II SA/Sz 1317/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. R. Spółka zwróciła się do N. o udostępnienie zestawienia zawierającego imię, nazwisko, adres zamieszkania, dane sprzedanych nieruchomości, numery ksiąg wieczystych sprzedanych nieruchomości, ceny za jakie zostały sprzedane nieruchomości w drodze przetargów organizowanych w ciągu ostatnich 5 lat przez N. na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Spółka zwróciła się o przeslanie udostępnionych informacji w formie kopii, plików komputerowych nagranych na nośnik CD lub wydruku komputerowego na adres korespondencyjny Spółki. W odpowiedzi na powyższe podmiot zobowiązany pismem z dnia [...] r. wskazał, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, która może być udostępniona po wykazaniu, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z uwagi na powyższe, N. wezwał Spółkę, aby w terminie 14 dni od daty doręczenia tego pisma, wykazała powody, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odpowiadając na powyższe wezwanie, Spółka pismem z dnia [...] r. poinformowała, że "zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa polegającego na nabyciu nieruchomości z bonifikatą przez nieuprawnioną przez przepisy ustawy o lasach osobę". Decyzją z dnia [...] r. N. , na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego odmówił udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej przez Spółkę. W uzasadnieniu tej decyzji N. wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacją przetworzoną jest taka gotowa informacja, którą na dzień złożenia wniosku podmiot zobowiązany do jej udzielenia nie dysponuje. Informacja przetworzona ma miejsce wtedy, gdy jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Zdaniem podmiotu zobowiązanego, takiej właśnie informacji domaga się Spółka. N. nie dysponuje dokumentem zawierającym informacje wskazane we wniosku o udostępnienie danych. Sporządzenie zestawienia wymaga podjęcia dodatkowych czynności, które w szczególności polegają na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej. Z tych właśnie względów wnioskodawca został wezwany do wykazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odpowiadając na to wezwanie Spółka ograniczyła się do wskazania, że chodzi o podejrzenie popełnienia przestępstwa polegającego na nabyciu nieruchomości z bonifikatą przez osobę nieuprawnioną. Zdaniem podmiotu zobowiązanego, wnioskodawca winien wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, jak również winien nakreślić okoliczności i fakty, które zostaną uznane za wystarczające dla przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a sprawa o której chce zostać poinformowany ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania PGL Lasy Państwowe. Lakoniczne stwierdzenie, że zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa bez wskazania okoliczności i faktów uzasadniających to podejrzenie nie spełnia wskazanych wymogów. Podmiot zobowiązany podkreślił ponadto, że wniosek zawiera żądanie udzielania informacji dotyczących danych osobowych nabywców nieruchomości (imię, nazwisko, adres zamieszkania) tymczasem zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz sytuacji, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnuje z przysługującego mu prawa. Zgodą na rezygnację z przysługującego nabywcom nieruchomości prawa do ochrony danych osobowych N. nie dysponuje. W odwołaniu od powyższej decyzji R. Spółka wniosła o jej zmianę poprzez udzielenie informacji w zakresie danych, o których mowa we wniosku z dnia [...] r., ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła: - naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezzasadną odmowę udostępnienie danych, które w świetle powyższych przepisów powinny zostać udostępnione przez organ I instancji jako informacje publiczne, - naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego przedwczesne zastosowanie oraz bezzasadne przyjęcie przez organ I instancji, że art. 5 tej ustawy wprowadza jako przesłankę ograniczenia prawa do informacji ochronę danych osobowych, o których mowa w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, - naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieuzasadnione żądanie organu wykazania powodów uzasadniających udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych, - naruszenie art. 127 ust. 3 K.p.a. poprzez błędne pouczenie odwołującego o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie. Decyzją z dnia [...] r. N. , po rozpatrzeniu wniosku R. Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutu procesowego dotyczącego rodzaju przysługującego skarżącej środka zaskarżenia, N. wskazał, że Spółka kierując ten zarzut pominęła treść art. 17 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl art. 17 ust. 2 tej ustawy wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem podmiotu zobowiązanego, N. nie jest organem władzy publicznej. W świetle przepisów ustawy o lasach, Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Lasy Państwowe należy zatem zaliczyć do kategorii reprezentujących zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Skoro więc Lasy Państwowe i działające w ich strukturach nadleśnictwa nie są organami władzy publicznej zatem od decyzji wydanej przez te podmioty służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do pozostałych argumentów skarżącej, Nadleśniczy wskazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Już sam wniosek Spółki świadczy o tym, że oczekuje ona przetworzenia informacji skoro domaga się sporządzenia przez N. pewnego zestawienia posiadanych danych. Zdaje sobie zatem sprawę, że takie zestawienie dopiero powstanie. N. gotowym zestawieniem danych żądanych przez Spółkę nie dysponuje, jego sporządzenie wymaga czynności analitycznych i samodzielnego redagowania informacji. Zdaniem N., sugerowana przez wnioskodawcę możliwość popełnienia przestępstwa polegającego na nabyciu nieruchomości z bonifikatą przez osobę nieuprawnioną, nie została poparta żadną okolicznością wobec czego nie może stanowić wystarczającej podstawy do przyjęcia, że w tym wypadku spełnienie żądania Spółki będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pismem z dnia [...] r. R. Spółka złożyła skargę na decyzję N. z dnia [...] Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez bezzasadną odmowę udostępnienia danych, które w świetle powyższych przepisów powinny zostać udostępnione przez organ jako informacje publiczne, - naruszenie art. 5 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy poprzez bezzasadne powołanie się przez organ, że w przedmiotowej sprawie prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, - naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, że wnioskowane dane stanowią informację przetworzoną i jej udostępnienie wymaga wykazania przez wnioskodawcę interesu publicznego. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzja o sprzedaży nieruchomości dotyczyła nieruchomości należących do Skarbu Państwa, a więc mienia, którym dysponowanie powinno być transparentne. W tym celu ustawodawca w art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach przyjął, że sprzedaż lasów, gruntów i innych nieruchomości znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych następuje w drodze przetargu publicznego. Zdaniem skarżącej, bez wątpienia dokumenty związane z przetargiem publicznym prowadzonym w trybie cytowanego powyżej art. 38 ust. 4 ustawy o lasach stanowią informację publiczną. Skoro wymagają one podania danych wnioskowanych przez skarżącą (imię, nazwisko i adres albo nazwa, siedzibai adres osoby, której oferta została wybrana), to nieudostępnienie ich należy uznać za naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżąca zaznaczyła, że w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o przetwarzaniu danych, o które wnioskowała skarżąca "kiedy informacje te były dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej bezpośrednio po zakończeniu postępowania przetargowego". W związku z tym, w ocenie skarżącej, nie podlegają one ochronie, o której mowa w ustawie o ochronie danych osobowych, gdyż raz już były udostępniane do wiadomości publicznej obywateli. Skarżąca zauważyła ponadto, że charakter informacji publicznej przetworzonej mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. W przedmiotowej sprawie, zdaniem skarżącej, nie zachodzi konieczność przetworzenia wnioskowanych informacji ponieważ były publikowane po rozstrzygnięciu przetargów w Biuletynie Informacji Publicznej. W związku z powyższym udostępnienie wnioskowanych danych nie wiązało się z poniesieniem większego nakładu pracy czy dokonaniem koniecznych analiz, obliczeń, wyciągów, zestawień statystycznych, środków finansowych czy osobowych. Skarżąca podzielając stanowisko N., że powinność wykazania interesu publicznego (w przypadku wniosku o udostępnienie informacji przetworzonej) spoczywa na autorze wniosku podniosła, iż niewskazanie tej przesłanki nie oznacza, że organ jest zwolniony z obowiązku jej badania. Możliwa jest bowiem sytuacja, w której skarżący nie może sam wykazać interesu publicznego, choćby dlatego, że interes jest obiektywnie trudny dla niego do uchwycenia lecz istnieje, bądź jego wykazanie, z uwagi na oczywistość jest zbędne. Skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z działaniami organu dysponującego majątkiem publicznym, w związku z czym istotne jest to, kto mienie pochodzące ze środków publicznych otrzymał lub z niego korzysta. Znając bowiem personalia takich osób lub podmiotów możliwa jest pełna kontrola społeczna nad wydatkowaniem środków publicznych i przeciwdziałanie nieprawidłowościom jakie mogą występować w tym zakresie, jak chociażby nepotyzmowi. Możliwość kontroli społecznej w tym obszarze sprzyja "odpowiedzialności władzy w tych działaniach". Powyższe przemawia więc za szczególną istotnością uzyskania żądanych informacji dla interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę, N. wniósł o jej oddalenie w całości, wskazując, że sugerowanie przez wnioskodawcę nabycia nieruchomości z bonifikatą przez osoby nieuprawnione do jej uzyskania odnosi się do sprzedaży nieruchomości stanowiących lokale wolne lub grunty z budynkiem mieszkalnym w budowie, gdyż w tym przypadku mamy do czynienia z możliwością nabycia nieruchomości z uwzględnieniem bonifikaty o jakiej mowa w art. 40a ustawy o lasach. Podmiot zobowiązany podkreślił, że regulujące omawiane kwestie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 października 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteriów kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym, a także trybu przeprowadzania przetargu ograniczonego oraz poprzedzające je rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 9 kwietnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteriów kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym, a także trybu przeprowadzania przetargu ograniczonego – nie przewidują obowiązku podania do publicznej widomości informacji o wyniku przetargu. Wobec powyższego wynikający z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej zakaz ujawniania informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej jest w pełni aktualny w niniejszej sprawie jako, że dane te nie były wcześniej ujawniane publicznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych, czynności oraz bezczynności organów sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.). W myśl art. 1 ust. 1 cytowanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego przepisu N. bez wątpienia należy do podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2015 r., poz. 2100), Lasy Państwowe jako państwowa jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. Z kolei w myśl art. 32 ust. 2 tej ustawy, w skład Lasów Państwowych wchodzą następujące jednostki organizacyjne: 1) Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych; 2) regionalne dyrekcje Lasów Państwowych; 3) nadleśnictwa; 4) inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że Lasy Państwowe i działające w ich strukturach nadleśnictwa są podmiotami reprezentującymi Skarb Państwa o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 i 2 tej ustawy, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, przy czym wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Skoro zatem w tym wypadku nie mamy do czynienia z organem władzy publicznej o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej lecz podmiotem reprezentującym Skarb Państwa o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, zatem skarżąca Spółka prawidłowo (w myśl art. 17 ust. 2 wspomnianej ustawy) wystąpiła do N. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przechodząc natomiast do analizy charakteru żądanej we wniosku informacji, należy odwołać się do treści art. 1 ust. 1 ustawy, który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych które podlegają reżimowi ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), WSA w Warszawiez dnia 7 maja 2004 r., sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. c) oraz o majątku, którym dysponują (lit. f). Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy stanowi o udostępnieniu informacji publicznej o majątku publicznym, w szczególności o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych. W myśl art. 4 ustawy o lasach, lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, zwane dalej "Lasami Państwowymi" (art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy). W ramach sprawowanego zarządu Lasy Państwowe prowadzą gospodarkę leśną, gospodarują gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną, a także prowadzą ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustalają jego wartość (art. 4 ust. 3 ustawy o lasach). Skoro zatem wskazywana przez skarżącą informacja dotyczy majątku publicznego zatem bez wątpienia stanowi informację publiczną. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast to czy żądana przez skarżącą Spółkę informacja jest informacją przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz czy w sprawie zaistniała przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego" warunkująca udostępnienie takiej informacji. W ocenie Sądu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko N. należy uznać za prawidłowe. Informacja publiczna przetworzona, w odróżnieniu od informacji prostej czyli takiej, której zasadnicza część nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem, jest informacją jakościową nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny (por. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1737/11, publ.: LEX nr 1149235, z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, publ.: LEX nr 1135982). O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zbioru posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca. Zbiór takich informacji nie stanowi informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów (por. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 977/11, publ.: LEX nr 1068557, z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133). Jak wynika z treści wniosku skarżącej z dnia [...] r. oraz z treści jej pisma z dnia [...] r. domaga się ona informacji dotyczących nieruchomości nabywanych z bonifikatą o jakiej mowa w ustawie o lasach, zawierającej imię, nazwisko, adres zamieszkania, dane sprzedanych nieruchomości, numery ksiąg wieczystych sprzedanych nieruchomości i ceny za jakie zostały sprzedane nieruchomości w drodze przetargów organizowanych w ciągu ostatnich 5 lat przez nadleśnictwo na podstawie ustawy o lasach. Biorąc pod uwagę obszerny zakres żądanej informacji za pełne 5 lat kalendarzowych, jak również zważywszy na oświadczenie podmiotu zobowiązanego, że informacji spełniających kryteria określone we wniosku podmiot ten nie posiada, nie sposób nie przyznać racji argumentacji N. , że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną. Przygotowanie bowiem informacji zgodnej z wnioskiem strony, którym podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest związany, wymagałoby pozyskania danych w oparciu o materiały źródłowe, przeanalizowania tych danych i sporządzenia zestawień zgodnych z wnioskiem strony. Wykonanie wskazanych czynności spowodowałoby skupienie się pracowników na przygotowaniu żądanej informacji publicznej, utrudniając wykonywanie bieżących zadań w ramach pełnionych obowiązków pracowniczych. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, uzasadnione jest stanowisko podmiotu zobowiązanego, że czynności niezbędne do przygotowania żądanej informacji, a więc selekcja wielu danych o charakterze prostym, analiza tych danych oraz zestawienie ich w gotową informację (zawierającą nie tylko imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer księgi wieczystej czy cenę nieruchomości ale także dane tej nieruchomości) za okres aż 5 lat, wyczerpuje definicję informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wymaga bowiem na tyle istotnego nakładu czasu i zaangażowania pracowników, że z całą pewnością nie pozostawałoby to bez wpływu na bieżącą realizację zwykłych zadań podmiotu zobowiązanego. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że żądana informacja stanowi informację prostą. Skarżąca, wzywana pismem z dnia [...] r. do wykazania, że jej żądanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, istnienia owego szczególnego interesu niewątpliwie nie wykazała, bowiem nie może być uznane za wystarczające w tym zakresie wskazanie na "podejrzenie popełnienia przestępstwa polegającego na nabyciu nieruchomości z bonifikatą przez nieuprawnioną przez przepisy ustawy o lasach osobę". Skarżąca nie wskazała przy tym na jakiekolwiek konkretne okoliczności uzasadniające takie podejrzenie. Należy zgodzić się z podmiotem zobowiązanym, że w razie powzięcia takiego podejrzenia skarżąca winna stosowne informacje przesłać właściwym w tym zakresie organom ścigania. Ponadto, przyjęcie że niepoparte żadnymi dowodami twierdzenie wnioskodawcy o możliwości popełnienia przestępstwa, świadczy o wystąpieniu w danym przypadku szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu danej informacji pozbawiałoby jakiegokolwiek znaczenia warunek określony cytowanym art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się natomiast do przedstawionego dopiero w skardze na decyzję z dnia [...] r. argumentu skarżącej jakoby uzyskanie żądanych informacji miało służyć kontroli społecznej nad wydatkowaniem środków publicznych i przeciwdziałanie nieprawidłowościom jakie mogą występować w tym zakresie, jak chociażby nepotyzmowi z czego miałby - jak sugeruje skarżąca - wynikać szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający dostęp do wnioskowanych informacji należy argument ten uznać za nietrafny. Zdaniem Sądu, w świetle zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznych, uzyskanie informacji służących kontroli społecznej nad wydatkowaniem środków publicznych jest możliwe bez konieczności wykazywania "szczególnie istotnego interesu publicznego", o ile informacje te nie stanowią informacji przetworzonych. Dopiero w takim przypadku, zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, konieczne jest wystąpienie tej przesłanki, co jednak w niniejszej sprawie nie zostało przez stronę wykazane. Dodatkowo należy też wskazać, że ewentualne udostępnienie informacji w zakresie żądanym przez stronę nie umożliwiłoby skutecznej kontroli czy nie doszło do zbycia nieruchomości z bonifikatą osobie nieuprawnionej w rozumieniu przepisów ustawy o lasach, a to z tego względu, że zgodnie z zapisami art. 40a ust. 1 – 11 tej ustawy sprzedaż nieruchomości z bonifikatą możliwa jest tylko w odniesieniu do osób spełniających wymogi przewidziane w tych przepisach. W związku z tym informacje takie jak imię, nazwisko, adres zamieszkania, numer księgi wieczystej, dane nieruchomości oraz jej cena nie są danymi wystarczającymi do dokonania ustaleń w powyższym zakresie. Nie sposób też zgodzić się ze skarżącą, że wspomniane dane nie są informacją przetworzoną i podlegają udostępnieniu ponieważ wcześniej już były dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej. Należy zaznaczyć, że w przypadku nabycia nieruchomości z uwzględnieniem bonifikaty o jakiej mowa w art. 40a ustawy o lasach, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 października 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteriów kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym, a także trybu przeprowadzania przetargu ograniczonego, które to przepisy nie przewidują obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji o wyniku przetargu. Z tego względu dane jakich domaga się skarżąca nie były wcześniej udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. Niezależnie od powyższego, należy wskazać, że informacja odnosząca się do sfery prywatności nie jest informacją o sprawach publicznych, a więc nie podlega udostępnieniu, poza wyjątkami określonymi w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z akt sprawy nie wynika, aby zachodziła w niej sytuacja, o której mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 cytowanej ustawy. Wobec tego należy zgodzić się z podmiotem zobowiązanym, że ze względu na prywatność osób fizycznych prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie takich informacji jak adresy, czy dane nieruchomości umożliwiające ustalenie takich adresów, z uwagi na treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.