II SA/Sz 1335/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K., J. K. i K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] r. M. K., J. K. i K. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora A. na terenie działki Nr [...] w [...]. Jednocześnie w skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony ww. wniosek jest w pełni uzasadniony, albowiem zaskarżoną decyzją organ w zasadzie dopuścił do wybudowania inwestycji jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej bez wnikliwej analizy jej oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. W przypadku gdyby ta inwestycja została wybudowana w okresie do czasu rozpoznania skargi spowodowałoby to nieodwracalne skutki dla strony skarżącej, gdyż praktycznie niemożliwym byłoby doprowadzenie do jej usunięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że Sąd w ramach rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ocenia nie tylko przesłanki wskazane przez stronę, ale również dokonuje oceny okoliczności wynikających z akt sprawy oraz czy dany akt posiada przymiot wykonalności, a jeśli tak, to czy nie został jeszcze wykonany. Przedmiotem skargi M. K., J. K. i K. W. jest decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego – budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem Sądu, decyzja taka nie ma znamion wykonalności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu ww. art. 61 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne z którymi wiąże się dla adresata aktu obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów dotyczący konkretnego obowiązku lub uprawnienia. Wstrzymanie wykonania zaskarżanego aktu ma rację bytu wówczas gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wywołuje decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, która ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Nie podlega ona wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak samo jak wydawana dla innego rodzaju inwestycji decyzja o warunkach zabudowy, jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobu zagospodarowania obszaru pozbawionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja taka określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę. Nie jest to akt upoważniający do podjęcia i realizacji inwestycji, ale stanowiący podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w decyzji. Inwestor musi, przed rozpoczęciem budowy, uzyskać, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, pozwolenie na budowę. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę właściwy organ ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i ocenia, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. Związanie warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu nie oznacza, iż organ administracji publicznej wydający pozwolenie na budowę zobowiązany jest udzielić pozwolenia na budowę stronie legitymującej się ważną decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, czy też decyzją o warunkach zabudowy. Obowiązek wykazania się przez inwestora taką decyzją stanowi jedynie jeden z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Dodatkowo Sąd zważył, że skarżący w zasadzie nie przedstawili żadnych okoliczności uprawdopodabniających fakt, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne dla strony skutki, jak również nie wskazali okoliczności, które mogłyby ewentualnie spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wobec powyższego, na podstawie 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.