II SA/Sz 1307/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obowiązków z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oddala skargę. W nakazie z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 11 pkt 1,2,3,6 w związku z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy zawarł [...] decyzji zobowiązujących Spółkę A. do wykonania określonych obowiązków, w tym między innymi: - wyposażenia pras i młotów kowalskich eksploatowanych na wydziale kuźni w osłony lub inne urządzenia techniczne zabezpieczające przed dostępem do strefy niebezpiecznej pracy stempli i bijaków, wskazując termin wykonania do dnia [...] (decyzja nr 6); - doprowadzenia do stanu technicznej sprawności urządzenia do spryskiwania emulsją matryc oraz do wymiany uszkodzonego podestu roboczego przy prasie LZK 2500, wskazując termin wykonania do dnia [...] (decyzja nr 10); - wyposażenia pieców grzewczych na paliwo gazowe oraz stanowiska do podgrzewania matryc na wydziale kuźni w urządzenia do samoczynnego odcięcia dopływu gazu w przypadku zgaśnięcia płomienia, wskazując termin wykonania do dnia [...] (decyzja nr 14); - wyposażenia stanowisk pracy w kuźni w niezbędny sprzęt i środki pomocnicze do bezpiecznego transportu międzystanowiskowego materiału i odkuwek o dużej masie i wysokiej temperaturze, wskazując termin wykonania do dnia [...] (decyzja nr 17); - wyeliminowania emisji dymów do wnętrza hal hartowni powstających podczas odpuszczania hartowanych zaolejonych detali, wskazując termin wykonania do dnia [...] (decyzja nr 20); - wyeliminowania niebezpiecznych nierówności posadzki na wydziale kuźni, wskazując termin wykonania do dnia [...] (decyzja nr 21). Od powyższego nakazu odwołanie złożyła Spółka A. wnosząc o wydłużenie terminu wykonania: decyzji nr 6 - do dnia [...]; decyzji nr 10 w części dotyczącej wymiany uszkodzonego podestu - do dnia [...], zaś w części doprowadzenia do technicznej sprawności urządzenia do spryskiwania emulsją matryc - do dnia [...]; decyzji nr [...] - do dnia [...]; Okręgowy Inspektor Pracy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, decyzją z dnia [...], nr [...]: - uchylił zaskarżoną decyzję nr 6 w części dotyczącej terminu wykonania decyzji i wyznaczył termin wykonania decyzji do dnia [...]; - uchylił zaskarżoną decyzję nr 10 w części dotyczącej terminu wykonania decyzji i wyznaczył nowy termin wykonania decyzji: w części dotyczącej wymiany uszkodzonego podestu roboczego przy prasie LZK 2500 do dnia [...] oraz w części dotyczącej doprowadzenia do stanu technicznej sprawności urządzenia do spryskiwania emulsją matryc do dnia [...]; - uchylił zaskarżoną decyzję nr 14 w części dotyczącej terminu wykonania decyzji i wyznaczył termin wykonania decyzji do dnia [...]; - uchylił zaskarżoną decyzję nr 17 w części dotyczącej terminu wykonania decyzji i wyznaczył termin wykonania decyzji do dnia [...]; - uchylił zaskarżoną decyzję nr 20 w części dotyczącej terminu wykonania decyzji i wyznaczył termin wykonania decyzji do dnia [...]; - uchylił zaskarżoną decyzję nr 21 w części dotyczącej terminu wykonania decyzji i wyznaczył termin wykonania decyzji do dnia [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie, organ odwoławczy wskazał, że nakaz został wydany w wyniku przeprowadzonej kontroli kolejno w dniach [...], której celem było sprawdzenie przestrzegania przepisów prawa pracy, w szczególności przepisów zasad bezpieczeństwa i higieny pracy w zakładzie pracy Spółce A. Po doręczeniu przedmiotowego nakazu, strona wniosła odwołanie, w którym zakwestionowała terminy wykonania obowiązków wskazanych w decyzjach o numerach: 6, 10, 14, 17, 20 oraz 21. Organ drugiej instancji analizując odwołanie od nakazu wziął pod uwagę fakt, że do pracodawcy skierowano nakaz zawierający łącznie 21 decyzji. W ocenie organu, obowiązki nałożone na pracodawcę przedmiotowymi decyzjami wymagają dłuższego czasu przeznaczonego na ich realizację i znacznych środków finansowych, wobec tego przychylając się do wniosku strony wyznaczył nowe terminy realizacji opisanych decyzji o numerach 6, 10, 14, 17, 20 oraz 21 - zgodnie z jej żądaniem. Dodatkowo organ zauważył, że w zakresie decyzji dotyczącej wyposażenia maszyn w osłony lub inne urządzenia ochronne zabezpieczające strefę niebezpieczną pracy bijaków i stempli - pracodawca prowadzi działalność w zakresie obróbki plastycznej metali na gorąco. Gorący metal podawany jest w strefie obróbki kleszczami, co nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia i życia pracowników, z tego względu termin realizacji decyzji nr 6 prolongowano zgodnie z wnioskiem strony. Spółka A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższe rozstrzygnięcie w części obejmującej decyzję numer 6, zarzucając trwałą faktyczną i prawną niewykonalność poprzez nakazanie skarżącej wyposażenia prasy i młotów kowalskich eksploatowanych na wydziale kuźni w osłony lub inne urządzenia techniczne zabezpieczające przed dostępem do strefy niebezpiecznej pracy stempli i bijaków, w tym powodujące zatrzymanie ruchu części niebezpiecznych w razie dostępu do nich, podczas gdy w świetle stanu obecnej wiedzy, stosowanej przez skarżącą technologii produkcji oraz specyfiki konstrukcji przedmiotowych urządzeń (wymagających obsługi bezpośredniej i ręcznej), osłony ani inne urządzenia techniczne, które miałyby spełniać ten wymóg nie istnieją i nie mogą zostać zainstalowane, co spowodowało spełnienie przesłanki z art. 156 § 1 ust. 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "K.p.a.", uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie jakichkolwiek czynności dla należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organy obu instancji w zakresie wykonalności decyzji, a także naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 8 i 11 K.p.a. poprzez sformułowanie decyzji w sposób nieprecyzyjny i ogólnikowy, bez określenia warunków niezbędnych do jej wykonania, w tym niewskazanie konkretnych rozwiązań i urządzeń technicznych, które skarżąca powinna zastosować oraz przez niejasne określenie oczekiwanego skutku, jaki decyzja miałaby wywołać. Na rozprawie, która odbyła się w dniu [...] pracownik skarżącej spółki ponownie wskazał na niewykonalność decyzji nr 6, zaś pełnomocnik organu podał, że tej okoliczności strona nie podnosiła w postępowaniu administracyjnym, a poza tym nie przedstawiła żadnych dowodów, na poparcie swojego twierdzenia. Nadto skarżąca oświadczyła, że odwołanie w swej treści dotyczyło całej decyzji nr 6, a nie tylko w zakresie terminu wykonania nakazu. Odnosząc się do powyższego twierdzenia, pełnomocnik organu zaznaczył, iż odwołanie rozpoznano tylko w zakresie terminu, bowiem z jego treści nie wynikało, żeby strona była niezadowolona z rozstrzygnięcia merytorycznego. W ocenie organu, wyrażenie woli strony w odwołaniu było na tyle jasne, że organ nie występował do strony o sprecyzowanie odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 846/11 uchylił decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego orzeczenia wskazał, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K.p.a., organ odwoławczy jest obowiązany ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Nie jest bowiem powołany do kontroli decyzji wydanych przez organy niższe, a do merytorycznego załatwienia sprawy, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w motywach decyzji. W orzecznictwie przyjęto, że orzekając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ II instancji uchylając zaskarżoną decyzję w części i orzekając w tym zakresie co do istoty nie jest obowiązany do stwierdzenia, że w pozostałej części utrzymuje tę decyzję w mocy, co nie oznacza zwolnienia z powyższego obowiązku rozpatrzenia całokształtu sprawy. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji doprowadziła sąd do konkluzji, że organ odwoławczy uchybił tym wymogom. Odniósł się wyłącznie do zagadnienia terminów realizacji nałożonych obowiązków na pracodawcę, pomijając całokształt sprawy, w szczególności kwestię zasadności wydania samego nakazu. Nie wyczerpuje tego obowiązku wywód zamieszczony w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę. Sąd za błędny uznał pogląd organu, wedle którego niezaskarżenie części decyzji czyni ją prawomocną w tej części. Wniesienie odwołania od decyzji w jakimkolwiek jej fragmencie oznacza, że jest ono zwrócone przeciwko całości decyzji, gdyż strona jest niezadowolona z całego rozstrzygnięcia. Powyższe skutkuje obowiązkiem rozpatrzenia całości sprawy. Jej granice wyznacza zakres rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Odmienne działanie organu odwoławczego w sprawie skutkowało naruszeniem art. 107 § 3, art. 15, art. 11 i art. 8 K.p.a. Końcowo Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że ocena zarzutu niewykonalności decyzji byłaby przedwczesna. Przy czym wywiódł, że zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. sprowadzające się do nieustalenia i nierozważenia wykonalności spornego obowiązku są nietrafne, bo strona nie wnosiła zastrzeżeń do protokołu kontroli, jak też następnie nie podnosiła niemożności wykonania nakazu. Sąd wyraził pogląd, że organ nie ma obowiązku wskazywania sposobu realizacji nakazu. Z tych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak, w sentencji zaskarżonego wyroku. Kwestionując powyższy wyrok Okręgowy Inspektor Pracy wniósł skargę kasacyjną, w której domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I OSK 281/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu i orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego. NSA stwierdził, że wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe są w większości zasadne. W pierwszej kolejności NSA podzielił stanowisko skarżącego kasacyjnie co do uchybienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisowi art. 141 § 4 P.p.s.a., stanowiącemu o wymogach uzasadnienia wyroku, które m.in. powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W podstawie prawnej zaskarżonego wyroku wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 200 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi podstawę uchylenia decyzji w całości lub części w razie stwierdzenia innego (niż dające podstawę wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym, co do zasady chodzi o decyzję zaskarżoną, czyli decyzję ostateczną. Po myśli art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice danej sprawy wyznacza treść zaskarżonej decyzji. Ocena jej legalności odbywa się nie tylko w ramach zarzutów podniesionych w skardze, ale i z urzędu. Jednak z zasady przepis ten upoważnia do działania ex officio w odniesieniu do decyzji (jej wyodrębnionej części) objętej skargą. Badanie zgodności z prawem innych decyzji (jak też niezaskarżonych odrębnych jej części) wydanych w granicach danej sprawy i stosowanie względem nich środków przewidzianych w ustawie odbywa się na podstawie art. 135 P.p.s.a. Tymczasem, w ocenie NSA, tego ostatniego przepisu sąd pierwszej instancji nie przywołał w podstawie prawnej wyroku, ani nie wyjaśnił jego przesłanek w kontekście uchylenia całej zaskarżonej decyzji. Uwadze sądu umknęło, że skarga nie objęła całej decyzji Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...], a tylko decyzję w części rozstrzygającej o decyzji nr 6 organu pierwszej instancji (ściślej o zawartym tamże terminie jej realizacji). Zatem decyzja organu drugiej instancji w pozostałym zakresie nie została zaskarżona, co oznacza, że uzyskała przymiot prawomocności. A ponieważ rozstrzygnięcia w niej zamieszczone, mimo ujęcia w jednym akcie administracyjnym, dotyczą odrębnych decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji w ramach jednego nakazu, to ich wzruszenie nie mogło nastąpić w wyniku prostego uwzględnienia skargi, a na skutek działania z urzędu i to obejmującego decyzje wydane w postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy w rozumieniu przywołanych wyżej przepisów. Jednakże WSA meriti nie wskazał dlaczego wykroczył poza granice zaskarżenia, ani nie wyjaśnił dlaczego zastosował przepis art. 135 P.p.s.a. W szczególności nie rozważył wpływu, jaki na wynik sprawy co do tych decyzji miały wskazane uchybienia, ani dlaczego uchylenie decyzji w tej części jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Jakkolwiek zarzut uchybienia temu przepisowi nie pojawił się w skardze kasacyjnej, to jednak w ocenie NSA, omówiona wada wyroku stanowi istotne uchybienie przepisom art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok w tej materii uchyla się spod kontroli instancyjnej. Poza tym, zdaniem NSA, jak słusznie dostrzegł to skarżący kasacyjnie, zakres zaskarżenia decyzji ostatecznej w oczywisty sposób potwierdza intencje skarżącej Spółki wyrażające niezadowolenie z zapadłych rozstrzygnięć administracyjnych, w konsekwencji czego świadczy o granicach ich kwestionowania. W skardze oraz we wniosku z dnia [...] (o uchylenie decyzji w trybie art. 155 K.p.a., któremu odmówiono decyzją z dnia 8 sierpnia 2011 r.) zaczepiono wyłącznie decyzję nr 6 organu pierwszej instancji. Toteż po wydaniu zaskarżonej decyzji Spółka nie podważała już pozostałych decyzji ujętych w nakazie z dnia [...]. Żadnych zarzutów przeciwko tym rozstrzygnięciom już potem nie stawiała. Z tą uwagą koresponduje też zakres zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji odwołaniem, co pozwala na ustalenie granic postępowania odwoławczego w sprawie. Istotnie podniesiono w nim bowiem wyłącznie kwestię terminów wykonania nałożonych na pracodawcę obowiązków, nie podważając zasadności ich nałożenia ani ich wykonalności. Spółka nie kwestionowała zatem ich istoty, czyli zasady, jak też nie dowodziła pokrzywdzenia nakazami. Odwołanie zostało sporządzone przez fachowego pełnomocnika, toteż, według NSA, trudno wytknąć organowi zaniechanie poszukiwania dalszych zarzutów z urzędu oraz brak rozpatrzenia i rozstrzygnięcia całej sprawy (poza zakresem zaskarżenia). Nadto, zdaniem NSA, należało zważyć, że zbędność orzeczenia w osnowie decyzji o utrzymaniu decyzji w mocy w pozostałym zakresie oraz uwzględnienie żądania strony godzącej się z pozostałymi rozstrzygnięciami mogło rzutować też na sposób i treść uzasadnienia decyzji odwoławczej. Niemniej jednak, w przekonaniu NSA, decydującym argumentem przemawiającym przeciwko stanowisku zajętemu przez WSA jest nietrafne odniesienie do niniejszej sprawy - jakkolwiek słusznych, bo utrwalonych - generalnych obowiązków organu odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. NSA stwierdził, że "umknęło wszak WSA, że co prawda zakres sprawy administracyjnej w postępowaniu odwoławczym wyznacza zakres sprawy rozpatrzonej przez organ pierwszej instancji, a treść decyzji organu odwoławczego jest limitowana treścią decyzji organu pierwszej instancji, nadto organ odwoławczy w wyniku wniesienia odwołania jest obowiązany do rozpatrzenia całości sprawy, gdyż nie jest związany granicami odwołania, a granice sprawy w postępowaniu odwoławczym to granice sprawy, jednakowoż, zdaniem NSA, w okolicznościach niniejszej sprawy to utrwalone w doktrynie i orzecznictwie stanowisko winno zostać zweryfikowane." Przede wszystkim, należy ograniczyć je do przypadków, kiedy wszystkie elementy sprawy i decyzji stanowią jedną całość. Gdy jednak składa się ona z odrębnych rozstrzygnięć, zapadłych w kilku sprawach, to wówczas obowiązek organu sięga wyłącznie zaskarżonej części. W pozostałym zakresie decyzja organu pierwszej instancji jest ostateczna i rozpatrzenie odwołania nastąpiłoby z rażącym naruszeniem prawa, gdyż byłoby zwrócone przeciwko ostatecznej decyzji i uchybiałoby zasadzie trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.). W takim przypadku sprawa w postępowaniu odwoławczym ma węższy zakres niż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Nakaz z [...] zawiera decyzje nakładające obowiązki i określające terminy ich wykonania. W przekonaniu NSA są to odrębne decyzje składające się z dwóch części każda, niepowiązane ze sobą na tyle, aby niemożliwe było ich rozdzielenie zarówno co do samych decyzji, jak i ich elementów. W sytuacji zaskarżenia tylko jednego niewielkiego fragmentu decyzji, niepodobna na organ przerzucać ciężaru badania całej sprawy, zwłaszcza gdy jest on elementem niejako wykonawczym i konsekwencją istoty sprawy, która nie jest podważana i to w odwołaniu sporządzonym przez fachowego pełnomocnika jasno precyzującego intencje strony. Dlatego przyjęto, iż wspomniany nakaz w części niedotyczącej terminów wykonania obowiązków nałożonych decyzjami nr 6, 10, 14, 17, 20 i 21, stał się ostateczny bez zaskarżenia. Odmienny pogląd WSA, w ocenie sądu kasacyjnego, uchybia przepisom art. 138 § 1 pkt 2 i art. 15 K.p.a., co jak słusznie zauważył skarżący kasacyjnie, czyni trafnym zarzut naruszenia przezeń art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., szczególnie gdy sąd ten nie wskazał, jaki wpływ na wynik sprawy miały dostrzeżone uchybienia procesowe. W konsekwencji zaś w tym zakresie organ odwoławczy nie mógł sprawy rozstrzygać. Wobec powyższego, w ocenie NSA, jako wątpliwe jawią się zarzuty sformułowane przez WSA dotyczące wykonalności decyzji nr 6, tym bardziej gdy rzeczywiście sąd ten popadł w sprzeczność z jednej strony twierdząc, że nie może się odnieść do tego zagadnienia, gdyż byłoby to przedwczesne, zaś z drugiej powiadając, że skoro strona wcześniej nie wskazywała na te okoliczności, to jej zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieustalenie i nierozważenie wykonalności nałożonego na nią obowiązku, są niezasadne. W tej materii zarzut skargi kasacyjnej został postawiony trafnie. Podobnie rzecz się ma z zarzutami naruszenia art. 8 i art. 11 K.p.a., których uchybienie WSA zarzucił organowi, gdyż w istocie do nich nie doszło. Nie ma natomiast racji skarżący kasacyjnie w dalszym zakresie, gdy zarzuca pominięcie przez WSA naruszenia przez organ przepisów art. 63 § 2 i art. 128 K.p.a., bo nie miały one zastosowania w sprawie. NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien ocenić legalność decyzji ostatecznej z dnia [...] w zakresie, w jakim orzeka ona o terminie realizacji obowiązku nałożonego w decyzji nr 6 zawartej w nakazie z dnia [...] organu pierwszej instancji, ewentualnie z urzędu zbadać legalność innych jeszcze decyzji wydanych w granicach danej sprawy, po czym wyda właściwej treści orzeczenie, uwzględniając powyższe uwagi. Na wypadek sporządzenia jego uzasadnienia nie pominie wskazówek zawartych w motywach niniejszego wyroku. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne (wyrok NSA sygn. akt II FSK 1427/10 ). Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 zdanie 1 P.p.s.a. dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Gdy w trakcie ponownego rozpoznania sprawy sąd I instancji stwierdzi, że stan faktyczny, który stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA, nie jest związany wyrażoną poprzednio oceną, ponieważ do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Drugi z przypadków utraty mocy wiążącej wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego to podjęcie, po wydaniu przez NSA, a przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania – przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (wyrok NSA sygn. akt II FSK 1459/10). W świetle powyższego, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że wydany przez Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy nakaz z dnia [...], nr [...], w części niedotyczącej terminów wykonania obowiązków nałożonych decyzjami nr 6,10,14, 17, 20 i 21, stał się ostateczny bez zaskarżenia (nie zostało wniesione odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej). Zaskarżona do sądu decyzja organu odwoławczego – Okręgowego Inspektora Pracy– dokonała wyłącznie, zgodnej z zawartym w odwołaniu wnioskiem odwołującej się Spółki, zmiany terminów wykonania decyzji ujętych w pkt 6, 10, 14, 17, 20 i 21 nakazu. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Spółkę A. objęła wyłącznie decyzję nr 6 nakazu, jednakże nie w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, ale w zakresie istoty nałożonego obowiązku. Skarżąca zarzuciła faktyczną i prawną niewykonalność obowiązku polegającego na nakazaniu wyposażenia prasy i młotów kowalskich, eksploatowanych na wydziale kuźni, w osłony lub inne urządzenia techniczne zabezpieczające przed dostępem do strefy niebezpiecznej pracy stempli i bijaków podnosząc, że urządzenia takie nie istnieją i nie mogą zostać zainstalowane. Skarga odnosi się więc do treści nie będących przedmiotem zaskarżonej decyzji, a do kwestii zawartych w ostatecznej decyzji pierwszoinstancyjnej. W tym stanie rzeczy, zarzuty skargi nie mogą zostać uwzględnione, gdyż nie dotyczą zaskarżonej decyzji. Nadto, Sąd zauważa, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść na dane rozstrzygnięcie tylko po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Sąd badając sprawę w zakresie nie objętym skargą nie dopatrzył się także żadnych nieprawidłowości w innych decyzjach wydanych w granicach niniejszej sprawy i dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.