II SA/Sz 1303/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia 29 października 2014 r. Z. S. (dalej przywoływany jako: "Wnioskodawca") zwrócił się do Starosty [...] o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia 28 listopada 2003 r. do dnia 29 października 2014 r. w kwocie [...]zł, wskazując na powinność ustalenia wynagrodzenia według stawek dobowych przechowywania pojazdu, zróżnicowanych w poszczególnych okresach jego dozorowania mocą umów wiążących Wnioskodawcę z Powiatem G. (od dnia 21 sierpnia 2011 r.), następnie Przedsiębiorcę wykonującego usługę tego samego rodzaju na terenie Powiatu G. (od 2014 r.), jak nadto wynikających z uchwał Rady Powiatu obowiązujących w okresie do dnia zawarcia pierwszej umowy przez Z. S. ze Starostą G. . 2. Powyższy wniosek został zmodyfikowany przez Z. S. pismem z dnia 10 maja 2017 r. do kwoty [...]zł wynikającej z uwzględnionych przez Wnioskodawcę zmiennych stawek opłat za poszczególne okresy dozorowania pojazdu, jak też z końcowej daty przechowywania pojazdu, określonej na dzień 10 maja 2017 r. 3. Pierwotne rozstrzygnięcie wniosku przez Organ I instancji doprowadziło, w konsekwencji jego zaskarżenia przez Wnioskodawcę, do uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 listopada 2015 r., (sygn. akt II SA/Sz 493/15) zarówno postanowienia Starosty G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania wynagrodzenia oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku, z nakazem merytorycznego rozpoznania wniosku Z. S. w trybie przepisów art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 4. Kolejno, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] odmówił Wnioskodawcy przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu, a rozstrzygnięcie to zostało uchylone w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r. z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. W toku postępowania w przedmiotowej sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Zarządzeniami nr [...] Starosty G. z dnia [...] r., następnie nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyznaczenia jednostek usuwających pojazdy z drogi oraz parkingów strzeżonych, na których będą umieszczone pojazdy usunięte z dróg, na koszt właściciela pojazdu, Wnioskodawca został wyznaczony jako jednostka prowadząca parking strzeżony. Na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...] r. wydanej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w G., samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został odholowany w tym dniu na parking strzeżony prowadzony przez Wnioskodawcę. W dyspozycji usunięcia pojazdu jako przyczynę jego usunięcia wskazano jazdę w stanie nietrzeźwości oraz brak ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Pojazdem kierował A. A., któremu w postępowaniu karnym postawiono zarzut kierowania pojazdem na drodze publicznej w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 k.k.). Postanowieniem z dnia [...] r. Prokurator Rejonowy w G. orzekł o zabezpieczeniu majątkowym przyszłej kary grzywny poprzez zajęcie samochodu osobowego [...] o numerze rejestracyjnym [...] Prokurator Rejonowy w G. przekazał pojazd do dyspozycji Sądu Rejonowego w G. przy piśmie z dnia 8 grudnia 2003 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w G. uchylił zabezpieczenie majątkowe wobec uiszczenia przez zobowiązanego wszelkich należności wynikających z prawomocnego wyroku Sądu, dla zabezpieczenia których zajęto przedmiotowy pojazd. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy w G. przyznał Wnioskodawcy należność w kwocie [...]zł, tytułem zwrotu kosztów poniesionych za usługę przechowywania pojazdu w okresie od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 27 lutego 2008 r. W dniu 27 grudnia 2013 r. Z. S. wystawił fakturę VAT nr [...] dla Komendy Wojewódzkiej Policji w S. za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w okresie od dnia 28 października 2003 r. do dnia 4 listopada 2003 r. w wykonaniu umowy z dnia [...] r., której przedmiotem było przechowywanie pojazdów zabezpieczonych przez jednostki organizacyjne Policji do prowadzonych postępowań. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w piśmie z dnia 7 marca 2016 r. wskazał, że nie prowadzono postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Uzupełniając stan faktyczny sprawy, Starosta G. dodał, iż postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w S. orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu G. . Postanowienie jest prawomocne od dnia wydania. Wskutek powyższego Starosta [...] wdrożył procedurę likwidacji wskazanego pojazdu, efektem której było poddanie pojazdu, uznanego przez rzeczoznawcę za złom, demontażowi. 5. W konsekwencji postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Organ odmówił przyznania Wnioskodawcy wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] Starosta [...] uznał za nie znajdujące podstaw w analizowanym stanie faktycznym przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, sprawowany przez Wnioskodawcę w okresie od dnia 28 listopada 2003 r., albowiem przedmiotowy pojazd stanowił przedmiot zabezpieczenia majątkowego na potrzeby postępowania karnego. Stąd też, w ocenie Organu, do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego nie mają zastosowania procedury związane z usuwaniem pojazdów z drogi. W ocenie Starosty [...] na kwalifikację prawną zaistniałego stanu rzeczy nie mogą wpływać błędy i zaniechania organów ścigania, sądu oraz organu egzekucyjnego popełnione od dnia zabezpieczenia przedmiotowego pojazdu. Uznania tego nie może zmienić okoliczność orzeczenia przepadku na rzecz Powiatu G. przedmiotowego pojazdu prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w G., który to akt uregulował wyłącznie stan prawny pojazdu. Przyjmując jak wyżej, Organ I instancji uznał za nie znajdujące podstaw w analizowanym stanie faktycznym przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, sprawowany przez Wnioskodawcę w okresie dysponowania pojazdem na potrzeby postępowania karnego, uzasadniając w oparciu o powołane w zaskarżonym akcie przepisy, jak też podnoszone zaniechania organów ścigania, sądu oraz organów egzekucyjnych w procesie przechowywania pojazdu na potrzeby postępowania karnego, wyłączne uprawnienie Wnioskodawcy domagania się realizacji swego roszczenia od organów postępowania karnego za okres pozostawania pojazdu w dyspozycji tych organów. Powyższe w powiązaniu z faktem niezawiadomienia przez Z. S. o nieodebraniu pojazdu przez jego właściciela, w trybie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, a następnie § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów dowodzi, w ocenie Organu I instancji, iż do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego nie mają zastosowania procedury związane z usuwaniem pojazdów z drogi w trybie ustawy Prawo o ruch drogowym. Spełnienie tego obowiązku przez Wnioskodawcę dopiero w dniu 21 lipca 2006 r., przy braku wskazania na konieczne przesłanki pozwalające uznać, że chodzi o pojazd usunięty z drogi w trybie art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie uzasadnia w ocenie Organu I instancji przyznanie wynagrodzenia. Dalej Organ I instancji uzasadnił, że Wnioskodawca wystąpił wyłącznie z żądaniem wynagrodzenia za dozór pojazdu, ograniczając się do wskazania wysokości stawek według których powinno być skalkulowane wynagrodzenie, wynikających z uchwał Rady Powiatu w G. , a następnie z umów zawartych z Powiatem G. oraz wielkości powierzchni zajmowanej przez dozorowany pojazd. W ocenie Starosty Wnioskodawca nie udowodnił zwiększenia obowiązków czy nakładów ponoszonych na rzecz w okresie przechowywania, mogących uzasadniać domaganie się zapłaty wynagrodzenia w oparciu o wskazane przez Wnioskodawcę rosnąco w okresie przechowywania pojazdu stawki wynagrodzenia. W znacznej części uzasadnienia zaskarżonego aktu Starosta G. wskazał na podstawy faktyczne ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu we wnioskowanym okresie. Starosta G. przeanalizował oferty zamieszczone na stronach internetowych, skierował zapytanie do podmiotów prowadzących parkingi strzeżone, jak też oparł się na rozpoznaniu rynku lokalnego dokonanym w przeszłości. W uwzględnieniu powyższego ustalił, że w miarodajnym dla niniejszej sprawy okresie czasu na terenie powiatu g. funkcjonował jeden podmiot świadczący usługi tego rodzaju, przedsiębiorca działający pod firmą "E. " S. Ł., który stosował stawkę [...] zł/miesiąc ([...] zł/doba), przy parkowaniu długoterminowym (dane z listopada 2013 r.), w 2009 r. obowiązywała stawka ok. [...]zł/ miesiąc ([...] zł/doba). W 2015 r. wskazany przedsiębiorca zakończył działalność. Według powołanych informacji Starosta [...] ustalił, iż stawki abonamentowe za przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych prowadzonych w S., P., G. zamykają się w granicach 120 -150 zł /miesięcznie. Organ zasygnalizował dodatkowo, że według informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. zawartej w piśmie z dnia 31 stycznia 2017 r. w latach 2011 - 2016 w rozliczeniach za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stosowane były stawki dobowe, obejmujące zarówno zwrot koniecznych wydatków, jak i wynagrodzenie za dozór, i tak: - w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 marca 2007 r. - [...] zł / dobę, - w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2009 r. - [...] zł/ dobę, - w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł/ dobę - w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 18 września 2014 r. [...] zł./dobę. Dodatkowo, Organ I instancji powołał się na wnioskowane w odrębnym postępowaniu przez G. I. wynagrodzenie za dozór pojazdu i zwrot koniecznych wydatków związanych ze sprawowanym dozorem, zaproponowane przez przedsiębiorcę w postaci zryczałtowanej opłaty wynoszącej [...] zł za 1 miesiąc dozoru, sprawowanego w okresie od dnia 16 września 2010 r. do dnia 6 października 2017 r. Podsumowując wywód odnośnie ustalenia wynagrodzenia, Organ I instancji uznał, że miarodajną dla jego wyliczenia byłaby stawka [...] zł/dobę przechowywania pojazdu. Jej adekwatność do świadczonej przez Wnioskodawcę usługi przechowywania pojazdu Organ I instancji uzasadnił ograniczeniem żądania Wnioskodawcy wyłącznie do wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, jej akceptacją przez Przedsiębiorcę w stosunkach z Komendą Wojewódzką Policji w S., uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawowanego dozoru, w tym zakresu obowiązków dozorcy, czasu przechowywania, właściwości i wielkości przedmiotu, powierzchni i warunków sprawowania pieczy, liczby dozorowanych jednocześnie pojazdów, braku trudów i nakładu pracy po stronie dozorcy w związku z przechowywaniem pojazdu, minimalnego zakresu ryzyka w związku z dozorowanym pojazdem (starym i zniszczonym), nadto braku powiadomienia jednostki wydającej dyspozycję usunięcia pojazdu po upływie 6 - cio miesięcznego terminu, w którym właściciel nie odebrał pojazdu, jak też okoliczność, że umowy powoływane przez Wnioskodawcę jako podstawa ustalenia właściwej stawki wynagrodzenia dotyczyły pojazdów usuwanych w nowych uwarunkowaniach prawnych zakładających, że pojazd w krótkim czasie stanie się przedmiotem przepadku na rzecz powiatu, umowy te nie uwzględniały wypracowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych kryteriów ustalania wynagrodzenia za dozór pojazdu orzekanych w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak nadto ustalone w tychże stawki uwzględniały zarówno wynagrodzenie za dozór jak też wydatki związane z dozorowanym pojazdem. Uzasadnił dalej brak podstaw do domagania się przez Wnioskodawcę wynagrodzenia za przechowywaniu pojazdu za okres po dniu 22 lipca 2016 r., kiedy to Wnioskodawca na żądanie Starosty [...] z dnia 18 lipca 2016 r. odmówił wydania pojazdu, wskazując na konsekwentnie podejmowane w dalszej kolejności realne działania zmierzające do zabrania pojazdu z parkingu strzeżonego prowadzonego przez Z. S., celem zatrzymania biegu terminu determinującego wysokość ewentualnego wynagrodzenia. Organ I instancji podkreślił, iż wystarczająca dla wydania pojazdu była deklaracja Starosty jego odebrania, bez konieczności legitymowania się orzeczeniem o jego przepadku. 6. Pismem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Wnioskodawca wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Starosty G. , żądając uchylenia postanowienia Starosty G. oraz wydania orzeczenia co do istoty sprawy poprzez przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], nr rej. [...] sprawowany w okresie od dnia 28 października 2003 r. do dnia 7 lutego 2018 r., w kwocie [...]zł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę art. 7 i art. 80 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, iż w ramach działalności gospodarczej prowadzi parking dla pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym położonych na terenie Powiatu G. . Wskazał, że od 2000 r. wspomniany parking był jednym z wyznaczonych przez Starostę G. dla realizacji zadań wynikających z art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ostatnim zarządzeniem nr [...] z dnia [...] r. Następnie wskutek nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym zawarte zostały umowy z Powiatem G. z dnia [...] r., z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. na przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, położonych na terenie Powiatu G. . W dniu 28 października 2003 r., działając na podstawie art. 130a ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Komenda Powiatowa Policji w G. wydała dyspozycję nr [...] usunięcia pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Pojazd został przyjęty na parking strzeżony w G. przy ul. [...] i pozostawał tam do dnia 7 lutego 2018 r. Wnioskiem z dnia 29 października 2014 r. Z. S. wystąpił do Starosty G. o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu. Zaskarżonym aktem, wydanym w następstwie uchylenia wcześniejszych postanowień Starosty G. pierwotnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. , Organ I instancji odmówił przyznania wynagrodzenia za dozór wskazanego pojazdu, uzasadniając powyższe brakiem podstaw do przyjęcia odpowiedzialności Powiatu za przechowywanie pojazdu na potrzeby postępowania karnego, nadto brakiem wypełnienia przez Wnioskodawcę obowiązku powiadomienia właściwego organu o nieodebraniu pojazdu przez właściciela z parkingu strzeżonego, w ustawowym terminie, jak też odmową wydania pojazdu na wezwanie organu egzekucyjnego, a w konsekwencji powyższego brakiem podstaw do uznania, iż odpowiedzialność za przechowywanie pojazdu w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy ponosi Powiat G.. Powołując treść przepisów art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo o ruchu drogowym Skarżący wskazał, iż wystawiona dyspozycja usunięcia pojazdu przez uprawniony podmiot dowodzi zaistnienia okoliczności uzasadniających wypełnienie przesłanek wskazanych przepisów. W świetle powyższego, ponowne rozważania tej kwestii przez Starostę G. , z pominięciem najistotniejszego w sprawie dokumentu, jakim jest dyspozycja usunięcia pojazdu stanowiąca dowód spełnienia kryteriów powołanych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym przy usuwaniu pojazdu i umieszczeniu tegoż na parkingu strzeżonym, a konsekwentnie odpowiedzialności Powiatu za uregulowanie zarówno stanu prawnego pojazdu, jak też pokrycia kosztów jego przechowywania przez wyznaczonego dozorcę, są bezprzedmiotowe. Skarżący wskazał, iż żaden z organów procesowych postępowania karnego przez cały okres przechowywania pojazdu nie poinformował dozorcy o jakichkolwiek decyzjach wydanych w sprawie przechowywanego pojazdu, ani też o wydaniu zezwolenia o możliwości odbioru pojazdu. Z tego powodu niemożliwą była realizacja przez jednostkę prowadzącą parking strzeżony obowiązku określonego w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z sierpnia 2002 r. Podniósł też, że informował Starostę G. pismami z dnia 5 października 2010 r. oraz z dnia 31 marca 2011 r. o nieodebraniu przez właściciela pojazdu z parkingu. Przypominał, iż pismami z dnia 23 listopada 2005 r., 21 lipca 2006 r., 15 września 2006 r. oraz z dnia 30 października 2008 r. przekazał Komendantowi Powiatowemu Policji w G. oraz Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. wykaz pojazdów nieodebranych z parkingu w latach 2002 - 2005 z prośbą o szybką reakcję w tej sprawie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w piśmie z dnia 14 października 2009 r. wyjaśnił, że nie jest uprawniony do orzekania o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Zakwestionował stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie w kwestii podstaw ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu, uwzględniających takie kryteria jak stan techniczny pojazdu, ilość pojazdów jednocześnie przechowywanych na parkingu strzeżonym, podkreślając iż wyłącznym kryterium zróżnicowanej oceny jest rodzaj pojazdu przechowywanego, od niego bowiem uzależniona jest stawka opłaty za przechowywanie. Wyznaczenie przez Starostę G. parkingu nastąpiło na podstawie wyboru najkorzystniejszej oferty, przy prowadzonym postępowaniu organ zapoznał się z warunkami oraz infrastrukturą parkingu, co do której nie miał zastrzeżeń. Koszty wynagrodzenia za dozór pojazdów określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym, uchwałach Rady Powiatu oraz umowach zawartych z Powiatem G. i innymi organami państwa nie zawierały parametru "wartości pojazdu", jako czynnika warunkującego wysokość wynagrodzenia za jego dozór. Taka sytuacja implikowałaby obowiązek każdorazowej wyceny pojazdu przed wstawieniem na parking i uzależnienia kosztów dozoru od jego wartości, co nie miało miejsca. Jedynym i wyłącznym parametrem określającym koszty wynagrodzenia za dozór był i jest czas jego przechowywania na parkingu. Takie też zapisy znajdują się w aktach uchwałodawczych Rady Powiatu oraz zawartych umowach z parkingiem strzeżonym. Dlatego też przywoływanie w tym miejscu innych czynników w postaci: ryzyka gospodarczego, wkładu pracy ze strony dozorcy, dodatkowych umiejętności i kwalifikacji, czy stanu technicznego pojazdu, uznał Skarżący na nieuprawnione i nie mające podstawy prawnej w omawianej kwestii. Podkreślił, iż rola podmiotu prowadzącego parking strzeżony ogranicza się do zabezpieczenia miejsca przechowywania pojazdu odpowiadającego parametrom samochodu, zabezpieczenia tegoż przed kradzieżą i uszkodzeniem i wyłącznie do tychże stosowany może być miernik należytej staranności. Dlatego też przywoływanie w tym miejscu innych czynników uznał Skarżący na nieuprawnione i nie mające podstawy prawnej w omawianej kwestii. Wskazał na konieczność rozróżnienia kwestii organizacyjnej funkcjonowania parkingu strzeżonego od parkingu wyznaczonego przez starostę do przechowania pojazdów usuniętych z dróg przez uprawnione organy, podkreślając, iż w przypadku parkingu wyznaczonego przez starostę, ma on obowiązek zabezpieczenia w gotowości wolnych miejsc parkingowych w liczbie, w omawianym przypadku 500, bez względu na to, czy miejsca te będą zajęte przez pojazdy usunięte z dróg, czy nie. Oba rodzaje parkingów prowadzą działalność komercyjną, która musi być zbilansowana. Nie ma podstawy prawnej do tego, aby przedsiębiorca ponosił straty tylko z powodu tego, iż prowadzi działalność usługową dla podmiotu publicznego. Skarżący zarzucił Organowi I instancji brak uzasadnienia dla stosowania różnych stawek wynagrodzenia za dozór pojazdu w zależności od podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Równie nie do zaakceptowania, w ocenie Skarżącego, pozostaje odmowa przyznania wynagrodzenia za okres, po skierowaniu przez organ żądania wydania pojazdu. Starosta [...] nie wskazał podstawy takiego żądania, nie był organem egzekucyjnym, ani też osobą uprawnioną do odebrania pojazdu, nie wiązała też dozorcy żadna umowa z Powiatem G. , z której wynikałby obowiązek wykonania takiego żądania. Zaznaczył, że obecnie pojazdy przechowywane są na parkingu depozytowym w warunkach komercyjnych, dopiero tytuł egzekucyjny właściwego organu może być podstawą do wydania pojazdów. Zaakcentował, z powołaniem na dotychczasowe orzecznictwo Kolegium w tego rodzaju sprawach, że nie uchylają odpowiedzialności Powiatu względem podmiotu przechowującego pojazd na parkingu strzeżonym, akty podejmowane w toku postępowania karnego przez uprawnione organy względem przechowywanego pojazdu, usuniętego z drogi w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, albowiem aktem wyznaczenia dokonanego przez starostę nawiązany został stosunek administracyjnoprawny, pomiędzy starostą a podmiotem prowadzącym parking strzeżony, którego treścią jest przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym, skonkretyzowany dyspozycją usunięcia pojazdu. Nie można zatem w takich warunkach, przerzucać odpowiedzialności na inne organy, których nie łączy z podmiotem prowadzącym parking strzeżony stosunek prawny. W dalszej części uzasadnienia zażalenia Wnioskodawca wskazał na podstawy faktyczne i prawne ustalenia wysokości wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu, podkreślając obowiązek Starosty ograniczenia się do ustalenia obiektywnie słusznego wynagrodzenia w oparciu o metodę porównania stosunków danego rodzaju, wedle których, jako właściwe do porównania wskazał stawki opłat obowiązujące na terenie Powiatu G. w poszczególnych okresach dozorowania pojazdu, a wynikające z umów z Urzędem Skarbowym w G. , a także ze Starostą G. Wskazał też, że w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. na terenie Powiatu G. funkcjonowały dwa parkingi prowadzące działalność w zakresie przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na podstawie umowy z Powiatem G. z dnia [...] r. usługę przechowywania pojazdów świadczył G. I. pod firmą D. S. w N., drugi parking prowadził do grudnia 2015 r. S. Ł. pod firmą "E. " S. Ł. w G.. Stawka za 1 dzień przechowania pojazdu na wskazanych parkingach wynosiła [...] zł. W przypadku innych parkingów strzeżonych dobowa stawka przechowywania pojazdów w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. wynosiła od [...] zł do [...] zł. Obowiązujące w latach 2008 - 2016 umowy z Komendą Wojewódzką Policji w S. dotyczące usługi przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję do celów procesowych uwzględniały stawki za dobę przechowywania pojazdów w następującej wysokości: - w okresie od 8 sierpnia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r. - [...] zł brutto, - w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. - [...] zł brutto, - w okresie od 1 sierpnia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. - [...] zł brutto, - w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. -[...] zł brutto, - w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. - [...] zł brutto, - w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. - [...] zł brutto,. Skarżący podniósł dodatkowo, iż w postanowieniu z dnia [...] r., znak: [...] [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przyjął stawkę [...] zł za dobę przechowywania pojazdu przy ustaleniu wynagrodzenia za okres przechowywania od dnia 28 października 2006 r. do dnia 19 stycznia 2017 r., poprzez analogię do umowy na przechowywanie pojazdów z dnia [...] r. zawartej przez G. I. z Powiatem G. Tak uzasadniając wniósł o przyznanie wynagrodzenia za cały okres przechowywania pojazdu, z uwzględnieniem wpłat już dokonanych na jego rzecz z tytułu przechowywania pojazdu. 7. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] r. [...] wydanym na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 t. j. ze zm.) w związku z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017r., poz. 12011. j.) oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 265 t. j.), 1) uchyliło zaskarżone postanowienie w całości, 2) przyznało Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] w G. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowanego w okresie od dnia 28 października 2003 r. do dnia 7 lutego 2018 r., 3) odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że wyrokiem z dnia 29 lipca 2015 r., (sygn. akt II SA/Sz 493/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., sygn. akt: [...] orzekające o zwrocie wniosku oraz poprzedzające je postanowienie Starosty G. z dnia [...] r., znak: [...] odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, wskazując na powinność organów ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w trybie przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skutkiem powołanego wyroku, posiadającego mocą przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 t. j.), walor wiążącego w tej konkretnej sprawie, w zakresie wskazanym przepisem art. 171 wskazanej ustawy, Organ uznał swoją powinność merytorycznego rozpoznania zażalenia. Podkreślił, iż przedmiotem osądu pozostawał dokument stanowiący podstawę umieszczenia pojazdu na parkingu, a to sporna dyspozycja usunięcia pojazdu i umieszczenia tegoż na parkingu strzeżonym należącym do Wnioskodawcy. Ten bowiem moment i okoliczności mu towarzyszące wyznaczają właściwy w sprawie tryb postępowania. Dlatego też ponowne rozstrzyganie jego znaczenia dla ustalenia wnioskowanego wynagrodzenia jest niedopuszczalne. Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa dotyczy pojazdu, wobec którego Komenda Powiatowa Policji w G. wydała dyspozycję usunięcia z drogi, a pojazd został przyjęty na parking strzeżony, a zatem nawiązany został stosunek prawny powstały wskutek umieszczenia pojazdu w trybie administracyjnym na wyznaczonym przez starostę parkingu. Istotnymi w sprawie dla właściwej kwalifikacji tego zdarzenia na podstawie któregokolwiek z przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a konsekwentnie zasadności poddania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu trybowi wynikającemu z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, pozostają okoliczności usunięcia pojazdu. Koniecznym jest zatem w pierwszej kolejności przekonanie - co do zasady - Organu I instancji o przysługującym Wnioskodawcy uprawnieniu z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w postaci wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu. Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z przedłożonym w sprawie dowodem na okoliczność usunięcia pojazdu z drogi - dyspozycją usunięcia pojazdu nr [...] z dnia [...] r. wydaną przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w G., samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został odholowany w tym dniu na parking strzeżony prowadzony przez Wnioskodawcę. W dyspozycji usunięcia pojazdu jako przyczynę jego usunięcia wskazano kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości oraz brak obowiązkowego ubezpieczenia OC. Jak wynika z ustaleń Organu I instancji, przedmiotowy pojazd nie został odebrany z parkingu przez właściciela. Jego nieustanne, od chwili umieszczenia na parkingu strzeżonym przechowywanie, kontynuowane było w związku z jego nieodebraniem przez właściciela. Niezmiennie bowiem pozostawanie pojazdu na parkingu strzeżonym należącym do Wnioskodawcy za podstawę swą miało dyspozycję usunięcia pojazdu z dnia 30 listopada 2003 r., w efekcie której nie doszło do odebrania pojazdu przez właściciela pomimo, iż uzyskał on pozwolenie na odbiór pojazdu. W dniu usunięcia pojazdu, niezbędny do analizy stanu faktycznego sprawy przepis art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowił, iż: " 1. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 2) nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia, 2. Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy: 1) kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, 4. Decyzję o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi podejmuje: 1) policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3;(...). 5a. W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (...) 5c. Pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. (...). 7. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 6. (...). 10. Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. (...)" Organ podkreślił, iż dyspozycja usunięcia pojazdu oznacza dozwolony przez ustawodawcę akt wydania przez uprawniony podmiot polecenia określonego zachowania się w określonych okolicznościach faktycznych opisanych w hipotezie normy prawnej. Istotnymi zatem pozostają okoliczności usunięcia pojazdu opisane w dyspozycji usunięcia pojazdu, jak też w dokumentach uszczegółowiających okoliczności zdarzenia (notatki policyjne). W ocenie Kolegium, usunięcie pojazdu w dniu 28 października 2003 r., mieściło się w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a w jego efekcie doszło nie tylko do przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, ale nadto do nieodebrania pojazdu przez właściciela, a zatem podstawy uzyskały przepisy dotyczące postępowania z pojazdem w razie upływu ustawowego terminu odebrania pojazdu, w szczególności art. 130a ust. 10 ustawy Prawo ruchu drogowym, nakazujący staroście wystąpienie do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Efektem tego wystąpienia jest prawomocne orzeczenie Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r., (sygn. akt [...] orzekające przepadek pojazdu na rzecz Powiatu G. . Postanowienie stało się prawomocne z chwilą wydania. Organ podniósł także, że warte zaznaczenia pozostaje także stanowisko Sądu Rejonowego w G. wypowiedziane w treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] r., (sygn. akt [...] jakoby losy pojazdu odholowanego w związku z jego prowadzeniem po spożyciu alkoholu winny być oceniane w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nie ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów. Ustalone w zaskarżonym postępowaniu i szczegółowo opisane w kontrolowanym akcie okoliczności dotyczące podejmowanych przez organy ścigania czynności i aktów procesowych, jak też dokonana przez Organ I instancji, na ich podstawie ocena właściwej interpretacji podstaw umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym należącym do Wnioskodawcy, wedle Kolegium, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, co do zasady, o przysługujących podmiotowi prowadzącemu parking strzeżony kosztach wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu. Jak podkreślił Sąd w powołanym na wstępie wyroku, regulacja prawna problematyki usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z nimi wskazuje, że jest to zadanie publiczne o charakterze administracyjnoprawnym. Zadanie to wykonywane jest przez organy administracji publicznej, w części także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Jeżeli więc zadania z zakresu administracji publicznej są wykonywane przez jednostki wyznaczone przez organy administracji publicznej, to łączy te jednostki z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnoprawnym oparty na założeniu, że otrzymują one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych obowiązków. Organ podkreślił, że nie może bowiem ujść z pola widzenia, że wykonanie obowiązku, za który Skarżący domaga się wynagrodzenia za podstawę swą miało wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w dniu 28 października 2003 r., ten akt spowodował umieszczenie na parkingu strzeżonym należącym do Wnioskodawcy przedmiotowego pojazdu odholowanego w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Organ przypomniał, że kompetencję do uporządkowania w całości spraw związanych z usunięciem pojazdu z drogi w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym powierzył ustawodawca staroście, konkretyzując wynikające stąd obowiązki w przepisach ust. od 5 do 7, dalej ust. 10, 10a, 10f, 10h. Jednocześnie Organ podkreślił, że podejmowane przez właściwe organy i sądy akty w toku postępowania karnego względem pojazdu przechowywanego na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę, pozostają bez wpływu na sytuację podmiotu wyznaczonego, którego relacja w analizowanym procesie ukonstytuowana jest wyłącznie aktem wyznaczenia, a tym samym pozostaje on w relacji starosta - podmiot wyznaczony. Skoro zatem pojazd został umieszczony na parkingu strzeżonym w warunkach przepisu obligującego starostę do podjęcia stosownych działań, uzależnionych od jednego wyłącznie kryterium, a mianowicie nieodebrania pojazdu z parkingu przez osobę uprawnioną, to obojętnymi dla podmiotu prowadzącego parking, wyznaczonego do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozostają wszelkie działania skutkujące nieodebraniem pojazdu, wynikające z woli właściciela pojazdu, bądź z czynności i aktów uprawnionych organów względem przechowywanego pojazdu. Z punktu widzenia powoływanych kryteriów wyznaczających obowiązki starosty względem nieodebranego pojazdu także obojętnymi pozostają wskazane aspekty. Mogą mieć wyłącznie znaczenie we wzajemnych stosunkach pomiędzy właścicielem pojazdu obciążonym kosztami na podstawie art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, a organem lub sądem, które w wyniku zaniechań uniemożliwiły właścicielowi odebranie pojazdu z parkingu. Zabezpieczenie pojazdu w toku postępowania karnego wywołuje wyłącznie skutek prawny względem właściciela pojazdu. Niezmiennie, od chwili usunięcia pojazdu jego pozostawanie na parkingu strzeżonym należącym do Wnioskodawcy za podstawę swą miało dyspozycję usunięcia pojazdu z dnia 28 października 2003 r., w efekcie której nie doszło do odebrania pojazdu przez właściciela. Organ wskazał, że nie stoi w zgodzie z powołaną powinnością ocena działań Sądu, Prokuratury, których akty procesowe wprawdzie uniemożliwiają właścicielowi pojazdu dysponowanie tymże do czasu realizacji zobowiązań wynikających z prawomocnego wyroku, jednakże stanowią konieczną konsekwencję odpowiedzialności sprawcy przestępstwa lub wykroczenia, wpływając jendakowoż wyłącznie na jego sytuację prawną, jak chociażby w kontekście niniejszego postępowania, ograniczając uprawnienie właściciela do odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego, nie zmieniając podstaw zarówno odpowiedzialności organów administracji publicznej względem podmiotu prowadzącego parking strzeżony, na którym to pojazd był przechowywany, jak też odpowiedzialności właściciela pojazdu względem aktualnie Powiatu. Biorąc to pod uwagę Organ odwoławczy skonstatował, że dokonana przez Organ I instancji interpretacja zaistniałego stanu faktycznego, skutkująca przyjęciem w zaskarżonym akcie, iż umieszczenie pojazdu na parkingu strzeżonym spowodowane było zabezpieczeniem pojazdu na potrzeby postępowania karnego i mająca swe źródło w powołanych umowach Skarżącego z Komendantem Powiatowym Policji, nie tylko stoi w sprzeczności z dokonanym faktem wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, okolicznościami tego usunięcia, jak nadto z treścią powoływanych umów, wedle których umieszczenie na parkingu strzeżonym w związku z zabezpieczeniem pojazdu na potrzeby postępowania karnego wymagało wydania skierowania przez jednostki organizacyjne Policji i protokolarnego przyjęcia pojazdu. Niezależnie jednak od powyższego uprzednie wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu uruchamiało administracyjny tok związany z jego przechowywaniem i skutkami nieodebrania pojazdu. W analizie prawnej zaistniałego sporu SKO za konieczne uznało dodatkowo odwołanie się do uregulowań prawnych w zakresie usuwania i przechowywania pojazdów obowiązujących przed nałożeniem wskazanego obowiązku na starostów. Ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 129, poz. 1444) przepisem art. 1 pkt 86 wprowadzono z dniem 1 stycznia 2002 r. do tejże ustawy przepis art. 130a, który w zakresie koniecznego usuwania pojazdów z dróg i ich umieszczania na parkingu do czasu uiszczenia opłaty przez właściciela zastąpił obowiązujący dotychczas art. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Znowelizowane zapisy wprowadziły obowiązek wyznaczenia przez starostę zarówno jednostki usuwającej pojazdy, jak też parkingu strzeżonego (art. 130a ust. 6, wedle którego usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie). W stanie prawnym obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją obowiązywał przepis art. 129, który w punkcie 10 uprawniał Policjanta do usuwania lub przemieszczania pojazdu, odsyłając w ustępie 5 do uregulowania w drodze rozporządzenia szczegółowego trybu oraz jednostek i warunków ich współdziałania w zakresie zapewnienia sprawności ruchu, w szczególności przez nadzór nad parkowaniem pojazdów i usuwaniem na koszt właściciela pojazdów. W wykonaniu wskazanej delegacji ustawowej, rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2000 r. w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół (Dz. U. z 2000 r., Nr 5, poz. 64), obowiązującym w okresie od dnia 12 lutego 2000 r. do dnia 11 września 2002 r., w § 10 uregulowany został tryb wskazania parkingu strzeżonego prowadzonego przez przedsiębiorcę wykonującego usługi w zakresie usuwania lub przemieszczania pojazdów lub parkowania ich na parkingach strzeżonych, wedle którego: "Komendant powiatowy Policji zawiera umowy z przedsiębiorcami, którzy, na podległym mu terenie, będą wykonywać czynności usuwania lub przemieszczania pojazdów lub parkowania ich na parkingach strzeżonych na podstawie dyspozycji Policji, straży gminnej (miejskiej), Straży Granicznej, podmiotów zarządzających drogami oraz jednostek prowadzących akcje ratownicze, w zakresie określonym w niniejszym rozporządzeniu." (ust. 1). Wzór umowy o współdziałaniu w zakresie usuwania, przemieszczania lub parkowania pojazdów określony został w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Podstawą zatem odholowania i umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym do momentu wyznaczenia przez starostę zarówno jednostki usuwającej pojazdy, jak też parkingu strzeżonego, mocą znowelizowanych przepisów, były umowy zawierane w trybie wyżej wskazanym. Od wprowadzenia noweli w 2002 r., w ocenie Kolegium, obowiązek ten pozostaje aktualny do chwili obecnej. Wnioskiem z dnia 31 maja 2012 r., ponowionym dnia 29 października 2014 r., Z. S. zwrócił się do Starosty G. o przyznanie wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu za okres początkowo od dnia 27 lutego 2008 r., zmieniony następnie od dnia 28 listopada 2003 r. do dnia 29 października 2014 r. w kwocie [...]zł, kolejno zmodyfikowany w piśmie z dnia 10 maja 2017 r. do kwoty [...]zł, ostatecznie w treści zażalenia w zakresie końcowej daty przechowywania pojazdu i wynikającej zeń ostatecznej kwoty wynagrodzenia do wysokości [...] zł, a wniosek ten nie został w całości uwzględniony, wobec uznania przez organ I instancji braku podstaw do obciążenia Powiatu kosztami przechowywania pojazdu kiedy to dysponentem pojazdu pozostawały organy postępowania karnego także z uwagi na niezawiadomienie przez podmiot prowadzący parking strzeżony o nieodebraniu pojazdu, jak nadto wobec uznania utraty uprawnienia do wynagrodzenia za dozór pojazdu z chwilą odmowy jego wydania na żądanie organu. W oparciu o powołane w zaskarżonym akcie przepisy, jak też podnoszone zaniechania organów ścigania, sądu oraz organów egzekucyjnych w procesie przechowywania pojazdu na potrzeby postępowania karnego, Starosta G. wskazał na wyłączne uprawnienie Wnioskodawcy domagania się realizacji swego roszczenia od komornika sądowego. Niemniej jednak Starosta G. wskazał asekuracyjnie, na miarodajną dla ustalenia wynagrodzenia dozorcy stawkę [...] zł, ustaloną mocą umowy zawartej przez Przedsiębiorcę z Komendą Wojewódzką Policji w S., w ramach której Z. S. świadczył usługę przechowywania pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych. Organ odwoławczy zauważył, iż stanowiący podstawę prawną zaskarżonego aktu zacytowany wyżej przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustanawia kryteriów ustalenia wynagrodzenia za dozór. Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 Kodeksu cywilnego, wedle którego jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Ustalenie zatem spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Dokonując ustaleń w zakresie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, w analogicznych sprawach i pokrywających się okresach czasu Kolegium, w ślad za Starostą G. , uznawało za zasadne przyjęcie stawek opłat za przechowywanie pojazdów wynikających z umów zawartych pomiędzy Z. S. a Starostą G. w okresie od dnia 21 sierpnia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013 r. - kiedy to wygasła ostatnia umowa, a następnie w dalszym okresie przechowywania pojazdu stawek ustalonych na podstawie umów zawieranych przez Starostę G. z innymi przedsiębiorcami, którym powierzono wykonywanie zadań z zakresu przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, określonych w sposób następujący w odniesieniu do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t: 1). umowa od 21 sierpnia 2011 r do 31 grudnia 2011 r. a) pierwszych 3 dni przechowywania - [...] zł b) od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania -[...] zł c) powyżej 3 miesięcy przechowywania - [...] zł 2). umowa od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. a) pierwszych 3 dni przechowywania - [...] zł b) od 4 dnia do 3 miesięcy przechowywania [...] zł c) powyżej 3 miesięcy przechowywania - [...] zł 3). umowa od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. a) pierwszych 5 dni przechowywania - [...] zł b) od 6 dnia przechowywania - [...]. 4). umowa z dnia 16 stycznia 2014 r. zawarta przez Starostę G. z G. I. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą D. S. z siedzibą w N. - jednostką prowadzącą parking strzeżony na terenie N., z mocą obowiązującą od dnia 1 lutego 2014 r., następnie kolejna umowa ze wskazanym przedsiębiorcą z dnia [...] r. z mocą obowiązująca od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. a) pierwszych 5 dni przechowywania - [...] zł, b) od 6 dnia przechowywania - [...] zł. Uzasadniając przyjęcie tych stawek, z wyjątkiem wskazanej w punkcie 4, w ślad za stanowiskiem Organu I instancji zaprezentowanym w analogicznych sprawach, których przedmiotem było wynagrodzenie dozorcy z tytułu przechowywania pojazdów, umieszczonych i przechowywanych na parkingu Z. S. w latach 2003-2017 na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej w trybie art. 130a ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowych, w sprawach rozpatrywanych w trybie zażaleniowym przez Kolegium między innymi [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i kolejnych Kolegium uznało za słuszne twierdzenie, że skoro przedsiębiorca dobrowolnie, na zapytanie ofertowe przedstawił swoje ceny i zawarł umowę z organem, dokonał tym samym kalkulacji kosztów przechowywania pojazdów na parkingu a ceny te były dla przedsiębiorcy zadowalające. Przy obliczaniu tych kosztów za niedopuszczalne uznawano jednak naliczanie stawek od pierwszej doby parkowania przez kolejne lata obowiązywania umów. Pierwsza doba parkowania pojazdu powstaje w momencie przyjęcia pojazdu na parking strzeżony i jest naliczana jednokrotnie. Dzień 1 stycznia kolejnego roku, pomimo zawarcia kolejnej umowy, nie może być uznany jako kolejny pierwszy dzień przechowywania pojazdu. Przyjęcie takiego toku rozumowania prowadziłoby bowiem do zaistnienia absurdalnych sytuacji, w których pojazd przyjęty dnia 26 grudnia - po pięciu dniach przechowywania stawałby się pojazdem powtórnie "przechowywanym pierwszych 5 dni". Spornym jednak w sprawie ustaleniem w tego rodzaju sprawach, pozostawało wynagrodzenie za okres poprzedzający dzień podpisania pierwszej umowy ze Starostą ,tj. dzień 21 sierpnia 2011 r. W celu ustalenia należnego stronie wynagrodzenia za wskazany okres, organy za zasadne uznały przyjęcie za właściwą kwoty, zbliżonej do kwoty wynikającej z umowy podpisanej z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego obowiązującej do dnia 31 marca 2009 r. jako, że organ ten przed powierzeniem Staroście zadań wynikających z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym był podmiotem odpowiedzialnym za ponoszenie kosztów przechowywania pojazdów, które w wyniku nieodebrania z parkingu przez właściciela, przechodziły na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Ponieważ kwota ustalona w umowie z przedsiębiorcą wynosiła [...] zł, a następna podpisana już ze Starostą G. umowa ustalała kwotę [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, za zasadne uznawano przyjęcie kwoty [...] zł za dzień jako kwoty pośredniej tj. wyższej niż przyjętej w dobrowolnie podpisanej umowie z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego i niższej niż średnia kwota wynikająca z uchwały Rady Powiatu, obowiązująca właściciela pojazdu i stosowana jako kwota sankcyjna i dolegliwa - bez przekroczenia jednakże wysokości kwoty wynikającej z umowy z dnia [...] r. Zdaniem organów, ustalenie stosownych kwot poprzez nawiązanie do stawek, według których było kalkulowane wynagrodzenie tej strony w ramach zawartych umów cywilnych, zasadniczo będzie prawidłowe. Trudno racjonalnie przyjąć, że stawki na które strona godziła się zawierając umowy cywilne, których przedmiotem było przechowywanie pojazdów na zasadach wynikających z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie odzwierciedlają koniecznych wydatków i wynagrodzenia w szczególności, że są to stawki zbyt niskie. Takie założenie oznaczałoby, że strona (przedsiębiorca) zawierając umowę świadomie działała na swoją szkodę. Dodatkowo, w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na początkową datę przechowywania pojazdu (28 października 2003 r.) nie można pominąć obowiązujących w tym okresie stawek opłat wynikających z umowy o świadczenie usług w zakresie przechowywania pojazdów zatrzymanych na koszt Policji zawartej przez Komendą Powiatową Policji w G. z G. I. w dniu [...] r., z mocą obowiązującą od dnia 15 czerwca 2002 r. do dnia 14 czerwca 2005 r., ustalającą koszty związane wyłącznie z przechowywaniem pojazdów według stawki [...] zł/ dobę brutto, także umowę nr [...] z dnia [...] r. w S. zawartą pomiędzy Komendą Wojewódzką Policji w S. a G. I. z mocą obowiązującą od dnia 13 czerwca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. ustalającą stawkę [...] zł jako podstawę ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu. Analogiczne umowy, obowiązujące w tych samych okresach zawarte zostały przez wskazane organy z Z. S., z tym że stawka w umowie z KWP w S. wynosiła [...] zł. Jako znane z urzędu, ustalone w analogicznych postępowaniach, jak nadto wynikające z przedłożonych w sprawie dokumentów, w tym podane w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r. Kolegium uwzględniło stawki obowiązujące na dzień wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, tj. wynikające: 1) z rozliczeń za parkowanie pojazdów stosowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w okresie odpowiedzialności Skarbu Państwa z tytułu wynagrodzenia za dozór pojazdu, przyjęte na podstawie umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a Komendą Wojewódzką Policji w S. w wysokości [...] zł/ dzień, 2) z umowy Z. S. z Komendą Powiatową Policji w G. z dnia 12 czerwca 2002 r. w wysokości [...] zł/ dzień, 3) z umowy Z. S. z Komendą Wojewódzką Policji w S. obowiązującą w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 marca 2007 r. w wysokości [...] zł/ dzień, następnie, 4) z umowy Z. S. z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2009 r. w wysokości [...] zł/ dzień, kolejno, 5) w okresie od dnia 1 kwietnia 2009 r do dnia 31 grudnia 2011 r. - [...] zł/dzień, 6) w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł/ dzień. Starosta G. zasygnalizował nadto, że według informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w latach 2002 - 2010, a następnie w latach 2011-2016 w rozliczeniach za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stosowane były stawki dobowe, obejmujące zarówno zwrot koniecznych wydatków, jak i wynagrodzenie za dozór. Rozpoznając sprawę Kolegium uwzględniło zacytowane ustalenia, jako że dotyczą tego samego przedmiotu sprawy, wynagrodzenia za dozór pojazdów, przechowywanych na tym samym parkingu strzeżonym, w analogicznym okresie czasu, co uzasadnia przyjęcie tych samych reguł ustalenia wynagrodzenia, przy braku dowiedzenia szczególnych, dodatkowych kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów przez Skarżącego. Ukształtowanie sytuacji prawnej strony postępowania, nie może być dowolne, oparte - w takich samych niemalże stanach faktycznych - na odmiennych regułach i kryteriach ustalenia praw i obowiązków, nie wynikających z żadnych uzasadnionych powodów, przy braku wykazania jakichkolwiek dodatkowych szczególnych zabiegów związanych z wykonywaniem dozoru w odniesieniu do konkretnych pojazdów, tylko z tej przyczyny, że prowadzone są w odrębnych postępowaniach administracyjnych. Wyłącznym kryterium zróżnicowanej oceny w analizowanych stanach faktycznych jest rodzaj pojazdu przechowywanego, albowiem z tym związana jest stawka opłaty za parkowanie. Kolegium podkreśliło, że zaprezentowaną regułę ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdów zaakceptował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 6 października 2016 r., (sygn. akt II SA/Sz 450/16), wydanym w wyniku rozpoznania sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w części obejmującej ustalenie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 23 kwietnia 2014 r., nadając w pozostałym zakresie postanowieniu Kolegium walor prawomocności (wynagrodzenie za dozór pojazdu na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Z. S. w okresie od dnia 13 października 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "Analiza toku rozumowania Kolegium, przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokonana w kontekście zebranego materiału dowodowego wskazuje, iż Prokurator zasadnie nie zakwestionował dokonanych przez Kolegium ustaleń za okres od dnia 13 października 2007 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.", (podobnie w wyrokach: z dnia 28 września 2016 r., sygn. II SA/Sz 449/16; z dnia 28 września 2016 r., sygn. II SA/Sz 467/16; z dnia 6 października 2016 r., sygn. II SA/Sz 542/16). Wobec jednakże faktu, iż w koniecznym do uwzględnienia okresie przechowywania pojazdu, Wnioskodawcę nie wiązała już umowa ze Starostą G. , wykluczając możliwość zastosowania prostej reguły odwołującej się do wysokości uzgodnionych w umowie stawek opłat za dobę przechowywania pojazdu od dnia 1 stycznia 2014 r., ustalenie spornego wynagrodzenia za okres po dniu 31 grudnia 2013 r. wymagało analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Uwzględniając powyższe kryterium, Kolegium uznało za uzasadnione przyjęcie jako podstawy ustalenia wynagrodzenia za okres przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 1 do 31 stycznia 2014 r. stawki w wysokości [...] zł, albowiem w tym okresie czasu była ona nadal obowiązującą w stosunkach tego rodzaju, co wywieść należy z datowania zamiany stawki na [...] powoływaną już wyżej umową zawartą z G. I. od dnia 1 lutego 2014 r. Przyjmując tę konkretną stawkę, Kolegium miało na uwadze adekwatność tej usługi do świadczonej przez Z. S., ze względu na zakres terytorialny, porównywalny zakres obowiązków tych dwóch podmiotów wynikający z zawieranych umów, tego samego Zamawiającego (Starostę G. który w uznaniu potrzeby zapewnienia ciągłości realizacji ustawowych obowiązków w zakresie przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na terenie Powiatu G. , realnie ocenił ofertę podmiotu, któremu zlecił wykonanie usługi przechowywania pojazdów, godząc się na wskazaną w umowie stawkę opłaty za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, definiując w § 1 powołanej umowy z dnia [...] r. jako usługę obejmującą: - przyjęcie pojazdu i pisemne zgłoszenie tego faktu Zamawiającemu, - ewidencjonowanie przyjętych pojazdów, - zabezpieczenie przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi motorowerów, motocykli i samochodów z uszkodzeniami powypadkowymi w garażu lub w przypadku zajętych stanowisk garażowych w inny odpowiedni sposób (np. zastosowanie odpowiedniej plandeki), - zabezpieczenie ładunku jeśli znajduje się w pojeździe przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub czynem zabronionym w czasie przechowywania, aż do momentu wydania pojazdu osobie uprawnionej, - ochronę i nadzorowanie pojazdów i ładunków, - wydanie pojazdu osobie uprawnionej. Podobny zakres obowiązków wynikał z umów Starosty G. zawieranych z Z. S. (umowa z dnia [...] r., z dnia [...] r., z dnia [...].), w których to obowiązek zabezpieczenia pojazdu przed szkodą lub kradzieżą zawarty był w postanowieniach wyłączających odpowiedzialność Zamawiającego za szkody w przechowywanych pojazdach i nałożonym obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia przez Wykonawcę zapewniającej pokrycie ewentualnych szkód w związku z wykonywaniem usług będących przedmiotem umowy. Porównywane umowy nie wskazywały na dodatkowe, szczególne obowiązki w zakresie przechowywania pojazdów, poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania, zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Co istotne, "w umowie z G. I., Starosta [...] zawarł w § 4 ust. 3 zastrzeżenie, że jeżeli Zamawiający zawierał z Wykonawcą uprzednio umowy dotyczące przechowywania pojazdów usuwanych w przypadkach o których mowa w art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy, do wynagrodzenia Wykonawcy w latach poprzedzających obowiązywanie niniejszej runowy, stosuje się stawki wynikające z odpowiednich okresów obowiązywania wskazanych umów". Organ dodał, że wcześniej zawierane przez Starostę G. z G. I. umowy, których przedmiotem było przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a to z dnia 30 grudnia 2011 r., następnie z dnia 25 stycznia 2013 r. wskazywały takie same stawki opłat za przechowywanie pojazdów, jak w umowach z Z. S.. W ocenie Kolegium tak ukształtowane przez Starostę G. warunki przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na podstawie przepisu art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozwalają na ich uwzględnienie w ustaleniu należnego w danych stosunkach wynagrodzenia dozorcy. Stawki przyjęte w stosunkach danego rodzaju, przy uwzględnieniu do porównania usług i ich zakresu tożsamych, przy braku warunkowania stawek zmienianych wolą Starosty G. w uwzględnionych okresach czasu, wynikających z zawieranych umów z podmiotami realizującymi zadania w zakresie przechowywania pojazdów usuwanych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym od jakichkolwiek dodatkowych obowiązków w zakresie świadczonej usługi przechowywania, przy wyłącznym kryterium daty początkowej obowiązywania umowy stanowią uzasadnioną podstawę ustalenia wynagrodzenia. Zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była wyłącznie zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług. Mając zatem na uwadze fakt, iż usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym należącym do Z. S. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] zajmował, z przyczyn koniecznych, niezależnych od dozorcy tak długi okres czasu miejsce na wskazanym parkingu, dla ustalenia należnego wynagrodzenia za jego przechowywanie winny być uwzględnione stawki kształtujące wielkość wynagrodzenia za tę usługę w poszczególnych okresach czasu dozorowania pojazdu. Sąd w powołanym wyroku uznał za uprawnioną regułę ustalenia kosztów przechowywania pojazdów za okresy poprzedzające dzień 1 stycznia 2014 r., dając tym samym uprawnienie do jej kontynuacji także w analizowanej sprawie. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 8 Kpa organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1), organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Rozpatrywana sprawa jest sprawą mieszczącą się w granicach zakreślonych zacytowanym przepisem art. 8 § 2 Kpa. Starosta [...] nie uzasadnił przyczyny, dla której odstąpił od praktyki już utrwalonej i zastosowanej w wielu sprawach, których przedmiotem było wynagrodzenie za dozór pojazdu przechowywanego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Z. S., usytuowanym w G. przy ul. [...], przyjętego na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej w trybie art. 130a ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w sytuacji nieodebrania pojazdu przez właściciela, przy niezmiennym trybie orzekania o uprawnieniu wyżej wskazanym. Organ wskazał, że wyrokiem z dnia 28 września 2017 r., (sygn. akt II SA/Sz 801/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu, podzielając stanowisko Kolegium, co do podstaw ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru, w realiach sprawy analogicznych jak niniejsza, w szczególności zaś obejmujących okres czasu objęty sporną stawką [...] zł, podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 sierpnia 2018 r., (sygn. akt IISA/Sz 557/18). W ocenie Kolegium brak jest podstaw prawnych do dokonanej przez Organ I instancji w niniejszym postępowaniu weryfikacji proponowanej ewentualnie stawki. Taki sposób ustalenia wynagrodzenia nie wynika bowiem z załączonego do akt postępowania materiału porównawczego, w szczególności z zawieranych przez Starostę umów w zakresie przechowywania pojazdów, wyżej wskazanych, jak nadto z jakiegokolwiek innego dokumentu, który powołał organ I instancji w swym uzasadnieniu, pomijając bez wskazania przyczyn te dowody, które w sposób najbardziej adekwatny realizują funkcję porównawczą w rozpatrywanym przedmiocie. Nie mają też znaczenia prawnego dla oceny zasadności zgłoszonego w niniejszym postępowaniu żądania podnoszone przez Starostę względy dotyczące ilości jednocześnie przechowywanych na parkingu pojazdów, dokonanych już wypłat z budżetu Powiatu na rzecz Wnioskodawcy za pojazdy przechowywane na wskazanym parkingu, albowiem dozorcy przysługuje wynagrodzenie za każdy przechowywany pojazd osobno, który wymaga zapewnienia odrębnego miejsca na parkingu. Dokonując oceny słuszności roszczeń dozorcy, w sprawach tego rodzaju, nie można ograniczać jego pozycji w stosunkach z organem uprawnionym do wyznaczenia wyłącznie jako podmiotu zobowiązanego, a co dalej zobowiązanego ponad miarę wyznaczoną zawartą umową i następnie uzależniać oczekiwane w zgodzie z wolą wyrażoną przez strony umowy wynagrodzenie od spełnienia przez dozorcę warunków nieprzewidzianych nie tylko samą umową, ale nade wszystko charakterem świadczonych usług, domagając się udowodnienia szczególnego nakładu pracy związanego z dozorowaną rzeczą dla przyznania wynagrodzenia stosowanego w stosunkach danego rodzaju. Takiego przyzwolenia nie daje przepis przyjęty jako podstawa ustalenia wynagrodzenia. Warte zaznaczenia, w ocenie Kolegium pozostaje, iż przy ocenie zakresu obowiązków dozorcy, w realiach analizowanych usług, odwołać się należy do samej ich istoty wynikającej z ustawy Prawo o ruchu drogowym, która w art. 130a domaga się wyłącznie aby, pojazd usunięty z drogi, do czasu jego odebrania przez właściciela, miał zapewnione miejsce parkowania. Takie miejsce musi wskazać Starosta, mając na uwadze kryterium zapewnienia bezpiecznego miejsca przechowywania pojazdu. Wyznaczając konkretny podmiot dla realizacji tego celu, Starosta ocenia spełnienie tych wymagań. Kwestia utraty wartości pojazdu, jego proces degradacji spowodowany długoletnim nieużywaniem pojazdu i naturalnym wpływem warunków atmosferycznych ma znaczenie dla właściciela pojazdu i stanowi konsekwencję godzenia się na jego pozostawienie w takich warunkach. Jednostka prowadząca parking strzeżony - dozorca w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - ma zapewnić miejsce parkowania pojazdu. Pomocnymi w ocenie zakresu obowiązków dozorcy są kryteria ich wyboru wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym. W stanie prawnym obowiązującym do dnia 21 sierpnia 2011 r. "Starosta, wyznaczając jednostkę do prowadzenia parkingu strzeżonego, kieruje się przesłankami rzetelności oraz zapewnienia najwyższej jakości świadczonych usług, a w szczególności bierze pod uwagę: 1) standard wyposażenia parkingu strzeżonego, a zwłaszcza rodzaj ogrodzenia, oświetlenie i monitoring; 2) liczbę miejsc do parkowania pojazdów; 3) proponowany rodzaj zabezpieczenia pojazdów; 4) warunki utrzymywania pojazdów, a zwłaszcza pojazdów z uszkodzeniami powypadkowymi; 5) miejsce położenia parkingu; 6) opinię właściwego miejscowo komendanta powiatowego Policji w zakresie dotychczasowego przebiegu ewentualnej współpracy jednostki z Policją; 7) zobowiązanie jednostki do realizacji każdego zlecenia umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym; 8) konieczność zachowania warunków konkurencji; 9) proponowaną cenę usługi." (art. 130a ust. 5d), jak też treść konkretyzujących te obowiązki umów zawieranych z jednostkami prowadzącymi parking strzeżony. Mając to wszystko na uwadze, w szczególności zaś brak jakichkolwiek podstaw by w świetle powyższych kryteriów oceniać wartość pojazdu, kwalifikacje dozorcy czy rosnącą odpowiedzialność za przechowywany pojazd, dla zwiększenia stawki dobowej przechowywania pojazdu w konkretnych przedziałach czasowych Kolegium uznało, iż stawka [...] zł ustalona na podstawie kryterium porównawczego w stosunkach danego rodzaju, jest adekwatną do świadczonych przez Z. S. usług przechowywania pojazdów w okresie od dnia 1 lutego 2014 r. Taką też stawkę, jako podstawę swego roszczenia wskazał Skarżący w zażaleniu z dnia 9 kwietnia 2018 r. Podnoszony przez Starostę G. w ocenie wysokości należnego wynagrodzenia argument o niskiej wartości pojazdu, mający uzasadniać stopień wysiłków i staranności, a w konsekwencji nakładu pracy w dozorowanie pojazdu, jak też odpowiedzialności, w ocenie Kolegium jest nie do zaakceptowania nie tylko w kontekście motywów wyżej przytoczonych, ale dodatkowo wobec wynikającego z zasad doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania przekonania, iż utrzymanie w stanie niepogorszonym pojazdu o złym stanie technicznym wymaga niejednokrotnie większych nakładów, aniżeli pojazdu sprawnego i w dobrym stanie technicznym. Niezależnie jednak od powyższego nie można przyjąć założenia, iż stan techniczny pojazdu warunkuje wynagrodzenie przechowawcy, taki tok rozumowania musiałby prowadzić do wniosku, że dozorcy nie przysługuje wynagrodzenie w stosunku do pojazdów nie przedstawiających wartości w chwili umieszczenia na parkingu, skoro jego odpowiedzialność za taki pojazd jest zerowa. Organ dodał i to że zwiększenie wynagrodzenia w jakimkolwiek obszarze zatrudnienia człowieka nie jest powiązane ze zwiększonym nakładem pracy, ale z uwarunkowaniami ekonomicznymi. Zwiększony nakład pracy może uzasadniać dodatkowe świadczenie. Dalej Organ wyjaśnił, iż zobligowany był zmodyfikować w nieznacznym zakresie dotychczasowy, zaprezentowany wyżej sposób ustalenia wynagrodzenia przyjęty w sprawach tego rodzaju, uwzględniający stawkę w wysokości [...] zł do dnia 3 września 2010 r., jako zaakceptowaną w takiej wysokości z powodów przytoczonych, z uwagi na ograniczenie żądania przez Wnioskodawcę, który wskazał jako podstawę ustalenia wynagrodzenia w okresie do dnia 20 sierpnia 2011 r. stawkę [...] zł, uzasadniając żądanie w tym zakresie ustanowieniem stawki w wysokości [...] zł dopiero w umowie ze Starostą G. z dnia [...] r. Powyższe nie stoi w sprzeczności z przyjętą regułą ustalenia wynagrodzenia w oparciu o uznane w stosunkach tego rodzaju. W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, dozorcy przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] ustalone według następujących reguł. W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą G. , tj. w okresie do dnia 28 listopada 2003 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. przyjęło stawkę [...] zł, dalej w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 marca 2007 r. przyjęto stawkę [...] zł, w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę [...] zł obowiązującą w umowie wiążącej Skarżącego z Urzędem Skarbowym, następnie w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, w okresie od dnia 1 stycznia 2013 do dnia 31 stycznia 2014 r. - [...] zł, a w okresie od dnia 1 lutego 2014 r. - [...] zł. Pojazd został usunięty z drogi dnia 28 października 2003 r. i był przechowywany w uznanym przez organ odwoławczy okresie do dnia 7 lutego 2018 r., za wynagrodzeniem: 1. za okres od dnia 5 listopada 2003 r. r. do dnia 14 czerwca 2005 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł (za okres od dnia 28 października do dnia 4 listopada 2003 r. należność została uiszczona przez Komendę Wojewódzką Policji w S., okres ten wyłączono z uwzględnionego pod pozycją 1), 2. za okres od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 31 października 2006 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł, (za okres od dnia 1 listopada 2006 r. do dnia 27 lutego 2008 r. należność z tytułu wynagrodzenia za dozór pojazdu pokrył Sąd Rejonowy w G..); 3. za okres od dnia 28 lutego 2008 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. [...] x [...] zł = [...] zł; 4. za okres od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł; 5. za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj[...] dni x [...] zł = [...] zł; 6. za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł, 7. za okres od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 2 lutego 2018 r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. [...] dni x [...] zł = [...] zł - co daje kwotę łączną w wysokości: [...] zł. Konsekwentnie, mając na uwadze przyjętą zasadę odwołania się do stawek opłat wynikających z umów będących podstawą wynagrodzenia przechowawcy, Kolegium ustaliło wynagrodzenie adekwatne do tych stawek, uwzględniając kolejno: umowę z dnia [...] r. zawartą pomiędzy Z. S. a Komendą Powiatową Policji w G. obowiązującą w okresie od dnia 15 czerwca 2002 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), umowę z dnia [...] r. zawartą pomiędzy G. I. a Komendą Powiatową Policji w G. obowiązującą w okresie od dnia 15 czerwca 2002 r. do dnia 14 czerwca 2005 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), dalej umowę z dnia [...] r., zawartą pomiędzy Z. S. a Komendą Wojewódzką Policji w S. obowiązującą w okresie od dnia 15 czerwca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), umowę z dnia [...] r. zawartą pomiędzy Z. S. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. obowiązującą w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2009 r. ([...] zł/ doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), aneksowaną w dniu 5 kwietnia 2007 r. z mocą obowiązującą od dnia 1 sierpnia 2007 r. ([...] zł doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t) i w dalszej kolejności powołane wyżej umowy zawarte przez Skarżącego ze Starostą G. . Kolegium dokonało wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na tej podstawie oceniło racjonalnie i przede wszystkim w zgodzie z kryteriami przepisu uznanego w orzecznictwie sądów administracyjnych za podstawę ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdów przechowywanych na parkingach strzeżonych w następstwie ich usunięcia w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wysokość przyznanego wynagrodzenia dając temu wyraz w uzasadnieniu niniejszego aktu. Podstawą prawną rozpoznania wniosku Z. S. o przyznanie zwrotu koniecznych wydatków związanych ze sprawowaniem dozoru jak i wynagrodzenia za dozór pojazdów jest przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. a Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 265). Przy obliczaniu należności wynikających z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 k.c. Ten przepis nie zawiera żadnych innych kryteriów poza przyjętymi i omówionymi w zaskarżonym postanowieniu. Podstawę zatem oceny wynagrodzenia dozorcy w rozpatrywanej sprawie, w zakwestionowanym okresie czasu stanowi wyłącznie kryterium przyjętego w danych stosunkach należnego wynagrodzenia, a dla wypełnienia tego kryterium konieczną jest wyłącznie ocena tych stosunków, którą Kolegium dokonało w niniejszym akcie, nie tylko co do wysokości stawek, ale nadto w zakresie podobieństwa tych stosunków, jak też podstaw podwyższenia stawki w konkretnych okresach dozorowania pojazdów. W ocenie Kolegium wysokość wynagrodzenia kształtuje zakres obowiązków i okres ich realizacji wynikających z umowy o przechowywanie pojazdu, jak też obowiązujące w tym okresie stawki wynagrodzenia. Przyjęte za podstawę ustalenia wynagrodzenia po dniu 31 grudnia 2013 r. umowy z G. I., z uwagi na podobieństwo w zakresie ocenianych stosunków stanowią obiektywnie najbardziej adekwatny materiał porównawczy. Uwzględnienie stawki dobowej za przechowywanie pojazdu jest wyrazem poszanowania kryterium przyjętego w danych stosunkach wynagrodzenia, które wynika wprost nie tylko z kształtujących te stosunki umów zawieranych przez Starostę G. , ale wcześniej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Stawka będąca podstawą wymiaru tych kosztów jest wyrazem woli Starosty G. w kształtowaniu tych stosunków w okresie, gdy ustawodawca nałożył na powiat odpowiedzialność z rozważanego tytułu. Wskazaną datę przyjętą jako końcową datę przechowywania pojazdu organ odwoławczy uwzględnił w uszanowaniu uprawnienia organu do odbioru w tym dniu pojazdu, jako jego właściciel oraz podjęcia faktycznej realizacji tego uprawnienia. Wcześniejsze pismo z dnia 22 lipca 2016 r., wzywające do wydania pojazdu, któremu nie towarzyszyła próba odbioru pojazdu z parkingu, stanowi wyłącznie zapowiedź organu woli odebrania pojazdu. Starosta G. w dniu skierowania żądania wydania pojazdu dysponował prawem własności pojazdu. Nie znajduje jednakże aprobaty wyłączony przez Starostę G. okres dozorowania pojazdu, uzasadniony zaniechaniem wypełnienia przez Skarżącego obowiązku zawiadomienia właściwych organów o nieodebraniu pojazdu przez właściciela, z tego względu, iż wedle utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od podnoszonego przez organ I instancji obowiązku. Obowiązek ten ma znaczenie dla podjęcia przez właściwy organ czynności związanych z przejęciem pojazdu nieodebranego przez właściciela, nie zmienia jednak faktu, iż do chwili uprawnionego zgłoszenia żądania wydania pojazdu z parkingu, jest on przechowywany zajmując miejsce na parkingu. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy budzić musi dezaprobatę zastosowana bezpodstawnie sankcja w sytuacji podjęcia czynności związanych z zakończeniem przechowywania pojazdu najwcześniej dopiero po złożeniu wniosku przez Z. S. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu przechowywania pojazdu (październik 2014 r.), przy informowaniu Starosty o takiej potrzebie już 5 października 2010 r. Ponadto, jak wynika z przedłożonych dokumentów najwcześniej w dniu 23 listopada 2005 r. Z. S. przekazał Komendantowi Powiatowemu Policji w G. oraz Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. wykaz pojazdów nieodebranych przez właścicieli, wśród tychże przedmiotowy pojazd marki [...] z prośbą o podjęcie stosownych czynności. Nie zmienia jednak powyższe okresu dozorowania pojazdu. Zarzucany przez organ brak nie jest elementem postępowania w sprawie o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu, albowiem nie mieści się w przesłankach art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wyłączenie analizowanego okresu z uprawnienia do otrzymania wynagrodzenia stoi w rażącej do powołanego przepisu sprzeczności. Mając zatem na uwadze okoliczność, iż przechowywanie pojazdów na przedmiotowym parkingu nie wiązało się z jakimkolwiek zaniechaniem strony postępowania, która wręcz godziła się na zajmowanie parkingu przez tak długi okres przechowywania, bez jakiegokolwiek wynagrodzenia z tego tytułu, słusznym dla organu odwoławczego, pozostawało ustalenie spornego wynagrodzenia przy uwzględnieniu zróżnicowanych w tym okresie stawek opłaty. Przy czym, wobec faktu, iż przyjęte do rozliczeń stawki wynagrodzenia w okresie do dnia 31 grudnia 2013 r. wynikały wprost z umów z Z. S., właściwym było ich uwzględnianie w ustaleniu wynagrodzenia za okresy nimi objęte. Nieuzasadnionym, w ocenie Kolegium, pozostawało dalsze jej przyjęcie dla ustalenia wysokości wynagrodzenia w okresie po utracie mocy obowiązującej umowy wiążącej Z. S. z Powiatem G. . Po tym dniu pojazd nie został bowiem przeniesiony na inny parking, nie została też uiszczona opłata za jego przechowywanie, a Starosta akceptował stan rzeczy, w którym pojazd pozostawał na parkingu bezumownie, pomimo, iż powinność zapewnienia miejsca przechowywania pojazdu powierzona została mocą przepisu art. 130a 5f ustawy Prawo o ruchu drogowym, staroście realizującemu w tym zakresie zadania powiatu przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych, ewentualnie powierzającemu ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. W rozpatrywanej sprawie Starosta skorzystał z drugiej możliwości zacytowanego przepisu powierzając wskazanymi umowami Z. S., prowadzącemu parking strzeżony przechowanie pojazdów usuniętych z dróg i ustalając należne z tego tytułu świadczenie. Niepodjęcie koniecznych ustawowych zadań powierzonych organom administracji publicznej, nie może skutkować nieuzasadnionym obciążeniem podmiotu prowadzącego parking strzeżony, współuczestniczącemu z organem wykonującym w imieniu jednostki samorządu terytorialnego zadania publiczne w zakresie transportu i dróg publicznych, przypisane ustawą z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. 2013 r., poz. 595) - art. 4 ust. 1 pkt 6 wedle którego "Powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym w zakresie: (...) transportu zbiorowego i dróg publicznych;". Wynikające z powołanego przepisu zadania powiatu, skonkretyzowane w ustawie o drogach publicznych odnośnie obowiązku zapewnienia miejsca przechowywania usuniętych pojazdów, poprzez wskazanie na obowiązek wyznaczenia przez starostę parkingu strzeżonego, zrealizowane zostały w stanie faktycznym sprawy jak wyżej wskazano poprzez zawarcie ze Skarżącym umów o przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych z konkretnym terminem obowiązywania. Z chwilą upływu tego okresu umowa taka przestała wiązać strony, a zatem Starosta winien zagospodarować pojazdy przechowywane w tym dniu przez Przedsiębiorcę na parkingu strzeżonym i wypłacić za ten okres stosowne wynagrodzenie. Nawiązanie kolejnych umów skutkowało nie tylko uprawnieniem do umieszczania na parkingu kolejnych odholowanych pojazdów, ale uprawnieniem do dalszego przechowywania pojazdów już tam znajdujących się, z tym że za kolejny okres ich przechowywania obowiązywała stawka ustalona w umowie stanowiącej podstawę dalszego zajmowania przez pojazd miejsca parkingowego. Wobec zatem faktu, iż po upływie okresu obowiązywania umowy pojazd nadal pozostawał na parkingu, jako nieodebrany przez właściciela, Kolegium uznało, że Skarżącemu należy się wynagrodzenie za jego przechowywanie według obowiązujących w tym okresie stawek opłat w stosunkach tego rodzaju. 8. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie, na podstawie art. 50 § 1 oraz art. 53 § 3 P.p.s.a. wywiódł Prokurator. Zarzucił: 1). naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a., polegające na: - niezasadnym ustaleniu Starosty G. jako właściwego do ponoszenia kosztów wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie pozostawania go do dyspozycji organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, tj. Prokuratury Rejonowej w G. i Sądu Rejonowego w G. od 4 listopada 2003 r. do 31 października 2006 r. i zaliczeniu tego okresu do uzasadniającego wypłatę przez Starostę G. wynagrodzenia za dozór pojazdu, podczas gdy niewątpliwie koszty dozorowania pojazdu pozostającego do dyspozycji organów ścigania i Sądu nie powinien ponosić starosta; - przyjęciu za podstawę wypełnienia przez Z. S. obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 z późn. zm.), pisma z dnia 23 listopada 2005 r. adresowanego do Komendanta Powiatowego Policji w G. oraz przesłanego do wiadomości do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., podczas gdy biorąc pod uwagę, że pojazd w tym czasie pozostawał do dyspozycji Sądu okoliczność ta nie ma znaczenia, a nadto pojazd nie został ujęty w tym piśmie, a o fakcie przechowywania pojazdu na swoim parkingu Z. S. poinformował Starostę G. dopiero pismem z dnia 5 października 2010 r. - obrazę art. 15 K.p.a. poprzez orzeczenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w przedmiocie przyznania Z. S. wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres, który nie był objęty wnioskiem Z. S. na etapie postępowania prowadzonego przez Organ pierwszej instancji, tj. okres od 10 maja 2017 r. do 7 lutego 2018 r., a w konsekwencji nie był przedmiotem orzeczenia tego Organu; - mającą istotny wpływ na wynik sprawy obrazę przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu po dniu 22 lipca 2016 r., kiedy Z. S. odmówił Staroście G. wydania pojazdu. W uzasadnieniu Prokurator podniósł, że Kolegium pominęło przy ustaleniu istnienia podstaw do ponoszenia przez Starostę kosztów dozorowania pojazdu istotną okoliczność, a mianowicie pozostawanie pojazdu do dyspozycji organów ścigania od 28.03.2003 r. do dnia 27 lutego 2008 r. Niewątpliwie, co jednoznacznie wynika z materiału dowodowego w sprawie pojazd został zatrzymany przez Policję w dniu [...] r., w [...] r. Policja w trybie przepisów postępowania karnego sporządziła na potrzeby procesu karnego protokół tymczasowego zajęcia mienia w postaci przedmiotowego pojazdu. Następnie postanowieniem prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] r. o zabezpieczeniu majątkowym w sprawie [...] pojazd został zajęty, następnie została mu nadana klauzula wykonalności przez Sąd Rejonowy w G.. Sprawa z aktem oskarżenia przeciwko B. P. została przekazana do dyspozycji Sądu Rejonowego w G.. Aktualne pozostawało postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym. Pojazd zatem w dalszym ciągu pozostawał do dyspozycji Sądu Rejonowego w G., który postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie [...] uchylił postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym. Z. S. zwrócił się do Sądu Rejonowego w G. o poniesienie kosztów przechowywania pojazdu w okresie od 1 listopada 2006 r. do 27 lutego 2008 r. w kwocie [...]zł brutto. Sąd te koszty poniósł i Kolegium jak wskazało w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie uwzględniało ich przy wymiarze wynagrodzenia za dozorowanie pojazdu. Nieprawidłowo jednak Kolegium obciążyło Starostę G. kosztami dozorowania samochodu za okres, gdy pozostawał on do dyspozycji Prokuratury i pozostały okres gdy był w dyspozycji Sądu. Kolegium wliczyło bowiem do kosztów dozorowania okres od 5 listopada 2003 r. do 14 czerwca 2005 r. Ponadto Prokurator wskazał, że po zwolnieniu pojazdu z zabezpieczania Z. S. nie wykonał obowiązku informacyjnego, o jakim mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 z późn. zm.). Kolegium przyjęło , że uczynił to w pismem z dnia 23 listopada 2005r., podczas gdy w piśmie tym nie został wymieniony samochód [...] nr rej. [...] [...] Faktycznie Z. S. dopiero pismem z dnia 5 października 2010 r. poinformował Starostę o pozostawaniu na jego parkingu ww. samochodu. Dlatego też Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w ocenie Prokuratora, wadliwe przyjęło, że Z. S. wypełnił przed 5 października 2010 r. obowiązek informacyjny z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 z późn. zm.). Jednocześnie Organ odwoławczy zakwestionował przyjętą przez Starostę G. niezasadność przyznania Z. S. wynagrodzenia po dacie 22 lipca 2016 r., kiedy to Z. S. odmówił wydania pojazdu. Z takim stanowiskiem Prokurator się nie zgodził. Podniósł, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że Starosta G. w lipcu 2016 r. podjął konkretne działania w celu odbioru pojazdów znajdujących się na parkingu Z. S., w tym pojazdu marki [...] o nr rej. [...], a mianowicie: - zlecono rzeczoznawcy, z którym łączyła Powiat G. odpowiednia umowa - oszacowanie wartości handlowej i użytkowej pojazdów oraz sporządzenie ocen technicznych - w tym celu specjalnie zmieniono umowę łączącą Powiat G. z rzeczoznawcą (aneks nr [...] z dnia [...] r.), aby przy większej ilości szacowanych pojazdów, Powiat G. ponosił mniejsze koszty usług rzeczoznawcy; - w piśmie z dnia 15 lipca 2016 r. zapowiedziano Z. S., że Powiat G. zabierze pojazdy z parkingu dozorcy; - w dniu 22 lipca 2016 r. Powiat G. zawarł umowę z przedsiębiorcą, którego przedmiotem działalności jest holowanie pojazdów w celu wykonania usługi przemieszczenia pojazdów z parkingu dozorcy na teren stanowiący własność Powiatu G. . Ponadto Skarżący wskazał, że Z. S. uniemożliwił rzeczoznawcy dokonania zleconych mu czynności, co potwierdza znajdująca się w aktach korespondencja e-mail. Między innymi w wiadomości e-mail z dnia 16 lipca 2016 r. rzeczoznawca T. H. poinformował Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w G., że Z. S. nie wpuścił go na teren, gdzie stały samochody w celu wykonania zlecenia, mimo że termin przyjazdu rzeczoznawcy był uzgodniony z Z. S.. Ocena techniczna pojazdów w formie opisu i zdjęć była elementem niezbędnym dla zmiany miejsca przechowywania, o czym Z. S. został poinformowany. Udokumentowanie stanu pojazdów miało wyeliminować ewentualny przyszły spór, co do stanu poszczególnych pojazdów w dacie ich przemieszczenia na inny parking. W piśmie z dnia 22 lipca 2016 r. (doręczonym Staroście w tej samej dacie) Z. S. kategorycznie odmówił wydania pojazdów. Z tych względów, w ocenie Prokuratora, po dacie 22 lipca 2016 r. Z. S. nie powinno przysługiwać wynagrodzenie za dozór. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt: I OSK 1831/11 wskazał, że zwrot wydatków nastąpić zatem może za okres dokonywania dozoru, a więc od chwili przekazania ruchomości dozorcy aż do momentu, kiedy wyda on rzecz właściwemu organowi. Odmowa wydania rzeczy powoduje, iż dozorca traci uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres liczony od chwili, w której zobligowany był on do wydania rzeczy. Ponadto, w ocenie Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżone postanowienie wydało z obrazą zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażoną w art. 15 K.p.a., albowiem orzekło w przedmiocie przyznania Z. S. wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres, który nie był objęty wnioskiem Z. S. na etapie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, tj. okres od 11 maja 2017 r. do 7 lutego 2018 r., a w konsekwencji nie był przedmiotem orzeczenia tego Organu. Z. S. bowiem zawnioskował o przyznanie wynagrodzenia do dnia 7 lutego 2018 r. dopiero w zażaleniu na postanowienie starosty z dnia [...] rozpoznawane przez Kolegium. Zatem za okres od 11 maja 2017 r. do 7 lutego 2018 r. powinno być przeprowadzone odrębne postępowanie przez organ pierwszej instancji - Starostę G. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 9. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło postanowienie Starosty G. z dnia [...] r., znak: [...] odmawiające przyznania Z. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] [...] Z. S. wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...] (pkt 1) oraz o odmowie przyznania wynagrodzenia w pozostałym zakresie (pkt 2) i orzekło o: 1) o przyznaniu Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] w G. kwoty [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowanego w okresie od dnia 28 października 2003 r. do dnia 7 lutego 2018 r. oraz 2) o odmowie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie.Pismem złożonym dnia 1 października 2018 r., P. S. złożył skargę na powyższe postanowienie. 10. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew twierdzeniu Prokuratora Okręgowego w zaskarżonym akcie nie została w żaden sposób pominięta kwestia zajęcia pojazdu dla zabezpieczenia ewentualnych kar orzeczonych w postępowaniu karnym. Sąd wskazuje, że Organ II instancji wyjaśnił, że ten aspekt pozostaje obojętny dla zaskarżonego rozstrzygnięcia i tę argumentację Sąd popiera. Przechowywanie pojazdu pozostawało w związku z potrzebą jego usunięcia z drogi publicznej, uwzględnioną przepisem art. 130a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ocenioną przez wydającego dyspozycję usunięcia pojazdu funkcjonariusza Policji. Oczywistą konsekwencją kierowania pojazdem na drodze publicznej w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości jest odpowiedzialność karna sprawcy przestępstwa lub wykroczenia, a ustalenie tej wymaga przeprowadzenia postępowania karnego. Kolegium podkreślało, że wydawane w toku postępowania karnego akty uprawnionych organów względem usuniętego z drogi pojazdu i umieszczonego na parkingu strzeżonym nie zmieniają podstaw obowiązku zapewnienia miejsca przechowywania pojazdów usuniętych z dróg, nałożonego ustawą Prawo o ruchu drogowym na starostę, ani też nawiązanego przez akt wyznaczenia i następnie skonkretyzowanego w postaci wydanej dyspozycji usunięcia pojazdu stosunku administracyjnoprawnego. Ustawa Prawo o ruchu drogowym zawiera kompleksową regulację związaną z zasadami poruszania się po drogach, pozostając na styku regulacji prawno-karnych i administracyjno-prawnych. Ustawodawca wyeksponował w art. 130a ust. 1 i 2 przyczyny, dla których koniecznym jest usunięcie pojazdu z drogi i jego umieszczenie na parkingu strzeżonym, czyniąc odpowiedzialnym za realizację tego zadania starostę od momentu usunięcia pojazdu do jego odebrania z parkingu strzeżonego. Sąd podziela wątpliwości Organu, że Prokurator powiela fakty ujawnione w zaskarżonym akcie nie uzasadniając jednak dlaczego przekonanie o obowiązku ponoszenia kosztów przez organy postępowania karnego ma rację bytu, na jakiej podstawie prawnej Z. S. pozostający poza postępowaniem karnym ma uprawnienie do domagania się od tych organów ustalenia wynagrodzenia za ograniczenie właściciela w odebraniu pojazdu zajętego na potrzeby postępowania karnego. Rację, w ocenie Sądu, ma Kolegium wyjaśniając, iż aspekt ten jest istotny wyłącznie dla właściciela pojazdu, którego obciążać będą koszty przechowywania pojazdu od chwili jego usunięcia z drogi do dnia zakończenia postępowania o przepadek pojazdu na rzecz Powiatu. 11. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut braku wypełnienia przez przechowawcę obowiązku wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 191, poz. 1377). Zgodnie z normą wyrażoną w tym przepisie w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Jak wynika z akt sprawy, do akt administracyjnych sprawy - Organu I instancji, załączony został dokument zawierający listę samochodów nieodebranych przez 6 miesięcy od przyjęcia ich na wyznaczony przez Starostę parking strzeżony w G., opatrzony prezentatą wpływu do Urzędu Skarbowego w G. w dniu 9 lutego 2005 r., wśród wymienionych tam pojazdów widnieje [...], nr rej. [...] (poz. 6). Z treści powołanego przepisu § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów wynika niekwestionowany obowiązek powiadomienia przez osobę prowadzącą parking strzeżony o nieodebraniu pojazdów przez ich właścicieli w terminie tam określonym właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Sąd jednocześnie pragnie podkreślić, że dalsze obowiązki wynikające z powiadomienia, których realizacji domaga się Starosta [...] od Wnioskodawcy nałożone zostały na podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 3, stanowi, iż podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, przesyła niezwłocznie odpowiednio do organu gminy lub właściwego miejscowo urzędu skarbowego kopię powiadomienia, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 2, wraz z potwierdzeniem jego doręczenia.), a kolejno na naczelnika urzędu skarbowego (§ 8, który stanowi, iż o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.). Stąd, sformułowany przez Prokuratora zarzut nie znajduje uzasadnienia, bowiem zakres powinności, których niespełnienie przez Wnioskodawcę zarzucił Skarżący wychodzi poza granice powołanego przepisu (rzeczą organu prowadzącego postępowanie w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa pozostawało ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, w tym trybu postępowania, na podstawie powiadomienia, o jakim mowa w § 7 ust. 3 rozporządzenia). Rację ma Organ odwoławczy podnosząc, że w interpretacji obowiązków podmiotu prowadzącego parking strzeżony - żaden przepis ustawy (art. 130a), ani też analizowanego rozporządzenia nie wypowiada wprost obowiązku przedłożenia podmiotowi prowadzącemu parking strzeżony dyspozycji usunięcia pojazdu. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, powiadamia o tym niezwłocznie: 1) komendanta powiatowego Policji, ze wskazaniem parkingu strzeżonego, na którym umieszczono pojazd; 2) właściciela pojazdu - w przypadku usunięcia pojazdu w trybie określonym w art. 130a ust. 1- 3 ustawy; 3) właściwy organ gminy - w przypadku usunięcia pojazdu z drogi w trybie określonym w art. 50a ust. 1 ustawy. Natomiast § 5 ust. 2 stanowi, że w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, należy wskazać skutki nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy. Współdziałanie jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących parkingi strzeżone z podmiotami, które wydały dyspozycję usunięcia pojazdu, polega na szybkim i sprawnym wykonaniu dyspozycji lub przyjęciu pojazdu na parking oraz wydaniu pojazdu z parkingu osobie uprawnionej (podkreślenie ze względu na przedmiot wniosku).Zgodnie z § 3 ust. 2. Pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym, położonym w miarę możliwości najbliżej miejsca, z którego został usunięty. Kolejnym wynikającym z powołanego rozporządzenia obowiązkiem podmiotu prowadzącego parking strzeżony jest ten określony w analizowanym wyżej przepisie § 7 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Sądu zatem, przekazana przez Z. S. najwcześniej w dniu 9 lutego 2005 r. informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł, pozostając aktualną wedle reguł przejściowych ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. - o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018 t. j.). To pozwala na przyjęcie, iż Z. S. wypełnił obowiązek powiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o nieodebraniu pojazdu z parkingu i w tym zakresie Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego. 12. Nie są też - w ocenie Sądu - opisane w skardze czynności zmierzające do likwidacji pojazdu - podstawą do wydania pojazdu. Twierdzenia Prokuratora Okręgowego w powyższym zakresie są gołosłowne, niewskazują uzasadnienia prawnego dla powinności postulowanej oceny, powielając wyłącznie stanowisko Organu I instancji przedstawiające konkretne fakty bez wskazania uzasadnienia dla przyjętej w akcie oceny tych faktów. 13. Wbrew też twierdzeniu Prokuratora Organ odwoławczy nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania. Sąd podziela stanowisko, zgodnie z którym Wnioskodawca zmodyfikował swój wniosek w zakresie końcowej daty przechowywania pojazdu, co nie stanowi o skierowaniu nowego żądania, ale dopuszczalnym rozszerzeniu granic wniosku, którego przedmiotem jest wynagrodzenie za dozór pojazdu konkretnego pojazdu, w konkretnym przedziale czasowym, ograniczonym chwilą umieszczenia pojazdu na parkingu, następnie jego wydania z parkingu. 14. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.