem zgody na jej zmianę, to organ, związany granicami wyrażonej zgody, nie może wydać decyzji odmawiającej uchylenia tej decyzji. Zdaniem Sądu z treści art. 155 K.p.a. wynika tylko, że zgoda strony jest niezbędna do zmiany decyzji. Nie wynika natomiast, że wyrażenie zgody na zmianę decyzji oznacza, że organ związany jest tą zgodą i może wydać tylko decyzję pozytywną dla strony. W zależności od okoliczności sprawy organ może wydać decyzję zmieniającą lub odmawiającą zmiany. Również zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 8, 77 § 1 i 78 K.p.a. uznać należało za bezzasadne, skoro organ ustalił niezbędne okoliczności do wydania zaskarżonej decyzji, tj. istnienie decyzji ostatecznej, której dotyczy wniosek o zmianę oraz treść tego wniosku. Wskazać należy, że nie było obowiązkiem organu dokonywanie ustaleń odnoszących się do prawidłowości wydania decyzji pierwotnej, o zmianę której wniosła skarżąca. Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia przez organy art. 10 K.p.a., Sąd wyjaśnia, że jakkolwiek zarzut ten jest trafny, to nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Naruszenie przepisów postępowania Sąd może uwzględnić tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca takiego wpływu nie wykazała, ograniczając się przy formułowaniu zarzutów do wskazania wśród naruszonych przepisów art. 10 K.p.a. Nadto z treści skargi nie wynika aby skarżąca nie zgadzała się z ustaleniami organu, lecz sporna pozostaje prawidłowość zastosowania art. 155 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.