II SA/Sz 1342/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do udostępnienia nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącego A. B. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 13 lipca 2017 r., uzupełnionym pismami z dnia 28 lipca 2017 r. i z dnia 2 sierpnia 2017 r., SA w G. wystąpiła do Starosty [...] o wydanie decyzji administracyjnej zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości, na okres 5 dni począwszy od dnia zajęcia, oznaczonej jako działka o nr [...], o powierzchni [...] ha, położonej w gminie B. w obrębie Ł., stanowiącej własność A. B., celem wykonania prac polegających na wymianie przewodu odgromowego [...] – B. i odtworzenie stanu pierwotnego linii w związku z ryzykiem powstania rozległej awarii zasilania, tj. braku zasilania w energię elektryczną regionu. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta [...], na podstawie art. 126 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), dalej "u.g.n.", w związku z art. 104 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej "K.p.a.", zobowiązał A. B. do udostępnienia SA w G. nieruchomości gruntowej stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...], o powierzchni [...] ha, położoną w obrębie ewidencyjnym Ł., gmina B., województwo z. , w części obejmującej pow. [...] ha ww. nieruchomości wskazanej na mapie stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji, w celu wykonania naprawy polegającej na usunięciu awarii poprzez wymianę opadłego przewodu odgromowego [...], w sekcji [...] - B. i odtworzeniu stanu pierwotnego linii w związku z nagłą potrzebą zapobieżenia powstania znacznej szkody, tj. braku zasilania w energię elektryczną w regionie, na okres 5 dni od dnia zajęcia, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od ww. decyzji odwołanie złożył A. B. wnosząc o jej zmianę poprzez jej uchylenie oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie - uchylenie decyzji i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania. Odwołujący się zarzucił, że decyzja Starosty narusza: 1) art. 126 u.g.n. poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki w postaci realnego prawdopodobieństwa niebezpiecznych następstw dalszego utrzymywania istniejącego stanu rzeczy, a jednocześnie zachodzi nagła potrzeba zapobieżenia powstaniu znacznej szkody; 2) art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie organu dokonania czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; 3) art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie udziału w postępowaniu stronie właścicielowi nieruchomości; 4) art. 77 K.p.a. poprzez brak inicjatywy organu w zbieraniu materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego załatwienia sprawy; 5) art. 108 K.p.a. poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy przesłanki dla tego rodzaju rozstrzygnięcia nie nastąpiły. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., nr [...] [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 9a w związku z art. 126 ust. 1 i 2 u.g.n., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że z materiału zebranego w sprawie (oświadczenie prokurentów SA, notatka służbowa z [...] r.) wynika, że w dniu [...] r. nastąpiło wyłączenie linii [...] - B. wskutek awarii spowodowanej zerwaniem się przewodu odgromowego w przęśle [...], w sekcji [...] Dnia [...] r. S.B. dokonała tymczasowej naprawy przewodu [...] w przęśle [...] w sekcji [...], przywracając zasilanie w energię elektryczną w regionie. W tym samym dniu dokonano przeglądu i oceny stanu technicznego istniejącego przewodu odgromowego [...] i stwierdzono, że należy bezwzględnie i bez zwłoki wykonać wymianę przewodu odgromowego [...] w sekcji [...] na nowy przewód [...] Z ww. notatki z [...] r. wynika, że w tym dniu pracownicy S.B. wykonywali prace polegające na awaryjnej naprawie urwanego przewodu na linii [...] B.-Ł., na podstawie pisemnego polecenia S.A. W związku z wystąpieniem awarii, polegającej na odpadnięciu przewodu odgromowego linii, wnioskodawca zajął przedmiotową nieruchomość w dniu [...] r., ale dokonał jedynie tymczasowej naprawy. Okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę jednoznacznie wskazują na zagrożenia wynikające z uszkodzenia przewodu odgromowego oraz braku zasilania w energię elektryczną. Wystąpienie rozległej awarii zasilania spowodowałoby poważne skutki w funkcjonowaniu gospodarstw domowych, przedsiębiorstw oraz szpitali i innych placówek. Stan opisany we wniosku wskazuje na istnienie wysokiego realnego prawdopodobieństwa niebezpiecznych następstw dalszego utrzymywania istniejącego na nieruchomości stanu rzeczy. Przepis art. 126 ust. 1 u.g.n. wskazuje bardziej na element określonej profilaktyki celem przeciwdziałania szkodzie i jeżeli istnieje możliwość przewidzenia określonych negatywnych zdarzeń, to można i powinno się im przeciwdziałać. W innym wypadku brak przeciwdziałania zagrożeniu prowadziłby do powstania szkody, co byłoby sprzeczne z celem analizowanej normy, która ma zapobiegać jej powstaniu. Zapobieżenie polega bowiem na podjęciu w porę działania, które usunie zagrożenie, co nie oznacza, że nie można takich zdarzeń przewidzieć, a więc domyślić się, co może nastąpić. Niezależnie zatem od tego czy mamy do czynienia z nieprzewidywalnym zdarzeniem, czy też przewidywalnym, bo wynikającym z nagłej potrzeby, norma prawna zawarta w art. 126 ust. 1 u.g.n. ma służyć minimalizowaniu powstaniu znacznej szkody, a więc określonego zagrożenia, które np. może wynikać z możliwości wystąpienia awarii, pożaru lub porażenia (por. wyrok NSA z 4 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1274/14). W ocenie organu odwoławczego, przedstawione okoliczności stanowią realizację znamion "znacznej szkody" w rozumieniu art. 126 ust. 1 u.g.n. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie nie było potrzeby sporządzania specjalistycznych opinii wykazujących na istnienie realnego ryzyka wystąpienia znacznej szkody. W określonych przypadkach oczywistość ryzyka powstania znacznej szkody nie wymaga posiadania szczególnych wiadomości i zawodowego, specjalnego przygotowania, lecz dokonania oceny konkretnego stanu faktycznego z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok WSA w Kielcach z 17.09.2014 r., sygn. akt II SA/Ke 377/14). Organ odwoławczy zauważył, że sentencja decyzji organu I instancji została sformułowana w oderwaniu od treści przepisu art. 126 ust. 1 u.g.n. Starosta zamiast zezwolić na czasowe zajęcie nieruchomości, zobowiązał właściciela do udostępnienia nieruchomości. Takie sformułowanie nawiązuje do treści art. 124b u.g.n., którego przesłanki zastosowania są inne niż art. 126 u.g.n. Jednakże z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że organ I instancji wszczął na wniosek i prowadził przedmiotowe postępowanie administracyjne na podstawie art. 126 ust. 1 u.g.n., badając wystąpienie przesłanek z art. 126 u.g.n., na podstawie którego został złożony wniosek. Według organu II instancji prawidłowe było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Stosownie bowiem do treści art. 126 ust. 2 u.g.n., jeżeli tylko zachodzą podstawy do wydania decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości, nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest obligatoryjne. W omawianym przypadku nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności następuje na podstawie art. 126 ust. 2 u.g.n., a nie w trybie przewidzianym w art. 108 K.p.a. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył A. B., zarzucając naruszenie: 1. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności poprzez niezbadanie rzeczywistego stanu "nagłości" i ograniczenie się jedynie do uznania, iż zachodzą przesłanki wskazane w ustawie o gospodarce nieruchomościami - art. 126 ust. 5 i ust. 8; 2. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności przez niedokładne zbadanie okoliczności sprawy, oraz nieuwzględnienie w decyzji słusznego interesu strony, jak również całkowite pominięcie faktu, iż o konieczności przeprowadzenia prac S.A. w G. wiedziała od znacznego czasu i nie podjęła jakichkolwiek racjonalnych prób polubownego załatwienia sprawy ukierunkowując kolejny raz swoje roszczenia w oparciu o nagłość wystąpienia konieczności przeprowadzenia prac; 3. art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie ich dowolnej oceny, bez zastosowania zasad logiki, doświadczenia życiowego, konsekwencją czego jest błędne ustalenie stanu faktycznego i błędna jego subsumpcja pod przepisy będące podstawą rozstrzygnięcia, w szczególności przez: - uznanie, iż doszło w ogóle do ryzyka powstania znacznej szkody wobec braku dowiedzenia bezpośrednich przeszkód w racjonalnym przeprowadzeniu prac dotyczących linii napowietrznych; - pominięcie okoliczności, iż S.A. w G. powołuje się na brzmienie art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób automatyczny uzyskując w ten sposób decyzje administracyjną w znacznej części ograniczającą wykonywanie prawa własności; 4. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji - motywów, dla których organ uznał, iż zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 126 ustawy o gospodarce nieruchomościami co w konsekwencji prowadzi do niemożności jasnego odczytania motywów rozstrzygnięcia; 5. art. 77 K.p.a. w zw. z 80 K.p.a. poprzez brak inicjatywy organu w zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego załatwienia sprawy, w szczególności dowodów na okoliczność pełnej świadomości po stronie S.A. w G. co do konieczności wykonania prac niezbędnych w trybie zwyczajnym po uprzednim uzgodnieniu wszelkich kwestii z właścicielem nieruchomości. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 126 ust. 1 u.g.n., który stanowi, iż w przypadku siły wyższej lub nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, z zastrzeżeniem ust. 5, starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. Z kolei drugi z powołanych przez organ przepis – art. 126 ust. 2 u.g.n. stanowi, iż decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W orzecznictwie sadów administracyjnych uznaje się, że istotą ustawowej przesłanki "nagłej potrzeby zapobieżenia powstaniu znacznej szkody", o której mowa w analizowanym ust. 1 art. 126 u.g.n., jest taka nieprzewidywalna sytuacja lub stan, które nakazują szybkie działanie w celu zapobieżenia powstaniu znacznej szkody. Podstawą wydania takiej decyzji powinny być wiarygodne informacje, potwierdzające konieczność niezwłocznego działania. "Nagłość", o której mowa w cytowanym przepisie, powinna pozostawać w związku z koniecznością przeciwdziałania zdarzeniom, które miałyby wpływ na powstanie znacznej szkody. Chodzi bowiem o możliwość wystąpienia zdarzenia, które może zaistnieć bez wpływu człowieka, jak i w wyniku jego zaniechań, ponieważ szkoda może powstać w każdym momencie, co wymaga odpowiedniej reakcji. Podstawowe znaczenie dla zaistnienia tej przesłanki ma to, że potrzeba zapobieżenia znacznej szkodzie musi być nagła. Nie jest natomiast dopuszczalne wydanie decyzji zezwalającej na zajęcie nieruchomości na podstawie art. 126 ust. 1 u.g.n. w przypadku planowanych działań. Nie budzi wątpliwości, że norma prawna zawarta w art. 126 ust. 1 u.g.n. ma służyć minimalizowaniu powstania znacznej szkody, a więc określonego zagrożenia, które może np. wynikać z możliwości wystąpienia np. awarii, pożaru (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Go 276/16). Z przepisu art. 126 ust. 5 ustawy wynika, że w przypadku nagłej potrzeby zapobieżenia okolicznościom, o których mowa w ust. 1 co uniemożliwia złożenie wniosku o wydanie decyzji na czasowe zajęcie nieruchomości, właściciel lub użytkownik ma obowiązek jej udostępnienia w celu jej zapobieżenia. Obowiązek jej udostępnienia podlega egzekucji administracyjnej, a podmiot, który zajął tą nieruchomość składa wniosek o wydanie decyzji w terminie 3 dni od zajęcia nieruchomości. Nagłość, o jakiej mowa w analizowanym przepisie nie oznacza, że chodzi w nim o sytuacje, gdy ziści się już zagrożenie w postaci awarii, wybuchu czy rozszczelnienia. Tego rodzaju zagrożenie nie tyle ma być nieprzewidywalne, co z jego charakteru ma wynikać nagła potrzeba zapobieżenia powstaniu znacznej szkody, przy czym podstawą mają być wiarygodne informacje (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1274/14). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis art. 126 u.g.n. wskazuje bardziej na element określonej profilaktyki celem przeciwdziałania szkodzie, jeżeli istnieje możliwość przewidzenia określonych negatywnych zdarzeń to można i powinno się przeciwdziałać. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, organy obu instancji dokonując oceny sprawy w aspekcie zastosowania przepisu art. 126 ust. 1 u.g.n. prawidłowo uznały, iż spełnione zostały przesłanki wymagane dla udzielenia zezwolenia przedsiębiorstwu energetycznemu na czasowe zajęcie nieruchomości. Zauważyć należy, że opisane we wniosku Spółki zagrożenia są poważne, tj. zagrożenie wystąpienia rozległej awarii zasilania w wyniku uszkodzenia przewodu odgromowego [...] oraz w wyniku braku możliwości załączenia pod napięcie linii [...] B. – Ł.. Konieczne jest zatem odtworzenie stanu pierwotnego odcinka linii w celu przywrócenia pełnej sprawności technicznej linii elektroenergetycznej pod napięcie, a tym samym zapewnienie ciągłość zasilania w energię elektryczną w regionie. Zaznaczono, że wystąpienie rozległej awarii spowoduje skutki w każdej sferze życia ludzkiego, zakłócając funkcjonowanie gospodarstw domowych, przedsiębiorstw oraz szpitali i innych placówek zdrowotnych. Dalej wyjaśniono, że napowietrzna linia elektroenergetyczna [...] kV B. - Ł. jest linią zasilającą dwa powiaty ([...]), oraz że w związku z wcześniejszym rozpoczęciem przez wnioskodawcę prac związanych z zaistniałą awarią, linia została całkowicie wyłączona, przez co ww. powiaty utraciły jedno z głównych źródeł zasilania. Dodano, że na skutek odłączenia jednej z głównych linii zasilających zostały poważnie nadwyrężone możliwości przesyłowe pozostałych linii elektroenergetycznych, niejako "zastępujących" brak działania linii B. - Ł.. Wskazano, że długotrwałe utrzymywanie się stanu, w którym jedna z głównych linii jest nieczynna, stanowi stan zagrożenia, tym bardziej w sytuacji gdy nie można wykluczyć awarii pozostałych linii. Zaznaczono, że na bardzo duże ryzyko wystawione zostały miejscowości Ś., P. , G., które wobec wyłączenia linii [...] B. - Ł. zasilane są tylko przez jedną linię [...] W ocenie Sądu, okoliczności podnoszone przez wnioskodawcę jednoznacznie wskazywały na zagrożenie wynikające ze złego stanu technicznego przewodu odgromowego i skutki jakie mogłoby spowodować jego zerwanie. Zdarzenie takie spowodowałoby dotkliwe dla mieszkańców awarie i braki w dostawie energii elektrycznej. Tym samym zagrożenie wynikające z bardzo złego stanu technicznego przewodu należało ocenić jako znaczne, a skutki i skala ewentualnych zdarzeń związanych z jego ponownym zerwaniem mogłyby być rozległe. Stan przedstawiony we wniosku o zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości wskazywał niewątpliwie na istnienie wysokiego i realnego prawdopodobieństwa niebezpiecznych następstw dalszego utrzymywania istniejącego na nieruchomości stanu rzeczy. Zaniechanie wymiany przewodu powodowałoby ciągłe istnienie zagrożenia. Warto przy tym podkreślić, że podstawa do wydania decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie nieruchomości zaistnieje także wówczas, gdy znaczna szkoda może powstać w każdej chwili, choć nie można stwierdzić z całą pewnością, kiedy to nastąpi. Wielokrotnie bowiem specjaliści nie są w stanie przewidzieć chwili zaistnienia zdarzenia i równie dobrze może ono nastąpić w ciągu kilku dni, jak i w ciągu kilku miesięcy (por. G. Matusiak, (w:) G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus (red), G. Matusi, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2012, s. 773). Ryzyko znacznej szkody może powstać samoczynnie i nie jest konieczna awaria lub wypadek. W związku z tym określony stan uzasadniający wejście na nieruchomość może już jakiś czas istnieć, natomiast nagłość potrzeby wynika z aktualnego pozyskania wiedzy o tym stanie. Innymi słowy wydarzeniem uzasadniającym nagłość potrzeby jest uzyskanie informacji o ryzku znacznej szkody, która może nastąpić w każdej chwili (wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 maja 2008 r., II SA/Ke 219/08). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ uprawniony był do sięgnięcia po środek prawny wynikający z art. 126 ust. 1 i 2 u.g.n. Jest rzeczą oczywistą, że uprawnienie wynikające z tego przepisu jest uciążliwe dla strony i nie należy ono do typowych środków administracyjnych, z pewnością nie można go też nadużywać. Jednakże w zaistniałej sytuacji faktycznej uzasadnione było sięgnięcie po ten nadzwyczajny środek prawny, ponieważ zagrożone byłyby najwyższe wartości jakie prawo chroni, czyli zdrowie i bezpieczeństwo ludzi. Wskazany przepis przyznaje staroście kompetencje do udzielenia, w drodze decyzji, zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Starosta [...], niezgodnie z treścią tej normy, zobowiązał A. B. do udostępnienia [...] S.A. w G. nieruchomości gruntowej obejmującej działkę ewidencyjną nr [...], o powierzchni [...] ha. Niezgodność tą dostrzegł Wojewoda Z. rozpatrując wniesione przez skarżącego odwołanie. Jednak nie uznał, że należy skorygować rozstrzygnięcia Starosty skoro z uzasadnienia decyzji wynika, iż Starosta rozpatrzył sprawę w kontekście treści przepisu art. 126 u.g.n. Zdaniem Sądu, stanowisko Wojewody nie jest trafne. Zauważyć należy, że rozstrzygnięcie, jako jeden z najistotniejszych elementów decyzji, nie może zostać zastąpienie jej uzasadnieniem. Wynika to z władczego charakteru aktu administracyjnego, który kształtując prawa i obowiązki strony, musi być jednoznaczny i precyzyjny oraz stwarzać możliwość ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, czego ono dotyczy. Brak spójności między osnową decyzji i jej uzasadnieniem narusza przepis stanowiący podstawę jej wydania, w niniejszej sprawie art. 126 ust. 1 i 2 u.g.n., oraz art. 107 § 3 K.p.a. Decyzja utrzymująca tę decyzję w mocy jest dotknięta taką samą wadą jak i decyzja pierwotna, które to naruszenia uznać należy za mające wpływ na wynik sprawy. Opisane powyżej naruszenia prawa kwalifikują decyzje organów obu instancji do wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd wziął jednak pod uwagę treści przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji i orzec co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie skoro organ I instancji dokonał ustaleń wystarczających dla wydania decyzji, o której mowa w art. 126 ust. 1 i 2 u.g.n., to skorygowanie błędnego rozstrzygnięcia może i powinno zostać dokonane przez organ II instancji w postępowaniu odwoławczym w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 126 ust. 1 i 2 u.g.n. oraz art. 107 K.p.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.