II SA/Sz 138/08

Dnia 18 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia N S A - Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D.- G. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 grudnia 2007 r. B.D.-G. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. Nr (...( z dnia (...(, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa (...( i obowiązującą od 27 grudnia 2007 r. W uzasadnieniu skargi strona wskazała na okoliczności, które - w jej ocenie świadczą - o tym, iż podjęta uchwała narusza jej interes prawny. Skarżąca podniosła również, że wielokrotnie występowała do Prezydenta Miasta w przedmiotowej sprawie, jednakże wówczas nikt nie poinformował jej o możliwości wniesienia skargi na powyższą uchwałę. O przysługującym jej prawie dowiedziała się dopiero z pisma Wojewody z dnia (...(, którego kopię załączyła do swojej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. przesłał skargę B.D.-G. do Rady Miejskiej w K., celem udzielenia przez organ odpowiedzi na tę skargę i nadesłania akt administracyjnych, stosownie do art. 54 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, wskazując na bezzasadność skargi. Następnie, pismem z dnia 19 lutego 2008 r., Sąd wezwał skarżącą do podania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała ona Radę Miejską w K. do usunięcia naruszenia prawa lub interesu prawnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz nadesłania odpisu tego wezwania. Jednocześnie strona została pouczona, iż nieudzielenie odpowiedzi w terminie siedmiu dni spowoduje odrzucenie jej skargi. Odpowiadając na powyższe wezwanie, w wyznaczonym przez Sąd terminie, wraz z pismem przewodnim z 28 lutego 2008 r., B.D.-G. przesłała kserokopie czternastu pism, które - jak wskazała - były (cyt.:) "kierowane do różnych urzędów w sprawie usunięcia naruszenia prawa w zakresie naruszenia mojego interesu". Wśród nich znalazły się kopie pism skarżącej: 1) z 23 października 2007 r. skierowane do Urzędu Miasta K. o: – powiadomienie jej o terminie posiedzenia Rady Miejskiej w sprawie projektu planu zagospodarowania terenu, na którym znajduje się należący do niej budynek przy ul. (...(; – przesłanie jej wskazanych uchwał z roku 1997 i 2005 oraz studium z 1997 r. w sprawie zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym znajduje się jej budynek; – wydanie jej wypisu i wyrysu z nowo opracowywanego projektu planu zagospodarowania przestrzennego terenu; 2) z 4 grudnia 2007 r. do Prezydenta Miasta K. z prośbą o wyjaśnienie, dlaczego nie poinformowano jej terminie sesji Rady Miejskiej, na której miał być uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego terenu, obejmujący teren przy ul. (...(; 3) z 11 grudnia 2007 r. do Wojewody, zawierające zastrzeżenia skarżącej do uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia (...(. Pozostałe przedłożone przez stronę pisma stanowiły zaś kopie odpowiedzi ww. organów administracji, udzielonych na wnioski i pisma skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DzU z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wniesienie skargi na uchwałę organu gminy, przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, jest dopuszczalne jedynie po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Wskazać przy tym należy, iż takie wezwanie nie jest wymogiem wyłącznie formalnym, lecz ma konkretny cel zapobieżenia zbędnemu postępowaniu sądowemu poprzez załatwienie sprawy, zgodnie z żądaniem wzywającego, przez organ. O bezskuteczności tego wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. Natomiast niewyczerpanie tego trybu przez stronę skarżącą skutkować musi odrzuceniem jej skargi przez Sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a." Przepis ten nakazuje bowiem odrzucenie skargi, jeżeli wniesienie jej jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Zarówno z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy, jak i z nadesłanego na wezwanie Sądu pisma skarżącej z dnia 28 lutego 2008 r. oraz dołączonych do niego niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów nie wynika, aby strona skarżąca przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia (...(, wezwała tę Radę do usunięcia naruszenia prawa. Za wezwanie, o jakim mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, nie sposób bowiem uznać żadnego z nadesłanych przez skarżącą dokumentów. Zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa (...( i zaczęła obowiązywać od 27 grudnia 2007 r. Tymczasem wszystkie przedłożone przez skarżącą pisma są opatrzone datami sprzed wejścia w życie zaskarżonego aktu, a ich adresatami są inne podmioty aniżeli Rada Miejska w K. Na marginesie wskazać należy, że odrzucenie skargi niniejszym postanowieniem nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu przez B.D.-G. uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia (...(, po uprzednim wyczerpaniu trybu zaskarżania z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przy czym skargę taką wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej.