II SA/Sz 1366/16

Dnia 2 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ł. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ł. W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. [...] r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji na podstawie art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2017 r. poz. 718 – j.t. ze zm.), zwanej dalej również "p.p.s.a.". W uzasadnieniu wniosku wskazał, że brak ochrony tymczasowej pozbawi go płynności finansowej, ponieważ prowadzona przez niego działalność gospodarcza w 2015 r. przyniosła stratę w kwocie [...] zł, a okres od stycznia do marca 2016 r. zakończył się stratą w kwocie [...] zł. Wnioskodawca wyjaśnił, że w toczących się postępowaniach zatrzymano ponad 20 należących do niego automatów do gier, co utrudnia mu prowadzenie działalności. Do skargi dołączono kopię zeznania o wysokości osiągniętego przez skarżącego dochodu w roku podatkowym 2015 r. z którego wynika, że przychód z działalności wyniósł [...] zł, koszty uzyskania przychodów wyniosły [...] zł, rok zakończył się stratą w kwocie [...] zł. Ponadto, skarżący przedłożył kopię z księgi przychodów i rozchodów za 2016 r. z której wynika, że w okresie od stycznia do września 2016 r. jego przychód wyniósł [...] zł, wydatki zaś wyniosły [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zasadą jest, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, zaś wstrzymanie jej wykonania możliwe jest na wniosek skarżącego, umotywowany okolicznościami świadczącymi o zachodzeniu jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje mianowicie udzielenie stronie skarżącej, na czas postępowania sądowego, ochrony tymczasowej w razie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie jednej ze wskazanych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd musi bazować na aktualnym materiale dowodowym, który pozwoli na zajęcie stanowiska w powyższym zakresie. W przypadku - będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie - decyzji o nałożeniu kary pieniężnej konieczne jest odniesienie kwoty tejże kary do stanu materialnego strony skarżącej. Ciężar wykazania aktualnej sytuacji majątkowej spoczywa na podmiocie ubiegającym się o udzielenie ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie wnioskodawca przedłożył jedynie kopię zeznania PIT-36L za 2015 r. oraz kopię księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do września 2016 r., które nie pozwoliły na pełną ocenę sytuacji majątkowej skarżącego. Z informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że przeważającym rodzajem działalności wnioskodawcy jest transport drogowy towarów, a działalność jest wykonywana przy ul. [...] w Ś., oraz przy ul. [...]. Przedłożony materiał dowodowy nie pozwalał na pełną ocenę sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Należy zaznaczyć, że strata w działalności o której mowa we wniosku sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie racji stanowisku skarżącego oznaczałoby, że wnioskodawca wszystkie posiadane środki może inwestować w dalszą działalność, nie wykazując (poprzez np. odpowiednie dostosowanie wielkości wydatków) żadnego dochodu i w rezultacie "nie mogąc" zapłacić wynikającej z zaskarżonej decyzji kary pieniężnej. Strata bilansowa nie jest równoznaczna z brakiem środków finansowych, ani też nie jest wskaźnikiem jednoznacznie obrazującym sytuację finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Strata jest bowiem wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodami, spowodowanym np. nakładami inwestycyjnymi, czy odpisami amortyzacyjnymi i nie jest równoznaczna z fiaskiem prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt I GZ 92/11 - orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywistym jest bowiem, że podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku, może równocześnie dysponować dużymi zasobami pieniężnymi. Z analizy załączonych do skargi dokumentów, w tym zeznania o wysokości osiągniętego w 2015 r. dochodu wynika, że w roku tym wnioskodawca uzyskał przychód w kwocie [...] zł, w okresie od stycznia do września 2016 r. wartość sprzedanych przez niego towarów i usług wyniosła [...] zł. Na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów nie było możliwe ustalenie jego stanu majątkowego, przedłożone dowody nie pozwalały na ocenę, czy wnioskodawca posiada i jakiej wartości majątek ruchomy i nieruchomy oraz aktywa finansowe. Samo toczenie się wobec niego około dwudziestu postępowań w trakcie których doszło do zatrzymania automatów do gier, nie było wystarczającym argumentem za uwzględnieniem żądania. Podane w skardze informacje odnoszące się do kondycji majątkowej wnioskodawcy nie wskazują więc, wbrew twierdzeniom strony, na możliwość wystąpienia jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., w razie wykonania skarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi. Sąd nie dysponował natomiast bardziej szczegółowymi danymi, które mogłyby rzutować na ocenę w tym zakresie. Należy podkreślić, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia określonej należności pieniężnej pociąga za sobą pewne konsekwencje w zakresie finansów zobowiązanego. Okoliczność ta sama z siebie nie uzasadnia więc zastosowania wyjątkowej instytucji prawnej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanego w skardze aktu administracyjnego. Z powyższych względów, orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania wymienionej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.