II SA/Sz 1317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi R. A. i D. A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem wraz z urządzeniami budowlanymi w tym przyłączem wodociągowym i przyłączem kanalizacji sanitarnej na działkach nr [...] w obrębie nr [...] w K. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że inwestor do wniosku o wydanie decyzji dołączył wszystkie dokumenty wymagane art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W wyniku sprawdzenia wymagań określonych art. 35 ust. 1 ww. ustawy organ stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...], przyjętym [...] r. przez Radę Miejską w K. uchwałą Nr [...] projektowana inwestycja znajduje się na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 187 MN przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Budynek zaprojektowano z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy. Projekt przewiduje budynek wolnostojący, dwukondygnacyjny, z dwustanowiskowym garażem wbudowanym w bryłę budynku, o wysokości 9,64 m, z dachem wielospadowym o nachyleniu połaci 25°, z najdłuższą kalenicą dachu równoległą do nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ciągu komunikacyjnego oznaczonego w planie miejscowym 397 KDL. Projekt przewiduje powierzchnię zabudowy - 10,80% powierzchni działki oraz powierzchnię biologicznie czynną – 78,86%. Dojazd do działki z ciągu komunikacyjnego 397 KDL. Budynek będzie zasilany w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej, a w wodę z sieci wodociągowej, ścieki bytowe będą odprowadzane do kanalizacji sanitarnej, a wody opadowe na własny teren, dla potrzeb związanych z zagospodarowaniem działki. Projekt spełnia wymagania przewidziane w planie miejscowym. Budynek będzie usytuowany ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości od 4,4 do 4 m od granicy działki budowlanej nr [...] oraz w odległości większej niż 4 m od granicy działki nr [...], co oznacza, że minimalne odległości przewidziane § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015r. poz. 1442) zostały zachowane. Dokonując sprawdzenia projektu z § 13 rozporządzenia w zakresie wymaganego naturalnego oświetlenia pomieszczeń organ I instancji stwierdził, że w pobliżu projektowanego budynku nie ma pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, dla których wymagane jest naturalne oświetlenie oraz nie ma obiektów, które mogłyby przesłaniać pomieszczenia w projektowanym budynku (działki niezabudowane). Zgodnie z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7-17, przy czym w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie tego wymagania co najmniej do jednego pokoju. Projektowane pokoje mieszkalne w budynku objętym pozwoleniem spełniają te wymagania. Usytuowanie budynku spełnia wymagania przeciwpożarowe określone w § 271 ust. 1 rozporządzenia. Przedłożony organowi projekt był kompletny i posiadał informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenie o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Obszar objęty projektem ujęty jest w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta K., postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wniósł zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań projektowych. W obszarze oddziaływania projektowanego budynku znajduje się działka nr [...]. W piśmie z dnia 13 lipca 2016 r. R. A. i D. A. oświadczyli, że nie zgadzają się na budowę w zaprojektowanym kształcie, ponieważ budynek spowoduje zacienienie ich działki i planowanego w przyszłości budynku. Odnosząc się do tych uwag inwestor przedłożył analizy zasięgu przesłaniania i zacienienia. Organ I instancji zwrócił uwagę, że żaden przepis prawa nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę od wyrażenia zgody przez właścicieli sąsiedniej działki budowlanej. Odnosząc się do uwag stron dotyczących zacienienia działki, tarasu i pomieszczeń części dziennej planowanego w przyszłości budynku organ stwierdził, że przepisy dotyczące sytuowania budynków na działce budowlanej dotyczą jedynie obowiązku zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia pokoi i umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nie "zacienienia" działki budowlanej czy tarasów. Działka budowlana stron jest niezabudowana, nie została wydana decyzja o pozwoleniu na jej zabudowę, co uniemożliwia organowi odniesienie się co do spełnienia wymagań określonych w przepisach odnośnie czasu nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia pomieszczeń na pobyt ludzi w przewidywanym w przyszłości budynku. Zagadnienia te będą analizowane przez projektanta opracowującego projekt budowlany stron i sprawdzane przez organ na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę. Zdaniem organu R. A. i D. A. mają możliwość zaprojektowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zatwierdzony niniejszą decyzją projekt budowlany na działkach nr [...] i [...] nie stwarza zagrożeń w zakresie możliwości zabudowy i zagospodarowania ich działki. Przedłożony przez inwestora projekt jest zgodny z zapisami planu miejscowego, nie narusza wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, posiada wymagane przepisami opinie i uzgodnienia oraz wymagane informacje w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowanego w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie wymagania te zostały spełnione. W odwołaniu od decyzji R. A. i D. A. zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że obiekt budowalny którego dotyczy decyzja został zaprojektowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów odwołujących się, a także naruszenie tego przepisu przez jego błędne zastosowanie i oparcie na nim decyzji, z powołaniem się na rzekomy brak zacienienia działki odwołujących się w sytuacji, gdy z utrwalonego orzecznictwa sądowego wynika, że przepisy ustawy Prawo budowane oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy nie chronią interesu osób trzecich i nie zawierają ograniczeń dla inwestycji budowlanych związanych z zacienieniem przez planowaną zabudowę działki sąsiedniej. Znaczenie zacienienia działki jest jedynie interesem faktycznym, a nie prawnym. Odwołujący się podnieśli także zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 6, 7, 8, 10 § 1 K.p.a. z uwagi na fakt, że mimo zapewnienia przez organ wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, organ nie dokonał dogłębnej analizy zgłoszonych zarzutów. Ponadto, poinformował odwołujących się o przekazaniu zgłoszonych przez nich zarzutów inwestorowi dnia [...] r., dwa tygodnie po udzieleniu odpowiedzi przez inwestora i tydzień po wydaniu decyzji, co uniemożliwiło stronie zapoznanie się ze stanowiskiem inwestora zawierającym analizę zasięgu przesłaniania i zacieniania i ustosunkowanie się do niej przed wydaniem decyzji. Odwołujący się zarzucili naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ projekt zagospodarowania terenu nie był zgodny z art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, ich zdaniem organ I instancji naruszył art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego nakazujących uwzględnić przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę interesy osób trzecich. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że przeprowadził weryfikację obowiązków określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i przeanalizował zgodność rozwiązań projektowych z przedłożonymi przez inwestora opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami przewidzianymi przepisami szczególnymi (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) w celu ustalenia, czy rozwiązania projektowe są zgodne z przepisami prawa, dokonując własnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego sprawy. Sprawdził projekt z zapisami planu miejscowego i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...). Zaprojektowany budynek spełnia wymagania określone w § 12 rozporządzenia, ponieważ nie będzie usytuowany w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią. Co do spełnienia wymagań określonych w § 13 rozporządzenia w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń organ zauważył, że w pobliżu projektowanego budynku nie ma obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, dla których wymagane jest naturalne oświetlenie i nie ma obiektów które mogłyby przesłaniać pomieszczenia w projektowanym budynku. Projektowane pokoje mieszkalne spełniają wymagania określone w § 60 rozporządzenia. Projektowana lokalizacja budynku spełnia wymagania bezpieczeństwa pożarowego (§ 271 ust. 1 rozporządzenia). Przedłożony projekt budowalny jest zgodny z planem miejscowym i spełnia wymagania przepisów szczególnych, zaprojektowany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. Inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji okazały się nieuzasadnione. Żaden przepis prawa nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę od wyrażenia zgody przez właścicieli sąsiedniej działki budowlanej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zacienienia działki nr [...] Wojewoda wyjaśnił, że przepisy będące podstawą wydania decyzji dotyczące usytuowania obiektów na działce budowlanej mówią jedynie o obowiązku zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia pokoi i naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nie zacienienia działki budowlanej czy przyszłych tarasów. Ponieważ działka odwołujących się jest niezabudowana i nie zostało w stosunku do niej wydane pozwolenie na budowę, organ nie mógł odnieść się do wymagań przepisów w zakresie ewentualnych ograniczeń zapewnienia czasu nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia pomieszczeń na pobyt ludzi w planowanym budynku. Zagadnienia te będą stanowiły przedmiot analizy przy opracowywaniu projektu zagospodarowania działki odwołujących się. W ocenie organu odwoławczego zatwierdzony projekt budowalny nie stwarza zagrożeń w zakresie możliwości zabudowy i zagospodarowania działki nr [...], bowiem istnieje możliwość zaprojektowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego zgodnie z obowiązującymi przepisami na tej działce. Organ odwoławczy nie dopatrzył się takiego naruszenia zasad postępowania administracyjnego, które uniemożliwiłyby odwołującym się dokonanie konkretnych czynności procesowych. Ponieważ decyzja organu I instancji odpowiada prawu, została utrzymana w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na ww. decyzję R. A. i D. A. wnieśli o jej uchylenie. Ponownie podkreślili, że nie wyrazili zgody na realizację przedmiotowego obiektu w miejscu wskazanym przez inwestora, ale nie sprzeciwiają się posadowieniu budynku kilka metrów dalej, w miejscu który nie będzie powodował zacienienia ich działki. Zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane polegające na błędnym uznaniu, że projektowana inwestycja nie spowoduje zacienienia działki skarżących w sytuacji gdy nie ulega wątpliwości, ze cień jaki będzie rzucał projektowany budynek spowoduje pogorszenie nasłonecznienia całej nieruchomości skarżących i planowanego domu jednorodzinnego, co będzie powodowało ograniczenie dopływu światła dziennego do tych pomieszczeń. W ocenie skarżących decyzja narusza art. 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, organ nie może bowiem ograniczać praw właściciela nieruchomości który nie rozpoczął dotąd budowy, stawiając w roli uprzywilejowanej osobę rozpoczynającą budowę nieruchomości. Decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 K.p.a. ponieważ nie przeprowadzono dokładnej analizy zacienienia i przesłaniania działki skarżących, a także z naruszeniem art. 80 tej ustawy przez błędne przyjęcie, iż wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności sprawy związane z zacienieniem działki sąsiedniej. Zdaniem skarżących pogląd organu odwoławczego, że brak zabudowy działki skarżących uniemożliwia badanie zacienienia tej działki projektowaną zabudową nie jest trafny. Zaskarżona decyzja stanowi rozstrzygnięcie uznaniowe, niepoparte żadnymi przepisami prawa. Okoliczność, że działka skarżących jest niezabudowana nie może prowadzić do tego, że na działce inwestycyjnej zostanie zrealizowana zabudowa, która będzie w znacznym stopniu oddziaływała na ich nieruchomość. Niezbędne było zatem przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia stopnia zacienienia terenów bezpośrednio przyległych i to bez względu na fakt, czy na działkach tych występuje zabudowa czy też nie. § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych powinien mieć zastosowanie także wówczas, gdy nieruchomość sąsiednia nie jest zabudowana. Przepis ten ma zastosowanie także wówczas, gdy sąsiednia nieruchomość nie jest jeszcze zabudowana, a nawet wtedy, gdy jej właściciel nie ma sprecyzowanych planów inwestycyjnych. Uwzględniając treść art. 144 Kodeksu cywilnego i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, inwestor powinien powstrzymać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i warunków miejscowych. Dom jaki skarżący zamierzają wybudować w przyszłości, w okresie letnim znajdzie się w strefie cienia, a w okresie jesienno-zimowym będzie całkowicie pozbawiony promieni słonecznych. 50% działki w tym taras i pomieszczenia części dziennej budynku zostanie zacieniona. Spowoduje to niemożność zastosowania rozwiązań energooszczędnych w planowanym budynku, obniży też wartość działki i domu. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badanie pod tym kątem zaskarżonej decyzji doprowadziło do uznania przez Sąd, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. udzielającą D. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i przyłączami na działach nr [...] i [...] w obrębie [...] w K. Organy obu instancji stwierdziły, że przedłożony przez inwestora projekt spełniał wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Projekt przedłożony przez inwestora był kompletny i spełniał wszystkie wymagania. Skarżący od początku postępowania administracyjnego twierdzili konsekwentnie, że budowa budynku w takim kształcie i usytuowaniu na działce narusza ich uzasadnione interesy, ponieważ spowoduje zacienienie należącej do nich niezabudowanej działki nr [...], na której zamierzają w przyszłości pobudować dom mieszkalny, a więc zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego. Zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Działalność budowana unormowana przez przepisy prawa budowalnego, realizuje się w sferze określonego istniejącego stanu faktycznego i zwykle wywiera wpływ na jego zmianę, jednocześnie dokonuje się w sferze istniejących stosunków prawnych, dotyczących przeważnie prawa do rzeczy i może powodować naruszenie tych stosunków czy tego prawa. Art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowalnego ma charakter zasady ogólnej i wynika z niego, że poszanowaniu podlegają nie wszystkie, a jedynie uzasadnione (kwalifikowane) interesy osób trzecich. Nie chodzi w nim o wszelkie utrudnienia jakie może spowodować planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesów osób trzecich w rozumieniu tego przepisu można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r. II OSK 643/05, LEX nr 198341). Skarżący nie wykazali, by rzeczywiście normy takie zostały naruszone. W ich ocenie projekt budynku nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, konkretnie z § 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Zgodnie z tym przepisem pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00-17.00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie tego wymagania co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Przepisy te dotyczą istniejącej i projektowanej zabudowy. Organy ustaliły, że projektowany budynek spełnia wymagania tego przepisu. Oczekiwanie skarżących, żeby organ badał czas nasłonecznienia w budynku który dopiero mają zamiar w przyszłości zbudować, nie znajduje oparcia w przepisach prawa i nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowalne. Uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w tym przepisie to nie interesy prywatne będące pod ochroną prawa prywatnego (cywilnego), lecz publiczno-prywatne leżące w sferze zainteresowania prawa publicznego. Nie jest dopuszczalne, aby organ administracji publicznej rozstrzygał kwestie o charakterze cywilnoprawnym należące do właściwości sądów powszechnych. Sąd podziela pogląd, że okoliczność, iż właściciel nieruchomości dokonuje jej zabudowy na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, nie wyklucza możliwości wyrządzenia przez taką budowę szkody. Zabudowa nieruchomości na podstawie pozwolenia na budowę może doprowadzić do częściowego zacienienia nieruchomości sąsiedniej i utrudnić zamierzenia inwestycyjne jej właściciela, a nawet spowodować obniżenie jej wartości. Dopóki jednak zamierzenie budowlane nie narusza konkretnych przepisów prawa, organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Skarżący nie wykazali by do takiego naruszenia doszło. Wbrew twierdzeniom skargi żaden z organów orzekających w sprawie nie stwierdził, że inwestycja nie spowoduje zacienienia nieruchomości skarżących. Z decyzji tych wynika, że kwestii zacienienia nieruchomości niezabudowanych nie regulują przepisy powszechnie obowiązującego prawa, stąd trudno mówić o ich naruszeniu. Ponadto, realizacja objętej skargą inwestycji nie uniemożliwi wybudowania skarżącym domu spełniającego wymogi § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dotyczące nasłonecznienia pokoi - co organ przekonywująco w uzasadnieniu wydanej decyzji wykazał. Działka nr [...] będzie mogła być w dalszym ciągu wykorzystana na cele określone w planie miejscowym. Żaden z przepisów prawa publicznego nie gwarantuje właścicielowi działki inwestycyjnej pełnego jej nasłonecznienia czy ochrony przed zacienieniem. Sąd nie dopatrzył się zatem w zaskarżonej decyzji takich naruszeń przepisów prawa postępowania administracyjnego które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organ architektoniczno-budowlany zebrał pełny materiał dowodowy i dokonał prawidłowej i trafnej jego oceny. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi i uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.