II SA/Sz 1310/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. oddala skargę, II. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego A. J. kwotę [...] ([...]) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) i art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2016 r., poz. 169), po rozpoznaniu odwołania R. S. od decyzji z dnia [...], wydanej z upoważnienia Burmistrza Gminy w sprawie częściowego umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, których wysokość ustalona została decyzją z dnia [...] wysokości [...] zł, tj. 1% od łącznej kwoty wypłaconych świadczeń podlegających zwrotowi, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło w następującym stanie faktycznym. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia [...] zasądził od R. S. alimenty na rzecz M. S. i M. S. w kwocie po [...] zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz przyznał M. S. świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla M. S. w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od [...] r., jednocześnie odmawiając świadczenia z funduszu alimentacyjnego na okres [...] r. oraz przyznał świadczenia z funduszu alimentacyjnego dla M. S. w wysokości [...] zł miesięcznie na okres od [...] r. Decyzją z dnia [...] organ I instancji zobowiązał R. S. do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla M. S. i M.S., reprezentowanych przez M. S., w okresie świadczeniowym [...]. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2015 r. R.S. zwrócił się o "umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości". Podał, że nie jest w stanie uregulować zadłużenia ze względu na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Jest osobą głuchoniemą i posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności. Utrzymuje się z renty z tytułu niezdolności do pracy, która po potrąceniu komorniczym wynosi [...]zł jak i otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...]zł. Obecnie mieszka u swojej partnerki, która mu pomaga, wcześniej był osobą bezdomną. Nosi aparat słuchowy, który wymaga wymiany. Nadto ma problemy z kręgosłupem i potrzebuje rehabilitacji, na którą go nie stać. Przy czym nie jest w stanie podjąć żadnej pracy ze względu na wadę słuchu, a pracodawcy nie chcą zatrudniać pracownika, który nie słyszy. Decyzją z dnia [..] r., wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy , odmówiono R. S. umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości [...] zł łącznie z odsetkami, przyznanych na rzecz synów M. i M. S orzeczonych do zwrotu na podstawie decyzji z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło powyższą decyzję z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, na konieczność rozważenia możliwości zastosowania częściowego umorzenia przedmiotowej należności. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz Gminy decyzją z dnia [...], na podstawie art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 10, art. 25, art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, umorzył częściowo należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, których wysokość ustalona została decyzją [...] r. w wysokości [...] zł, tj. 1% od łącznej kwoty wypłaconych świadczeń podlegających zwrotowi. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przy podjęciu rozstrzygnięcia wziął pod uwagę przede wszystkim trudną sytuację dochodową oraz życiową dłużnika, jak również ograniczenia w podjęciu zatrudnienia związane z posiadanym orzeczeniem o niepełnosprawności. Kolejny argument stanowił fakt, iż organ nie wypłaca świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz osób uprawnionych do alimentów, a co za tym idzie zadłużenie R. S. nie wzrasta. W ocenie organu, chociaż sytuacja finansowa i zdrowotna strony jest trudna, to nie uzasadnia całkowitego umorzenia ciążących na niej należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego zwłaszcza, że posiada on zajęcie komornicze z tytułu renty socjalnej, a zatem istnieje możliwość odzyskania choć w najmniejszym stopniu świadczeń wypłaconych z budżetu państwa. Natomiast częściowe umorzenie, podyktowane jest udokumentowaną szansą na spłatę pozostałego zadłużenia wskutek poprawy sytuacji materialnej po znalezieniu odpowiedniego zatrudnienia w zakładzie pracy chronionej. Od powyższej decyzji R.S. wniósł odwołanie, podnosząc, że jest osobą bezrobotną i intensywnie szuka pracy, ale znalezienie jej utrudnia istniejąca wada słuchu (jest osobą niesłyszącą), jak i bardzo wysoki procent bezrobocia. Nadto wskazał, że potrącane do tej pory alimenty były nienależne, albowiem zasądzono je w okresie gdy przebywał za granicą i przesyłał co miesiąc żonie dużą kwotę pieniędzy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] r., po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy i treści art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyjaśniło, że ustawodawca w tym przepisie dopuścił możliwość zaniechania obciążania dłużnika alimentacyjnego obowiązkiem zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych, w przypadkach uzasadnionych warunkami materialnymi i rodzinnymi osoby zobowiązanej, zaś decyzja organu w tym zakresie ma charakter uznaniowy. Organ II instancji powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalił, iż R.S. (ur. [..] r.) prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną E.M. i jej dwójką dzieci. Dochodem dłużnika jest renta w kwocie [..] zł (po potrąceniu komorniczym) oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...] zł. Na dochód rodziny składa się również wynagrodzenie za pracę konkubiny w wysokości [...] zł oraz alimenty na dzieci w kwocie [..] zł miesięcznie. Miesięczne wydatki rodziny to: opłata za prąd –[...] zł opłata za gaz – [..] zł, opłata za Internet – [...] zł, czynsz – [...] zł, a zaległość czynszowa na dzień [..] r. wyniosła [..] zł. Ponadto R.S. posiada orzeczenie PZO o N z dnia [...] r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane na stałe. Jak wynika z ustaleń organu I instancji, na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy znajdują się zakłady pracy chronionej oraz zakłady otwartego rynku pracy zatrudniające osoby posiadające orzeczenie o niepełnosprawności, w tym osoby z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. PUP obecnie dysponuje ofertami pracy dla niepełnosprawnych w zawodzie kelner/kelnerka, pakowacz mebli, pomocnik stolarza meblowego, pracownik biurowy, sprzątaczka. Jednocześnie PUP poinformował, iż R.S. nie jest zarejestrowany w PUP jako osoba poszukująca pracy. Organ I instancji wskazał, iż podjęcie zatrudnienia przez dłużnika w zakładzie pracy chronionej miałoby znaczący wpływ na poprawę sytuacji finansowej rodziny, co wpłynęłoby również pozytywnie na spłatę zadłużenia dłużnika. Z orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności R. S. wynika, iż możliwe jest podjęcie przez niego zatrudnienia w zakładzie pracy chronionej na stanowisku przystosowanym. W ocenie Kolegium, wskazywane powyżej okoliczności nie uzasadniają uwzględnienia żądania umorzenia omawianych należności w całości. Nie są to bowiem okoliczności, pozwalające na wyjątkowe potraktowanie wnioskodawcy i uwzględnienie żądania w oparciu o art. 30 ust. 2 ww. ustawy. Zarówno bezrobocie (bez względu na okres jego trwania), brak funduszy na zwrot żądanych należności, brak dochodu z pracy, czy poszukiwanie pracy we własnym zakresie (choć R.S. nie jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna) - nie wypełniają dyspozycji art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Zdaniem organu, ww. przepis nie pozwala na stosowanie automatyzmu w sprawach o umorzenie tylko dlatego, że dłużnik alimentacyjny występujący z wnioskiem o zastosowanie umorzenia zgłasza trudną sytuację dochodową. Odwołujący jest ojcem i powinien wykorzystywać wszystkie swoje możliwości celem łożenia na swe dziecko. Z kolei umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa i rodzinna zobowiązanego uniemożliwia mu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki winien być jednak skutkiem czynników obiektywnych, tj. takich, na które zobowiązany nie ma (nie miał) wpływu. Wobec powyższego, Kolegium za prawidłowe uznało stanowisko organu I instancji, iż sytuacja dochodowa skarżącego jest trudna, nie mniej jednak nie na tyle, aby w sposób trwały uniemożliwić mu podejmowanie działań zmierzających do poprawy tej sytuacji i wywiązania się z ciążącego na nim obowiązku zwrotu należności. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że kwota należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do której zwrotu został zobowiązany R.S., na mocy dziewięciu decyzji administracyjnych datowanych na dzień [...] r. wynosi [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi, zaś organ I instancji wypełnił wytyczne Kolegium umarzając częściowo zobowiązanie strony. R.S. zaskarżył ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie prawa materialnego. Skarżący powielił argumenty odwołania dodatkowo wskazując, że ponosi wydatki na leczenie dermatologiczne. Nadmienił, że potrącone do tej pory alimenty były nienależnie pobranymi zarówno z uwagi na fakt, że żona wystąpiła do Sądu o zasądzenie alimentów wówczas gdy przebywał za granicą, a nadto pobierała alimenty od państwa w sytuacji gdy dzieci już ukończyły szkołę. W związku z tym zwrócił się o uchylenie obowiązku alimentacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego, wyznaczony na zasadzie prawa pomocy, poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oświadczając, iż nie zostały one uiszczone ani w całości ani w części. Nadto podniósł, że organ nie zbadał, czy intencją skarżącego nie było wznowienie postępowania zakończonego decyzją zobowiązującą go do zwrotu wypłaconych świadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższego kryterium uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, mocą którego umorzono skarżącemu częściowo należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, których wysokość ustalona została decyzją [...] r. w wysokości [...] zł, tj. 1% od łącznej kwoty wypłaconych świadczeń podlegających zwrotowi. W pierwszej kolejności podnieść należy, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 12 lutego 2015 r., który jednoznacznie wskazuje na żądanie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego z odsetkami w całości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że zgłoszone żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a na organie administracji ciąży obowiązek zmierzający do wyjaśnienia rzeczywistej woli osoby tylko w sytuacji, gdy charakter pisma wniesionego przez nią może budzić wątpliwości. Tymczasem zarówno tytuł wniosku z dnia 12 lutego 2015 r. jak i treść jego uzasadnienia nie pozostawiają wątpliwości co do przedmiotu zawartego w nim żądania. Wobec tego organ, nie był zobligowany do dodatkowego jego sprecyzowania. Nieuprawnione jest stanowisko pełnomocnika skarżącego wyrażone na rozprawie, że organ powinien był zbadać, czy intencją wnioskodawcy nie było wznowienie postępowania zakończonego decyzją zobowiązującą go do zwrotu wypłaconych świadczeń. Analiza wskazanego pisma nie potwierdza, aby było ono sformułowane niezręcznie czy mało zrozumiale bądź zawierało argumentację wskazującą, iż wolą strony jest ewentualne wzruszenie decyzji nakładającej obowiązek zwrotu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń. W konsekwencji przyjąć należy, że organ dokonał prawidłowej kwalifikacji wniosku, nie naruszając przepisów prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2016 r., poz.169), zgodnie z którym, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Konstrukcja powołanego przepisu, zawiera kompetencję organu do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego, co zezwala właściwemu organowi na ograniczenie nałożonego na dłużnika obowiązku zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, ale nie stanowi takiego obowiązku. Działanie w ramach uznania administracyjnego, oznacza, że organ może, ale nie musi umorzyć należności w całości lub w części. Ustawodawca pozostawił zatem swobodnemu uznaniu organu wybór możliwych równoprawnych rozstrzygnięć. Powyższe nie oznacza oczywiście, że rozstrzygnięcia w omawianym trybie mogą być dowolne. Powinnością organu jest bowiem wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia w sposób świadczący o wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i dokonanie ich oceny z punktu widzenia materialnych przesłanek decyzji. W ocenie Sądu, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż organy w sposób prawidłowy zinterpretowały jak i zastosowały w sprawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, zaś rozstrzygając w przedmiocie żądania nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Niewątpliwie dla rozpoznania wniosku o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, istotne znaczenie ma sytuacja dochodowa i rodzinna wnioskodawcy. Na sytuację dochodową dłużnika składają się nie tylko otrzymywane z różnych tytułów dochody, ale także i inne okoliczności, jak: stan zdrowia i możliwości uzyskania dochodu. Z kolei na sytuację rodzinną dłużnika składa się ustalenie czy prowadzi samodzielnie gospodarstwo, czy też wspólnie z innymi osobami bliskimi, czy i jakie świadczenia ponosi na ich rzecz (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1685/07, wyrok dostępny w Internecie). Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że w przedmiotowej sprawie wnikliwie rozważono wszelkie okoliczności, także te wskazane przez stronę, a dotyczące jej sytuacji dochodowej i rodzinnej, przedstawiając w przekonywujący sposób motywy podjętego rozstrzygnięcia. Z ustaleń organu odwoławczego, znajdujących odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, nieposiadającą pracy. Wraz z konkubiną i dwójką jej dzieci utrzymują się z dochodu uzyskiwanego w wysokości ok. [...] zł. Opłaty za mieszkanie wynoszą ok. [...] zł (bez raty kredytu [...] zł), zaś zadłużenie czynszowe przekroczyło kwotę [...] zł. Dodatkowo skarżącego obciąża obowiązek zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej wysokości ponad kwotę [...] zł. Zdaniem Sądu, organ II instancji dokonując oceny tych ustaleń w kontekście przesłanek wynikających z art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów miał podstawy przyjąć, że sytuacja dochodowa i życiowa skarżącego jest trudna, jednakże nie na tyle wyjątkowa, aby uzasadniała przyznanie maksymalnej ulgi w spłacie zobowiązań, poprzez ich umorzenie w całości. Zasadą jest egzekwowanie należności, natomiast umorzenie - jako stanowiące przerzucenie obowiązków utrzymania dzieci dłużników na wszystkich podatników - wymaga wystąpienia szczególnych okoliczności. Wobec tego, trudna sytuacja sama w sobie nie jest w orzecznictwie uznawana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi w żądanym zakresie. Przy czym należy zgodzić się z Kolegium, że przyczyny podniesione we wniosku i w odwołaniu nie usprawiedliwiają zwolnienia strony ze spłaty zobowiązań ponad to, co orzekł organ I instancji. Oceny tej nie podważa argumentacja skargi, gdyż zarówno nieposiadanie pracy (bezrobocie) jak i ponoszenie wydatków na leczenie, nie czyni sytuacji skarżącego nadzwyczajnej na tle innych dłużników alimentacyjnych. Podkreślenia wymaga, czego nie dostrzega skarżący, że umorzenie należności w całości stanowi wyjątek od zasady obowiązku ich zwrotu, a zatem powinno mieć zastosowanie, o ile sytuacja zobowiązanego w sposób trwały i nie rokujący na przyszłość nie pozwala na wywiązanie się z niego i to z przyczyn obiektywnych (niezależnych od strony). W tym względzie podnieść należy, że prawidłowe ustalenia faktyczne pozwalały organom na przyjęcie, iż skarżący nie jest pozbawiony z uwagi na swój stan zdrowia oraz wiek możliwości poprawy obecnej trudnej sytuacji materialnej. Wprawdzie orzeczeniem z dnia [...] r. P Z do S O o N strona została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe, ale ze wskazań tego orzeczenia wynika, że ten fakt nie uniemożliwia podjęcia odpowiedniego zatrudnienia na stanowisku przystosowanym. Co istotne, organ odwoławczy uznając możliwość zatrudnienia strony, odniósł się do rynku pracy w miejscu zamieszkania skarżącego. Mianowicie powołał się na pismo P U P z dnia 2 lipca 2015 r., w którym to poinformowano, że na obszarze działania urzędu znajdują się zakłady pracy chronionej oraz zakłady otwartego rynku pracy zatrudniające osoby posiadające orzeczenie o niepełnosprawności, w tym o stopniu umiarkowanym, zaś urząd dysponuje ofertami pracy dla niepełnosprawnych. Sąd nie kwestionuje tego, że skarżący ma ograniczone możliwości znalezienia pracy, ale za przekonujące uznaje stanowisko organu, że nie jest to wystarczający powód do przyznania umorzenia w całości. Niepełnosprawność strony w realiach niniejszej sprawy nie można traktować jako przyczyny obiektywnie wykluczającej podjęcie zatrudnienia adekwatnego do stanu zdrowia. Z kolei powinnością skarżącego wobec posiadanego zadłużenia, jest stałe podejmowanie działań zmierzających do poprawy sytuacji materialnej, celem wywiązania się z ciążącego na nim obowiązku zwrotu. W rezultacie nie jest pozbawiona racji argumentacja Kolegium, że na dzień orzekania nie było podstaw do twierdzenia o trwałej niemożliwości spłaty pozostałej po umorzeniu części należności. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym powołany przez organ I instancji fakt, że zadłużenie strony, ze względu na ustanie obowiązku alimentacji, już się nie zwiększa, zaś dokonane zajęcie komornicze renty skarżącego, czyni realnym odzyskanie nieumorzonej kwoty. W odniesieniu do wywodów skargi wskazujących na nieuprawnione pobranie przez M. S. alimentów z budżetu państwa, to podkreślenia wymaga, że w sprawie o umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego nie można badać ani podstaw przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego ani tego, czy podstawy te istniały przez cały okres jego pobierania. Stąd kwestionowanie istnienia zadłużenia wobec powołania się na nienależność pobranych świadczeń nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Reasumując stwierdzić należy, że podniesione przez skarżącego jak i jego pełnomocnika zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd działając z urzędu poza granicami skargi, także nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego, czy przepisów postępowania administracyjnego w stopniu obligującym do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi. W przedmiocie wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego w ramach pomocy prawnej orzeczono zgodnie z art. 250 § 1 ww. ustawy w związku § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).