II SA/Sz 1323/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Asesor WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 3 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 Kpa - orzekł o uznaniu A. S. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że strona w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] spełniała definicyjne warunki do uznania za osobę bezrobotną. Organ stwierdził, że w dniu [...]r. A. S. udokumentowała staż pracy wynoszący 20 lat 4 miesiące i 18 dni , co uprawnia do otrzymania zasiłku w wysokości 120 % tj. [...] zł. miesięcznie, jednakże stwierdził, że prawo do zasiłku nie może być przyznane od tej daty z uwagi na sposób rozwiązania stosunku pracy w okresie 6 miesiecy poprzedzających dzień rejestracji. Na podstawie świadectwa pracy ze Spółki "D", gdzie strona była zatrudniona w okresie od [...] r. do [...] r. organ ustalił, że stosunek pracy został rozwiązany przez pracownika, co z uwagi na treść art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanęło na przeszkodzie przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. W odwołaniu od powyższej decyzji A. S. podniosła, że pracodawca likwidował stanowisko pracy w związku z wycofaniem się ze sprzedaży detalicznej kosmetyków i likwidacją sklepu i aby nie pozbawiać jej pracy zaproponował przejście do innej firmy za porozumieniem stron i wyszukał jej drugiego pracodawcę. Zdaniem odwołującej się powyższe okoliczności świadczą o tym, że porozumienie stron nastąpiło z powodu zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Pracodawca uważa, że świadectwo pracy wystawione jest zgodnie z Kodeksem pracy i odmawia dokonywania w nim dodatkowych adnotacji. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na podstawie akt sprawy Wojewoda ustalił, jak wynika to z uzasadnienia decyzji, że A. S. zgłosiła się do PUP w dniu [...] r. a ponieważ spełniała warunki z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – z dniem rejestracji uzyskała status osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji strona dostarczyła m.in. świadectwo pracy z firmy "D." potwierdzające okres zatrudnienia od [...] r. do [...] r. w pełnym wymiarze czasu pracy. Powyższy dokument jako podstawę rozwiązania stosunku pracy wskazywał art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy (tj. oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia). W dniu [...] r. strona dostarczyła ponownie świadectwo pracy wystawione przez powyższego pracodawcę, precyzujące sposób rozwiązania stosunku pracy- art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy przez oświadczenie pracownika z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy(lit. a.). Jednakże przepis art. 75 ust.1 pkt 2 ustawy stanowi, iż prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy, lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy albo rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. W tym przypadku zasiłek przysługuje po 90 dniach od dnia rejestracji ( art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy). Według Wojewody, okoliczności podniesione w odwołaniu nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem nie pokrywają się ze stanem faktycznym ustalonym na podstawie zgromadzonych dokumentów. Ze świadectwa pracy wynika bezspornie, że stosunek pracy A. S. ustał za wypowiedzeniem przez pracownika, a nie w drodze porozumienia stron, zatem uregulowania dotyczące porozumienia stron nie dotyczą w żadnym stopniu przedmiotowej sytuacji. Wobec powyższego organ I instancji zasadnie odmówił przyznania stronie zasiłku. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję ostateczną domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. Skarżąca podobnie jak uprzednio w odwołaniu zakwestionowała ustalenie co do sposobu rozwiązania stosunku pracy utrzymując, że wyraziła zgodę na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron, co było następstwem likwidacji stanowiska pracy. Kodeks pracy nie przewiduje jakichkolwiek dodatkowych adnotacji w świadectwie pracy, wymaga jedynie podania podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy. Artykuł 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wybiega poza przepisy Kodeksu pracy. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami prawa materialnego jak i nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. Podstawę prawną nie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych stanowił w rozpatrywanej sprawie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że A. S. rejestrując się w dniu [...] r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] spełniała warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Sporne miedzy skarżącą a organem okazało się ustalenie na okoliczność sposobu rozwiązania stosunku pracy w spółce D., w której skarżąca była zatrudniona w okresie od dnia [...]r. do dnia [...] r., a więc w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w urzędzie pracy. Według twierdzeń skarżącej stosunek pracy u tego pracodawcy rozwiązany został za porozumieniem stron, a nastąpiło to z powodu zmniejszenia zatrudnienia wywołanego likwidacją stanowiska pracy przez pracodawcę. Organ natomiast, powołując się na treść przedłożonego przez stronę świadectwa pracy ustalił, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem przez pracownika. W aktach administracyjnych przedstawionych sądowi przez organ wraz z odpowiedzią na skargę znajduje się świadectwo pracy z dnia [...] r., w którym rubrykę dotyczącą ustania stosunku pracy wypełniono treścią stwierdzającą, że: "stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania. Art. 30 §1 pkt 2." W aktach znajduje się też kolejne świadectwo pracy od tego samego pracodawcy i z tej samej daty, złożone do organu [...] r. w którym obok wyżej wskazanej podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy zawarto następującą informację: "przez oświadczenie pracownika z zachowaniem okresu jednego miesiąca wypowiedzenia ( pracodawca wyraził zgodę)". Zgodnie z art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy, wskazanym w świadectwie pracy jako podstawa prawna rozwiązania stosunku pracy, umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia ( rozwiązanie umowy o prace za wypowiedzeniem). W tej sytuacji forsowana skargą koncepcja, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za porozumieniem stron, nie znajduje oparcia w dowodzie jakim jest świadectwo pracy. Zarówno wskazana w tym dokumencie podstawa prawna jak i słowne opisanie sposobu rozwiązania stosunku pracy nie pozwalają na ustalenie, że rozwiązanie to nastąpiło na mocy porozumieniem stron, czyli na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 97§ 2 zdanie 1 Kodeksu pracy, w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Powyższy przepis wskazuje na rangę dowodową świadectwa pracy, a ustanowiony w art. 97§ 2 Kp tryb przewidziany dla sprostowania świadectwa pracy, ma na celu ochronę pracownika przed skutkami wystawienia świadectwa pracy niezgodnie ze stanem faktycznym. Wystawione skarżącej świadectwo pracy i to pierwotne i to które złożyła do akt administracyjnych w dniu [...] r. zawierało pouczenie o prawie i sposobie wniesienia o jego sprostowanie. Z powyższego przepisu nie wynika aby ktokolwiek inny poza pracodawcą lub sądem pracy uprawniony był do sprostowania tego dokumentu. W takiej zaś sytuacji, organy zatrudnienia orzekające w przedmiocie uprawnień osoby bezrobotnej, nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń na okoliczności, których zaistnienie powinno wynikać ze świadectwa pracy. Innymi słowy rzecz ujmując, skoro z przedłożonego przez A. S. świadectwa pracy nie wynika aby rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za porozumieniem stron, to organy orzekające – nawet przy odmiennych twierdzeniach strony co do sposobu rozwiązania stosunku pracy - w niniejszej sprawie nie miały podstaw do poczynienia takiego ustalenia. W takiej zaś sytuacji, nie zachodzi wyłączenie, wskazane w zdaniu drugim wyżej cytowanego art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zatem zajęte w zaskarżonej decyzji stanowisko, że skarżącej jako bezrobotnej, która w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązała stosunek pracy za wypowiedzeniem, nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych – jest zgodne z prawem. Dlatego należało, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.