II SA/Sz 1313/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...], z dniem [...] uznał P.S. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż P.S. w dniu [...] zgłosił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], zwanym dalej "PUP", w celu dokonania rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej i przedłożył świadectwo pracy ze Spółki "A", z okresem zatrudnienia od [...] do [...] oraz zaświadczenie z Agencji "B", z którego wynika, że w okresie od [...] do [...] był objęty programem zwolnień monitorowanych. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn.zm.) prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy przez okres co najmniej 365 dni. Zdaniem organu, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania ([...]) P.S. udokumentował 363 dni okresu uprawniającego do zasiłku zamiast wymaganego okresu w wymiarze 365 dni, do którego zaliczono z zatrudnienia w Spóce "A" okres od [...] do [...] (363dni). Do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono okresu, w którym wnioskodawca był objęty programem zwolnień monitorowanych tj. od [...] do [...], ponieważ okres ten nie jest okresem zatrudnienia, a świadczenie wypłacane było ze środków Funduszu Pracy, tym samym składka na ten Fundusz nie była opłacana. W ocenie organu, z przedstawionych dokumentów wynika, że na dzień rejestracji P.S. spełnił warunki do uznania za osobę bezrobotną, ale nie spełnił warunku do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od powyższej decyzji P.S. odwołał się wnosząc o uchylenie decyzji w zakresie odmowy prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przytaczając szereg wyjaśnień dotyczących zastosowania w praktyce przepisów ustawy o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wobec stoczniowców stwierdził, iż zachował cały tryb postępowania, nie miał wpływu na wcześniejsze zarejestrowanie się u PUP i wobec powyższego, jego zdaniem, spełnił warunki do otrzymania zasiłku. Ponadto poinformował, że zaświadczenie Agencji "B" o jego uczestnictwie w Programie Zwolnień Monitorowanych było mu udostępnione dopiero w dniu [...], co poświadcza korespondencja z K.S. zAgencji "B"., zatem nie było możliwości wcześniejszego zgłoszenia się w PUP, jak dopiero w dniu [...]. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 71 ust 1 i 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania P.S., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda, na podstawie dokumentacji przedłożonej przez organ I instancji, ustaliło, że P.S. zarejestrował się w PUP w dniu [...], a do karty rejestracyjnej dołączył następujące dokumenty: - świadectwo pracy z dnia [...], wystawione przez Spółkę "A", z którego wynika, że P.S. był zatrudniony od dnia [...], a stosunek pracy został rozwiązany w trybie art. 117 i 118 ustawy z dnia 19.12.2008 r. o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla przemysłu stoczniowego (Dz. U. z 2008 r. Nr 233, poz. 1569) w związku z art. 138 ww. ustawy, - zaświadczenie Agencji "B" z dnia [...], z którego wynika, że P.S. był objęty programem zwolnień monitorowanych, zgodnie z postanowieniem art. 123 ust. 1 ustawy o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego, w okresie [...], a uczestnictwo w programie ustało ze względu na upływ okresu 6 miesięcy. Pismem z dnia [...] PUP przesłał do organu odwoławczego złożone przez P.S. dodatkowe dokumenty : - pismo Agencji "B" z dnia [...] skierowane do P.S. informujące, iż w okresie pobierania świadczenia pieniężnego z tytułu uczestnictwa w programie zwolnień monitorowanych uczestnicy programu maja prawo do zarejestrowania się w Urzędzie Pracy, jednakże nie mają prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, - pismo Spółki "A" z dnia [...] skierowane do P.S., informujące, iż możliwość odbioru zaświadczenia istniała już w dzień po wygaśnięciu umowy, tj. [...], - korespondencja mailowa. Zdaniem Wojewody, dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenia ma treść art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przysługuje osobie bezrobotnej (z zastrzeżeniem innych warunków) za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli wykazała, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, była zatrudniona przez co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. W ocenie organu odwoławczego, z przedstawionych powyżej dokumentów wynika, że P.S. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. [...] wylegitymował się okresem pracy zarobkowej w ilości 363 dni ([...]), zamiast wymaganych 365 dni, a więc nie spełnił warunków nabycia prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 6 wskazanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy. Ustawodawca, zatem przewidział w szczególnych sytuacjach odstępstwo od ogólnej zasady, wyrażonej w art. 71 ust. 1, że prawo do zasiłku przysługuje po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w charakterze bezrobotnego. W przypadku nie przedłożenia w dniu rejestracji dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień do zasiłku, zasiłek przysługuje dopiero od dnia złożenia tych dokumentów, oczywiście po ustaleniu, że spełnione zostały również ogólne warunki do nabycia prawa do zasiłku, o których mowa w art. 71 ustawy. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy -określenie bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie ... , zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Biorąc pod uwagę powyższą definicję bezrobotnego oraz przepis art. 123 pkt 9 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego, zdaniem Wojewody, nie było przeszkód prawnych, aby P.S. bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], jako osoba bezrobotna, a dokumenty (świadectwo pracy) do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, dostarczył do PUP w późniejszym terminie. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji o odmowie przyznania prawa do zasiłku, a tym samym utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, choć stronie zabrakło tylko 2 dni do wymaganego okresu. Uznało, iż w takich przypadkach organy administracji mają obowiązek orzekania na podstawie przepisów ustawy, natomiast nie są upoważnione do wprowadzania wyjątków od ustalonych tam reguł przyznawania prawa do świadczeń publicznych. Powyższa decyzja została zaskarżona przez P.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zarzucił naruszenie art.7 Kpa, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz pominięciu dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W przypadku uchylenia decyzji w żądanym zakresie wniósł o wypłacenie odsetek ustawowych za zwłokę za okres, w którym Powiatowy Urząd Pracy z przyczyn od niego niezależnych nie dokonał wypłaty zasiłku dla bezrobotnych w terminie. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] P.S. złożył wniosek o zaliczenie w poczet materiału dowodowego stenogramu z 55 posiedzenia Sejmu RP oraz innych materiałów dotyczących sytuacji zwalnianych z pracy stoczniowców. Sąd uwzględnił powyższy wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a także stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.). W świetle przedstawionego powyżej kryterium legalności, Sąd uznał, iż skarga nie jest uzasadniona. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn.zm.) określa zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej (art.1 ust.1 ). Z ustalonego przez organy orzekające w sprawie stanu faktycznego wynika, że P.S. był zatrudniony nieprzerwanie w okresie [...] w Spółce "A". Stosunek pracy skarżącego został rozwiązany za porozumieniem stron z dniem [...], na podstawie art.117 i 118 w zw. z art. 138 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o postępowaniu kompensacyjnym w podmiotach o szczególnym znaczeniu dla polskiego przemysłu stoczniowego (Dz.U. Nr 233, poz. 1569 ), zwanej dalej "ustawą o postępowaniu kompensacyjnym", co wynika z przedłożonego świadectwa pracy. Następnie, w okresie [...] skarżący uczestniczył, przez okres 6 miesięcy, w programie zwolnień monitorowanych, w czasie realizacji którego był objęty działaniami polegającymi na udzielaniu pomocy w zakresie usług pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, szkoleń, pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy itd. Fakt zakończenia uczestnictwa w programie zwolnień monitorowanych przez P.S. potwierdza zaświadczenie Agencji "B" z dnia [...]. W dniu rejestracji w PUP P.S. był osobą niezatrudnioną, gotową do podjęcia zatrudnienia, nie uzyskującą dochodów z żadnych źródeł. Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna, c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.2)), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie, f) nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego, j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6. Bezsprzecznie, skarżący w dniu zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] spełniał warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Kwestią sporną pozostaje czy skarżący spełniał także wymogi do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z art. 71 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie przyjęły, że do okresu zatrudnienia, o którym mowa ww. przepisie nie może być wliczony okres podlegania programowi zwolnień monitorowanych, bowiem choć skarżący pobierał w tym czasie świadczenie w wysokości 200% najniższego wynagrodzenia za pracę, świadczenie to wypłacane było z środków Funduszu Pracy, a tym samym nie były od niego pobierane składki na ten Fundusz. Wyliczony natomiast okres zatrudnienia w Spółce "A", przypadający w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, wynosi jedynie 363 dni, a więc skarżący nie spełnia wymogów cytowanego powyżej art.71 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co skutkuje brakiem możliwości przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych. Sąd stwierdził, że co do zasady rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, jak i w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jest prawidłowe. Skarżącemu, choć należy go uznać za osobę bezrobotną, nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych. Jednakże uzasadnienie prawne takiego rozstrzygnięcia jest inne niż zawarte w decyzjach wydanych w niniejszej sprawie. Należy bowiem zwrócić uwagę, że ustawa o postępowaniu kompensacyjnym jest ustawą szczególną w odniesieniu do Kodeksu pracy oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która w sposób odmienny ( bardziej korzystny ) reguluje niektóre kwestie związane z ochroną praw pracowników stoczni, w tym również kwestie związane z uprawnieniami tych osób już po rozwiązaniu lub wygaśnięciu stosunku pracy. I tak, zgodnie z art. 122 ust. 2 ustawy o postępowaniu kompensacyjnym, pracownik któremu wypłacono odszkodowanie, o którym mowa w art. 118 ust. 2, art. 120 ust. 2, art. 121 ust. 1 – nie nabywa uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych z tytułu utraty pracy w stoczni. Z powyższego wynika, że do okresu zatrudnienia, o którym mowa w art.71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobie która otrzymała takie odszkodowanie, nie można wliczać okresu pracy w Spółce "A" i Spółce "C", bowiem ustawa o postępowaniu kompensacyjnym określa zasady ochrony praw pracowników tych stoczni. Z art. 123 ust. 9 ustawy o postępowaniu kompensacyjnym wynika w sposób jednoznaczny, iż w okresie pobierania świadczenia w ramach programu zwolnień monitorowanych, uczestnik tego programu nie nabywa uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie oznacza to jednak, iż po zakończeniu uczestnictwa w tym programie, wszystkie osoby w nim uczestniczące mogą nabyć uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych. Wykładnia wszystkich przepisów zamieszczonych w rozdziale 15 (Ochrona praw pracowników) ustawy o postępowaniu kompensacyjnym wskazuje, że uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych po ukończeniu programu zwolnień monitorowanych mogą nabyć tylko pracownicy stoczni, którzy nie otrzymali odszkodowania ( art. 122 ust. 2 ), oczywiście o ile spełnią wymagania określone w art. 71 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. P.S. otrzymał odszkodowanie wypłacone na podstawie art. 118 ust. 2 ustawy o postępowaniu kompensacyjnym, objęty był też przez okres 6 miesięcy programem zwolnień monitorowanych i pobierał świadczenie z tego tytułu. W tym stanie prawnym, skarżący z uwagi na to, że jego stosunek pracy ze Spółką "A" rozwiązany został na podstawie art. 117 i art. 118 ustawy o postępowaniu kompensacyjnym, zgodnie z art. 122 ust. 2 tej ustawy, nie może nabyć prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dla uzyskania przez skarżącego prawa do zasiłku konieczne jest spełnienie wymogów art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni być zatrudnionym i osiągać wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy z tym, że nie może być to dotychczasowe zatrudnienie w Spółce "A". Przedłożone na rozprawie dowody okazały się nieprzydatne dla ustalenia stanu faktycznego i prawnego w sprawie oraz wykładni obowiązujących przepisów prawa. W świetle powyższego, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna, choć w zakresie prawa do zasiłku dla bezrobotnych posiadają błędne uzasadnienie prawne, co do zasady zawierają prawidłowe rozstrzygnięcie, zgodne z wymienionymi powyżej przepisami ustawy o postępowaniu kompensacyjnym. Powyższe naruszenie art. 107 § 3 Kpa, jako nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.), skargę oddalił. Należy dodać, że zgodnie z art. 200 ww. ustawy, Sąd orzeka w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego tylko w przypadku uwzględnienia skargi.