II SA/Sz 1345/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Zakładu Usług Komunalnych w G. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony środowiska i gospodarki odpadami oddala skargę. 1. Z. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w S. (dalej przywoływany jako: "ZWIOŚ w S." lub "Organ") zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 12ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 1471 ze zm.), skierowanym do Z. U. K. w G. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), zarządził : - przestrzeganie pkt 2.5 decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] w zakresie dopuszczalnych stężeń wskaźników zanieczyszczeń w ściekach oczyszczonych. Termin realizacji: niezwłocznie. - przestrzeganie pkt 2.1 decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] w zakresie średniej dobowej, maksymalnej dobowej i maksymalnej rocznej ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych. Termin realizacji: niezwłocznie. - przestrzeganie pkt 4.8 decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]) w zakresie postępowania z odpadami powstałymi w wyniku eksploatacji instalacji poprzez selektywne gromadzenie odpadów o kodach [...] oraz przekazanie odpadu powstałego ze zmieszania skratek ([...]) z ustabilizowanym komunalnym osadem ściekowym ([...]) do unieszkodliwienia. Termin realizacji: niezwłocznie. - prowadzenie ewidencji przekazania odpadu o kodzie [...] do innego miejsca prowadzenia działalności danego posiadacza odpadów zgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz.U. z 2014 r., poz.1973). Termin realizacji: niezwłocznie. - przekazywanie Marszałkowi Województwa Z. w zbiorczym zestawieniu o odpadach rzetelnych informacji o ilości wytworzonych odpadów oraz o sposobie przetwarzania odpadu o kodzie [...], zgodnie z art. 237aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2018 r., poz. 992 z późn. zm.). Termin realizacji: do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. - niewprowadzanie ścieków dowożonych do instalacji oczyszczania ścieków w miejscowości G. do czasu dostosowania warunków eksploatacji punktu zlewnego na terenie oczyszczalni ścieków do wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 17 października 2002 r. w sprawie warunków wprowadzania nieczystości ciekłych do stacji zlewnych (Dz.U. Nr 188, poz. 1576). Termin realizacji: niezwłocznie. Termin przesłania pisemnej informacji o podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu ww. naruszeń Organ wyznaczył na dzień 30 listopada 2018 r. W uzasadnieniu ww. zarządzenia Organ wyjaśnił, że na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] r. w Z. G. K. w G., na terenie oczyszczalni ścieków w miejscowości G., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Organ wskazał między innymi, że Z. G. K. w G. odprowadza ścieki oczyszczone do wód powierzchniowych rzeki [...] na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]). Analiza sprawozdań z badań próbek ścieków oczyszczonych przedłożonych podczas kontroli wykazała przekroczenia określonej w pozwoleniu wodnoprawnym najwyższej dopuszczalnej wartości wskaźnika [...] ogólny w próbkach ścieków oczyszczonych pobranych w dniach 03-04.10.2017 r. ([...] mg N/dm3) oraz w dniach 10-11.01.2018 r. ([...] mg N/dm3). Na podstawie przedłożonego podczas kontroli rejestru ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych ustalono, że w roku obowiązywania pozwolenia od 19 stycznia 2017 r. do 18 stycznia 2018 r. kontrolowany Zakład odprowadził Qr. = [...] m3 ścieków, tj. średniodobowo Qśr./dob = [...] m3/dobę. Kontrolowany przekroczył maksymalną dobową ilość ścieków w następujących dniach: [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. W ocenie Organu, kontrolowany Zakład nie spełnił warunków posiadanego pozwolenia wodnoprawnego w zakresie średniej dobowej (Qśr./dob = [...] m3/dobę), maksymalnej dobowej (Qmax/dob= [...] m3/dobę w porze deszczowej) i maksymalnej rocznej (Qmax/rok = [...] m3/rok) ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych, określonych w pkt 2.1 Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] Nadto kontrola wykazała, że w trakcie oględzin terenu, na którym znajduje się instalacja do oczyszczania ścieków w miejscowości G., przeprowadzonych w dniu 4 kwietnia 2018 r. stwierdzono, że istniejący punkt zlewny nie posiada urządzeń zapewniających hermetyczny zrzut ścieków oraz pomiar objętości ścieków dowożonych i tym samym, w ocenie Organu, nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 17 października 2002 r. w sprawie warunków wprowadzania nieczystości ciekłych do stacji zlewnych (Dz.U. Nr 188, poz. 1576). Zgodnie z § 3 przywołanego rozporządzenia stacje zlewne zapewniają: pomiar objętości dowożonych nieczystości ciekłych, hermetyczny zrzut nieczystości ciekłych oraz separowanie zanieczyszczeń stałych. 2. Skarżący ww. zarządzenie pokontrolne ZWIOŚ w S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie w zakresie pkt 1, pkt 2 oraz pkt 6. Ponadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanemu zarządzeniu zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym uznaniu, że przekroczona została określona w pozwoleniu wodnoprawnym najwyższa dopuszczalna wartość wskaźnika [...] ogólnego, podczas gdy analiza sprawozdań z badań próbek ścieków oczyszczonych przedłożonych podczas kontroli; zdaniem strony Skarżącej, nie doszło do przekroczenia, określonej w pozwoleniu wodnoprawnym, najwyższej dopuszczalnej wartości wskaźnika [...] ogólnego w próbkach ścieków oczyszczonych pobranych w dniach 3 i 4 października 2017 r. oraz 10 i 11 stycznia 2018 r.; naruszenie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. 2018 poz. 1471) w zakresie pkt 2 zarządzenia pokontrolnego, poprzez zarządzenie przestrzegania pkt 2.1 decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] w zakresie średniej dobowej, maksymalnej dobowej i maksymalnej rocznej ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych w sytuacji braku jednoczesnego uwzględnienia warunków atmosferycznych panujących w okresie gdy przekroczone zostały maksymalne ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych; błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, że istniejący punkt zlewny nie posiada urządzeń zapewniających hermetyczny zrzut ścieków oraz pomiar objętości ścieków dowożonych, podczas gdy w rzeczywistości punkt zlewny spełnia wszystkie wymogi zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym oraz przepisach prawa. W odniesieniu do pkt 1 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego Skarżący wskazał, że Organ wydający zarządzenie pokontrolne błędnie przyjął, że w próbkach ścieków oczyszczonych pobranych w dniach 3 i 4 października 2017 r. oraz 10 i 11 stycznia 2018 r przekroczone zostały wartości stężenia [...] określone w pozwoleniu wodnoprawnym. Zgodnie bowiem ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] r., stężenie [...] ogólnego wynosiło w pobranych próbkach [...] mg/l przy dopuszczalnym błędzie pomiaru [...] mg/l. Z kolei, zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] r. stężenie [...] ogólnego wynosiło w pobranych próbkach [...] mg/l przy dopuszczalnym błędzie pomiaru [...] mg/l. Natomiast zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] r., wydanym w sprawie [...]), dopuszczalna wartość [...] ogólnego w ściekach wprowadzanych do odbiornika nie mogła przekraczać [...] mg/l. Zdaniem Skarżącego, analiza treści pozwolenia wodnoprawnego oraz wyników badań wskazuje, że biorąc pod uwagę dopuszczalne błędy w pomiarach stężenia [...], nie sposób przyjąć, że zostały przekroczone wielkości wynikające z pozwolenia wodnoprawnego. Zakładając bowiem możliwość, że wyniki stężenia [...] mogły zostać zawyżone podczas badań odpowiednio o [...] mg/l oraz o [...] mg/l nie sposób przyjąć, że bezsprzecznie dopuszczalne normy [...] ogólnego zostały przez skarżącego przekroczone. Z uwagi na powyższe, w ocenie strony Skarżącej, należy uznać, że pkt 1 zarządzenia pokontrolnego jest bezprzedmiotowy, a stężenia wskaźników zanieczyszczeń w ściekach oczyszczonych nigdy nie zostały przekroczone. Strona Skarżąca podkreśliła, że wszystkie badania stężeń wskaźników zanieczyszczeń zostały wykonane przez laboratorium, które posiada akredytację, a więc uprawnione do przeprowadzania tego typu badań. W zakresie pkt 2 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, Skarżący podał, że Organ nie uwzględnił tego, że rok 2018 był okresem, w którym miała miejsce bardzo duża ilość opadów atmosferycznych. Spowodowało to nieznaczne przekroczenie wielkości wskazanych w pozwoleniu wodnoprawnym. Większa od przeciętnej ilość opadów atmosferycznych spowodowała, że nie było możliwe odprowadzenie ścieków jedynie w ilości, która pozwoliłaby na zmieszczenie się w normach określonych w pozwoleniu wodnoprawnym. Konieczne było zwiększenie ilości odprowadzanych ścieków, jednak było to spowodowane trudnymi warunkami atmosferycznymi. Ponadto, że zgodnie z projektem, oczyszczalnia w G. została wybudowana na tak, by możliwe było odprowadzanie ścieków w ilości [...] m3/d w porze deszczowej, [...] m3/d w porze deszczowej i roztopów wiosennych. Z. U. K. w G. wnioskował o wydanie pozwolenia wodnoprawnego uwzględniającego ww. parametry (pkt 2.1 operatu wodnoprawnego z sierpnia 2016 r.). Pozwolenia wodnoprawne wydawane w przeszłości były wydawane z uwzględnieniem ww. wielkości. Dopiero w treści najnowszego pozwolenia wodnoprawnego, zmniejszono ilość ścieków, które Z. U. K. może odprowadzać. W odniesieniu do pkt 6 zarządzenia pokontrolnego, Skarżący wskazał, że warunki istniejące w instalacji oczyszczania ścieków, w tym warunki eksploatacji punktu zlewnego na terenie oczyszczalni ścieków zostały zaakceptowane przez organ wydający pozwolenie wodnoprawne i od czasu wydania pozwolenia wodnoprawnego nie uległy zmianie. W operacie wodnoprawnym z sierpnia 2016 r. w pkt 2.5.3.1. wskazano, że ścieki spuszczane są do dwóch studzienek, które wyposażone są w kraty koszowe. W dalszej kolejności ścieki spływają do zbiorników żelbetowych. Powyższe warunki zapewniają hermetyczny zrzut ścieków oraz pomiar ich objętości. Z tego względu, zarządzenie zawarte w pkt 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego jest bezzasadne. Cała instalacja posiada urządzenia zapewniające hermetyczny zrzut ścieków oraz ich pomiar (pkt 2.5.3.1. operatu wodnoprawnego z sierpnia 2016 r.). Instalacja posiada również komory pozwalające na rozdział ścieków oraz ich pomiar. Do pomiaru ilości przepływających ścieków oczyszczonych służy miernik przepływu cieczy zamontowany w komorze pomiarowej. Powyższe rozwiązania techniczne, które spełnia instalacja w G. zostały zaakceptowane i z uwagi na powyższe Zakładowi zostało udzielone pozwolenie wodnoprawne. 3. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. 4. Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. pełnomocnik Skarżącego poparł skargę i argumenty w niej zawarte. Nadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm. Pełnomocnik Organu wniósł o oddalenie skargi, wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: 5. Przedmiotem skargi jest zarządzenie pokontrolne Z. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r., nr [...], wydane na podstawie art. 12 ust.1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 1471 ze zm.). Zgodnie z treścią ww. przepisu na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń (ust. 2). Należy przypomnieć, że zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, nie można mu jednak odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", ponieważ ma ono charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1009/08, opubl. w ONSAiWSA 2010/5/86). Sądowa kontrola prowadzona jest pod względem zgodności tego aktu z prawem. Jednocześnie podkreślenia wymaga, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2011 r. (sygn. akt II OSK 2036/09, wszystkie przytaczane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), badanie aktu kontroli przez sąd nie może służyć weryfikacji stanu faktycznego. Użyte w art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska sformułowanie dotyczące możliwości wydania m.in. zarządzenia pokontrolnego (pkt 1) "na podstawie ustaleń kontroli", powoduje, że podstawowe dowodowe znaczenie tak dla samej dopuszczalności jego wydania, jak i dla oceny prawidłowości tego aktu ma protokół kontroli. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie, które również tut. Sąd podziela. Jak wskazał przy tym NSA w wyroku z dnia 21 lutego 2018 r. (sygn. akt II OSK 1876/17) zarządzenie, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska wydawane jest na podstawie ustaleń kontroli, w związku z czym obowiązek zawarty w zarządzeniu pokontrolnym stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo. 6. Zdaniem Sądu, zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie narusza prawa w stopniu, który powodowałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Jak wynika z jego treści wydane zostało w oparciu o ustalenia z kontroli przeprowadzonej w dniach od [...]. do [...] r. w Z. G. K. w G., udokumentowanej protokołem z kontroli nr [...]. Z treści ww. protokołu wynika, że na podstawie przedłożonych w czasie kontroli sprawozdań z badań laboratoryjnych ustalono, że w okresie obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego od dnia [...] r. do dnia [...] r. kontrolowany Zakład przekroczył najwyższe dopuszczalne stężenie wskaźnika "[...]" w próbkach ścieków oczyszczonych, pobranych w dobach: 03-04 października 2017 r. (o [...] mg N/dm3) i 10-11 stycznia 2018 r. (o [...] mg N/dm3). W kontekście powyższego nie ma znaczenia podnoszona przez stronę Skarżącą, okoliczność, że wyniki stężenia [...] mogły zostać zawyżone podczas badań nr [...] z dnia [...] r. i nr [...] z dnia [...] r. - odpowiednio o [...] mg/l oraz o [...] mg/l. Niepewność pomiaru nie ma bowiem żadnego przełożenia na ustalenia poczynione przez Organ podczas przeprowadzonej kontroli. 7. Odnosząc się do kwestii zarzutu nieprzestrzegania przez kontrolowany Zakład pkt 2.1 decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]) - udzielającej stronie Skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni, zlokalizowanej na działce nr [...] w G. do wód powierzchniowych rzeki [...] - w zakresie średniej dobowej, maksymalnej dobowej i maksymalnej rocznej ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych, z uwagi na brak uwzględnienia warunków atmosferycznych panujących w okresie gdy przekroczone zostały maksymalne dopuszczalne ilości ścieków, wskazać trzeba, że pozwolenie wodnoprawne określa dopuszczalną ilość odprowadzanych ścieków oczyszczonych. W pkt 2.1 decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., [...] ilość ścieków wprowadzanych do wód powierzchniowych rzeki [...] w km [...] określona została w wysokości: Qmax/h = [...] m?/h; Qśr./dob = [...] m?; Qmax/dob = [...] m? - w porze deszczowej; Q max/dob = [...] m? - w porze deszczowej i roztopów wiosennych; Qmax/rok = [...] m?/rok. Oznacza to, że skarżący Zakład nie może przekroczyć wyżej wskazanych ilości. Tymczasem z protokołu kontroli nr [...] wynika, że na podstawie przedstawionego przez Skarżącego rejestru ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych za okres od [...] r. do [...] r., z codziennymi odczytami, ustalono, że w roku obowiązywania pozwolenia od [...] r. do [...] r. Zakład odprowadził Qr. = [...] m3 ścieków, tj. średniodobowo Qśr./d. = [...] m3/dobę. Kontrolowany Zakład nie spełnił zatem warunków posiadanego pozwolenia wodnoprawnego w zakresie średniej dobowej, maksymalnej dobowej w porze deszczowej i maksymalnej rocznej ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych, określonych w ww. Starosty [...] z dnia [...] r. Z protokołu wynika nadto, że Z. U. K. w G. przekroczył maksymalną dobową ilość ścieków w następujących dniach: [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. Rację zatem należy przyznać Organowi, że Skarżący mając na uwadze ryzyko niespełnienia w 2017 r. warunków pozwolenia wodnoprawnego w zakresie dopuszczalnej ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych mógł wystąpić o zmianę warunków decyzji w powyższym zakresie. Skarżący mając na względzie warunki atmosferyczne powinien był oszacować, czy możliwe będzie spełnienie warunków posiadanego pozwolenia w zakresie pkt 2.1. Ponadto, jak słusznie zauważył Organ, Skarżący na bieżąco monitoruje ilości odprowadzanych ścieków, zatem miał możliwość określenia przybliżonej ilości ścieków, którą odprowadzi do końca roku w zaistniałych warunkach meteorologicznych, tak by można było dokonać stosownych zmian w pozwoleniu wodnoprawnym, przed dopuszczeniem się przekroczenia jego warunków. Kontrola wykazała natomiast, że Skarżący nie wystąpił o zmianę pkt 2.1 ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] w zakresie średniej dobowej, maksymalnej dobowej i maksymalnej rocznej ilości odprowadzanych ścieków oczyszczonych. 8. Odnosząc się do zarzutu błędnego uznania przez Organ, że istniejący punkt zlewny nie posiada urządzeń zapewniających hermetyczny zrzut ścieków przypomnieć należy, że § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków wprowadzania nieczystości ciekłych do stacji zlewnych, stacje zlewne zapewniają: pomiar objętości dowożonych nieczystości ciekłych, hermetyczny zrzut nieczystości ciekłych oraz separowanie zanieczyszczeń stałych W trakcie kontroli przeprowadzonej stwierdzono natomiast, że istniejący punkt zlewny nie posiada urządzeń zapewniających hermetyczny zrzut ścieków oraz pomiar objętości ścieków dowożonych. Organ stwierdził bowiem, że kontrolowany Zakład wprowadza ścieki dowożone do punktu zlewnego, stanowiącego dwie otwarte studzienki o średnicy 120 cm i tym samym nie spełnia warunków określonych w ww. rozporządzeniu. Skoro zatem obowiązki te wynikają z przepisów prawa, strona Skarżąca zobowiązana jest prowadzić działalność w zgodzie z tymi przepisami. W każdym razie nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca powinna prowadzić swoją działalności zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ww. rozporządzeniu. 9. Należy również zauważyć, że w zaskarżonym zarządzeniu organ nie nałożył na kontrolowaną jednostkę żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które powinna realizować z mocy prawa lub na podstawie posiadanych decyzji administracyjnych. Zarządzenie pokontrolne w sposób jednostronny stwierdza tylko i wyłącznie obowiązki prawne, jakie ciążą na takiej jednostce, a wynikają z przepisów, bądź decyzji odnoszących się do ochrony środowiska. Celem zarządzenia pokontrolnego jest oficjalne stwierdzenie, jakie naruszenia obowiązków prawnych wykryto w toku kontroli i zwrócenie w sposób urzędowy właściwej osobie uwagi na konieczność podjęcia działań w celu wyeliminowania tych naruszeń. Zarządzenie pokontrolne ma także umożliwić organowi Inspekcji Ochrony Środowiska uzyskanie informacji o tym, czy i jakie działania podjął oraz zrealizował podmiot kontrolowany, aby usunąć stwierdzone naruszenia. Zarządzenie takie stanowi zatem konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że badanie jego legalności oznacza konieczność sprawdzenia, czy istniały podstawy do wydania zarządzenia, a to z kolei rodzi potrzebę zbadania, czy naruszenia zostały w prawidłowy sposób stwierdzone, określone i dostatecznie wykazane. Zarządzenie pokontrolne nie jest tylko prostym "przypomnieniem" obowiązków wynikających z innych źródeł: przepisów lub decyzji, lecz "przypomnieniem" o obowiązkach naruszonych, a więc stwierdzonych uchybieniach kontrolowanego. W toku kontroli podmiot kontrolowany może z kolei wykazywać, że dopełnił wszelkich ciążących na nim obowiązków. Podmiot kontrolowany nie jest bowiem pozbawiony możliwości na bieżąco składania wyjaśnień, przedkładania dowodów świadczących o prawidłowości jego działania. Tym samym, już na etapie kontroli strona może negować zasadność jej wyników, czego w niniejszej sprawie kontrolowany Zakład nie uczynił. 10. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.