II SA/Sz 1340/15

Dnia 5 maja 2016 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. T. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odmówić przyznania wynagrodzenia W dniu 27 października 2015 r. C. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. W dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy m. in. w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 21 grudnia 2015 r. ustanowił radcę prawnego. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. wyznaczył pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego T. T. w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi 9 marca 2016 r.) Sąd odrzucił skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu. W dniu 8 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo w którym oświadczył, że podtrzymuje stanowisko zaprezentowane w skardze. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat lub radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów albo radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten nie nakłada jednak obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z 25 października 2011 r. I OZ 790/11, Lex nr 1069714). W rozpatrywanej sprawie udział pełnomocnika sprowadzał się do złożenia w dniu 8 marca 2016 r. oświadczenia, że popiera on stanowisko skarżącego wyrażone w skardze. Nie było to wystarczające do uznania, że pomoc prawna została skarżącemu rzeczywiście udzielona, tym bardziej, że skarga została odrzucona jako wniesiona z uchybieniem terminu. Z uwagi na brak podstaw do przyznania pełnomocnikowi kosztów zastępstwa procesowego, wniosek należało oddalić na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.