II SA/Sz 13/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. i Ł. M. na uchwałę Rady Gminy Kołbaskowo z dnia 29 marca 2024 r., nr LVI/702/2024 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kołbaskowo przyjętego uchwałą Rady Gminy Kołbaskowo nr XXIV/24/01z dnia 16 listopada 2001 r., w obrębie ewidencyjnym Siadło Dolne postanawia: I. odrzucić skargę II. zwrócić skarżącym D. G. i Ł. M., solidarnie kwotę [...] (słownie [...] ) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. D. G. i L.M., dalej jako "skarżący", reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 8 grudnia 2025 r., wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na uchwałę Rady Gminy z dnia 29 marca 2024 r., nr [...], w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. przyjętego uchwałą Rady Gminy nr [...] dnia [...] listopada 2001 r., w obrębie ewidencyjnym S. . Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1) art. 15 ust. 2 pkt 2, pkt 11 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 – j.t.), dalej jako "u.p.z.p.", w związku z § 4 pkt 2 i 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404), dalej jako "rozporządzenie", poprzez a) naruszenie zasady ) naruszenie zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; b) naruszenie zasady kształtowania krajobrazu, która zwiera nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu; c) ) brak precyzyjnego określenia termin tymczasowego zagospodarowania użytkowania terenu objętego zmianą w planie zagospodarowania przestrzennego. 2) art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1-2 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez podejmowanie działań przez organy gminy zmierzających do faktycznej zmiany przeznaczenia działki nr [...] na cele rekreacyjne poprzez zmianę aktu normatywnego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego z przekroczeniem granic ustawowego upoważnienia, co oznacza, że taki plan jest dotknięty wadą nieważności. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie na ich rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że sytuacja prawna z punktu widzenia art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym uległa na tyle zasadniczej zmianie, że spowodowała ona powstanie nowej sprawy sądowoadministracyjnej. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 826/15 wywiedli, iż. pomimo tego, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 192/25, oddalono ich skargę na ten sam akt prawa miejscowego, dopuszczalne jest ponowne wniesienie skargi na ten sam akt prawa miejscowego przez ten sam podmiot. Dalej skarżący wyjaśnili, że WSA w Szczecinie, w wyroku z 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 192/25, analizował skargę na uchwałę Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r., w obrębie ewidencyjnym S. w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 40 ust. 3 i 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez naruszenie przepisów dotyczących odległości miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów; 2) art. 1 ust. 1 pkt. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie prawa własności skarżących; 3) art. 21, 31 ust. 1-2, 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności oraz naruszenie władztwa planistycznego gminy. Natomiast w przedmiotowej skardze skarżący zarzucają uchwale Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r., naruszenie innych przepisów prawa materialnego, które nie były przedmiotem poprzedniej skargi tj.: 1) art. 15 ust. 2 pkt. 2, pkt. 11 w zw. z art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z par. 4 pkt. 2 i 12 rozporządzenia Ministra rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. 2) art. 7 i art. 94 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 1-2 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy uznać, że w sprawie nie zaistniała powaga rzeczy osądzonej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi w całości. Organ zwrócił uwagę na to, że wniesiona obecnie skarga jest częściowo tożsama ze skargą wniesioną w sprawie zakończonej wyrokiem z 21 sierpnia 2025 r., dotyczy tego samego aktu prawa miejscowego, który – podobnie jak poprzednio został zaskarżony w całości, podważane są te same (czyli wszystkie) normy prawne zawarte w zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tylko ze wskazaniem na naruszenie przez nie innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 – 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2025 r. pox. 935 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z przyczyn wymienionych we wskazanym przepisie wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli skargę na ten sam akt prawa miejscowego, który został już przez nich zaskarżony do sądu administracyjnego, a w sprawie z ich skargi zapadł, w dniu 21 sierpnia 2025 r., wyrok oddalający skargę. Uzasadnienia wyroku nie sporządzono, bowiem ani skarżący, ani organ nie wnosili o doręczenie wyroku z uzasadnieniem. Obecnie, występując ze skargą na ten sam akt prawa miejscowego, skarżący wywodzą, że nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), bowiem ich sytuacja prawna uległa zmianie na tyle, że mamy do czynienia z nową sprawą sądowoadministracyjną. Z uzasadnienia skargi należy wnioskować, że zmiana sytuacji prawnej skarżących, uprawniająca, w ich ocenie, do ponownego wystąpienia ze skargą na uchwałę Rady Gminy, wynika z podniesienia w skardze innych, niż poprzednio zarzutów naruszenia prawa. Kwestią sporną, która wymaga rozstrzygnięcia pozostaje zatem, czy w związku z wyrokiem, który zapadł w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 192/25, zachodzi powaga rzeczy osądzonej. Analiza skarg wniesionych przez skarżących w obu sprawach prowadzi do wniosku, że stan taki wystąpił. Skargą objęto ten sam akt prawa miejscowego, został on zaskarżony przez tych samych skarżących w całości, a wyrok oddalający skargę w sprawie II SA/Sz 192/25 jest prawomocny. Oceny tej nie zmienia podnoszona przez skarżących okoliczność, iż obecnie w odniesieniu do skarżonej uchwały zostały podniesione inne zarzuty naruszenia prawa, a w konsekwencji Sąd, dokonując oceny zasadności skargi w poprzedniej sprawie, zasadności tych zarzutów nie oceniał. Argumentacja powyższa nie zasługuje na uwzględnienie chociażby z tego względu, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Okoliczność natomiast, iż sąd, rozpoznając sprawę pewnych jej aspektów nie rozważył (czego w rozpoznawanej sprawie skarżący nie podnoszą), może stanowić podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Nie stanowi jednak podstawy do wniesienia kolejnej skargi w tej samej sprawie. Granice sprawy z omawianym wypadku zostały zakreślone skargą, która obejmowała całą uchwałę Rady Gminy i rzeczą sądu było zbadanie jej zgodności z prawem niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów. Nie stanowi, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zmiany sytuacji prawnej skarżących okoliczność, iż w odniesieniu do tej samej uchwały podnieśli oni kolejne zarzuty, które nie zostały podniesione w poprzedniej skardze. Lektura obu skarg prowadzi do wniosku, że skarżący kwestionują określony zaskarżoną uchwałą, tymczasowy sposób zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości, podnosząc przy tym w uzasadnieniach tych skarg częściowo tożsame argumenty, odnoszące się do uciążliwości związanych z urządzeniem na terenie działki nr [...] placu zabaw dla dzieci. Nie wskazano jednocześnie na takie okoliczności, które świadczyłyby o zmianie sytuacji prawnej skarżących po zapadnięciu wyroku, które uprawniałyby ich do wniesienia nowej skargi. Sformułowanie w kolejnej skardze nowych zarzutów w stosunku do zaskarżonej uchwały nie stanowi o zmianie sytuacji prawnej skarżących, bowiem pozostaje ona, zdaniem Sądu, taka sama, co uniemożliwia rozpoznanie skargi z uwagi na zaistnienie stanu powagi rzeczy osądzonej. Wynika to także z przywołanego w skardze postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazano, że powtórne wniesienie skargi na ten sam akt prawa miejscowego przez ten sam podmiot w razie oddalenia pierwszej ze skarg możliwe jest tylko w razie wykazania, że sytuacja prawna skarżącego z punktu widzenia art. 101 ust. 1 u.s.g. uległa na tyle zasadniczej zmianie, że spowodowała ona powstanie nowej sprawy sądowoadministracyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.